Πολιτική

Που το πάει ο Κουβέλης; Tι τελικά πιστεύει και τι μας προτείνει;

Που το πάει ο Κουβέλης; Tι τελικά πιστεύει και τι μας προτείνει;
Περίμενα με ενδιαφέρον το 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Είχα (και έχω) μία διαίσθηση ότι ο συγκεκριμένος χώρος θα παίξει ένα ιδιόμορφα σημαντικό ρόλο στην ελληνική πολιτική σκηνή το προσεχές μέλλον. Γι’ αυτό το λόγο παρακολούθησα έστω τη γενική του ιδέα και στη συνέχεια διάβασα αρκετές φορές, την ομιλία του κου Φώτη Κουβέλη.

Θα ήθελα να επικεντρώσω τη προσοχή μου στις θέσεις της ΔημΑρ για την αντιμετώπιση της κρίσης, που διακρίνουν σε τρία βασικά σημεία: αρχικά, μιλάνε για την «αποφυγή της χρεωκοπίας παράλληλα με μία «ευρωπαϊκή σύγκλιση» που θα έχει ως στόχο μία σειρά κοινωνικών αναδιανεμητικών πολιτικών». Φαίνεται πως η Δημοκρατική Αριστερά ευελπιστεί ότι είναι δυνατή η συνολική μεταστροφή των μέχρι τώρα πανευρωπαϊκών πολιτικών, μέσω των υπαρχουσών δομών που εκφράζονται από τη Κομισιόν, την ΕΚΤ ακόμη και την ΟΝΕ.
Η συγκεκριμένη στάση της ΔημΑρ είναι ύποπτη. Αρνείται από αφέλεια να συνειδητοποιήσει ότι κάτι τέτοιο είναι μάλλον ανέφικτο αφού ο νεοφιλελευθερισμός ή τέλοσπάντων η νυν στρατηγική όπως κι αν την ονομάσει κανείς, είναι πολιτική και όχι μόνο οικονομική επιλογή της Κομισιόν και των δυνάμεων του ευρώ; Γνωρίζει τη πραγματική φύση των συγκεκριμένων ευρωπαϊκών θεσμών αλλά προσπαθεί να αποκρύψει τη πραγματικότητα;
Συνεχίζουν, αναφέροντας πως η έξοδος από τη κρίση θα γίνει με την «ανατροπή της σημερινής άδικης κατανομής των βαρών σε βάρος των αδύνατων στρωμάτων, με την αύξηση των δημοσίων εσόδων […] καθώς και με την καταπολέμηση της ακρίβειας και τον περιορισμό της δημόσιας σπατάλης. Στην προοπτική της δίκαιης κατανομής των μελλοντικών πλεονασμάτων». Και εδώ, ισχύουν όσα είπα παραπάνω. Μία τέτοια αλλαγή πλεύσης δύσκολα μπορεί να γίνει στα πλαίσια της ΟΝΕ από τη στιγμή που οι δημοσιονομικές και νομισματικές αποφάσεις στη χώρα μας δεν λαμβάνονται πλέον από το ελληνικό κράτος, πιθανώς ούτε καν από τη τρόικα. Πώς μπορεί η Ελλάδα να ακολουθήσει μία τέτοια πολιτική, τη στιγμή που η χώρα μας δεν μπορεί να τυπώσει χρήμα, δεν έχει ουσιαστικό λόγο για τις αυξομειώσεις των επιτοκίων, δεν μπορεί να παράγει οικονομική πολιτική;
Τέλος, μιλάνε για την «υλοποίηση μιας αναπτυξιακής πορείας, που θα προωθεί την επιχειρηματικότητα, θα τονώνει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων, με τρόπο που σέβεται τα εργασιακά δικαιώματα, θα δημιουργεί απασχόληση, θα αυξάνει τα εισοδήματα, θα διασφαλίζει την αειφορία των πόρων, την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής». Σε αυτό ακριβώς το σημείο, φαίνεται ότι ο κος Κουβέλης φυσικά και δεν έχει πρόβλημα να δει την ωμή πραγματικότητα . Ίσα ίσα προσπαθεί να δημιουργήσει καλές σχέσεις με τον επιχειρηματικό κόσμο διαβεβαιώνοντας ότι τα οικονομικά συμφέροντα των επιχειρηματιών είναι ασφαλή με τη ΔημΑρ, χωρίς, όμως, να διασαφηνίζει το πώς , ούτε κάνοντας κάποια αναφορά για τα υπερκέρδη τραπεζών και το ρόλο τους στην οικονομία. Ο τραπεζικός τομέας, ακόμα και στη χώρας μας, έχει τεράστιες ευθύνες για το βάθεμα της ύφεσης και ο ρόλος του για την ανακάμψη είναι ακόμα πιο σημαντικός. Όλοι ειδικοί το επισημαίνουν αυτό σε όλους τους τόνους. Ποια θα είναι λοιπόν η πολιτική του έναντι σε, ελληνικές φυσικά, τράπεζες που απορροφούν κεφάλαια χωρίς να τροφοδοτούν την αγορά και τους πολίτες;
Το δικό μου συμπέρασμα, λοιπόν, είναι το εξής: είναι προφανές ότι η Δημοκρατική Αριστερά επιθυμεί να γίνει το σωσίβιο του υπό κατάρρευση πολιτικού συστήματος, όταν πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο μετριοπαθής λόγος, η απόπειρα στρογγυλέματος της ανάλυσης, η επιμονή εξεύρεσης συνομιλητών από το ΠΑΣΟΚ, όπως ο κύριος Δημαράς αλλά και άλλοι πιο «μνημονιακοί» άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ, η διαβεβαίωση προς τον επιχειρηματικό κόσμο και τις «μεγάλες» δυνάμεις και άτυπους κυβερνόντες του τόπου ότι με τη ΔημΑρ τα συμφέροντα τους θα εξυπηρετηθούν, παρουσιάζουν την εικόνα ενός κόμματος που δεν θέλει να γίνει δύναμη ανατροπής της φαυλότητας του σύγχρονου κοινωνικού και πολιτικού τέλματος.
Απλά σκοπεύει να γίνει ένας ασφαλής συνεργάτης του, προβληματικού, σαθρού, βαθιά διεφθαρμένου και σίγουρα αναποτελεσματικού πολιτικού συστήματος τις δύσκολες μέρες που έρχονται.
Ο κος Κουβέλης, ένα πρόσωπο ευρείας αποδοχής, θα μπορούσε να παίξει ακόμα και το ρόλο του πρωθυπουργού μίας οικουμενικής κυβέρνησης ή μίας κυβέρνησης συνεργασίας λίγο πριν έρθει η δύσκολη ώρα της κήρυξης πτώχευσης. Ή και αμέσως μετά από αυτή. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Δεν θα το έλεγα. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο, ότι την ίδια χρονική περίοδο που εμφανίστηκε η Δημοκρατική Αριστερά, παρουσιάστηκε και η Δημοκρατική Συμμαχία. Δύο μαξιλαράκια, το ένα αριστερά του «κέντρου», το άλλο δεξιά του, στα οποία κάποια στιγμή οι πρωταγωνιστές της ελληνική πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες, θα απευθυνθούν για να διασώσουν ό,τι μπορεί να διασωθεί από τη μεταπολιτευτική σαπίλα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s