Κοινωνία

Η ανάγκη της χώρας, για νέους με ελπίδα, όνειρα και στόχους

Είναι όλα τόσο ρευστά γύρω μας. Σε κάθε τομέα υπάρχουν λεπτές ισορροπίες, πολλές εκκρεμότητες και ελάχιστες σταθερές. Κοινώς κανείς, ή σχεδόν κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει.

Οι νέοι άνθρωποι, ένας εκ των οποίων είμαι κι εγώ, νιώθουν εκτεθειμένοι σε κάθε αλλαγή και νέα κατάσταση. Φοβούνται να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Να βάλουν στόχους. Κι όταν έχουν το θράσσος να το κάνουν, ξεκινά η φάση του άγχους, της καθημερινής φθοράς, των υποχωρήσεων και του νερού στο κρασί. Θαμπώνουν τα όνειρα και πολλές φορές είτε ξεθωριάζουν τόσο που δε μοιάζουν καν με το αρχικό σχέδιο, είτε μετατρέπονται σε σκοτεινούς εφιάλτες. Σε σκοτάδια χωρίς φως κάπου στην άκρη.

Οι νέοι άνθρωποι, πρέπει και είναι το πιο φυσιολογικό να έχουν όνειρα και στόχους. Στο κάτω-κάτω αυτά είναι τα κίνητρα της ζωής τους. Δεν είναι φυσιολογικό να έχουν όμοιους στόχους και ελπίδες. Άλλοι επικεντρώνονται στο επαγγελματικό πεδίο. άλλοι σε μια ζωή με πολλά ταξίδια και περιπέτεια, άλλοι πάλι επενδύουν στην οικογένεια και την συντροφικότητα. Όλα είναι θεμιτά κι όλα έχουν το ενδιαφέρον τους. Τις δυσκολίες και τα “καλά” τους. Έχουν όμως πια μια κοινή συνισταμένη. Τον φόβο για την επένδυση σε αυτά.

Πόσο εύκολα μπορείς να πεις σήμερα “θα πάρω άδεια να πάμε ένα 5μερο ένα ταξίδι”. Χρειάζεσαι χρήμα, χρειάζεσαι χρόνο και ένα εργασιακό περιβάλλον που θα στα προσφέρει.

Πόσο εύκολα θα πεις στον σύντροφό σου “έλα να μείνουμε μαζί, να κάνουμε μια αρχή στην κοινή μας ζωή”. Πράγματα απλά που έχουν αρχίσει να φαντάζουν βουνό. Ακόμα και αν είσαι στους “τυχερούς” που έχουν δουλειά.

Πόσο εύκολα λες πια, “πονάω λίγο, λέω να πάω στο γιατρό να το κοιτάξει”; Τα αυτονόητα έχουν αρχίσει να μοιάζουν με πολυτέλεια και μεγάλη τύχη.

Για το θέμα της ανεργίας δε χρειάζεται καν να πει κάποιος κάτι. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. 1 στους 2 νέους κάτω των 25 είναι άνεργος και 1/3 κάτω των 35. Κοινώς δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς ένα μέλος της στην ανεργία, με ότι αυτή συνεπάγεται…

Δεν συζητάμε βέβαια για τις “υπερφιλοδοξίες” ενός γάμου ή ενός παιδιού. Ή προσιτής και ποιοτικής εκπαίδευσης. Μοιάζουν όνειρα θερινής νυκτός…

Και το ερώτημα είναι, μια χώρα που θέλει να αναγεννηθεί, δεν είναι προφανές ότι πρέπει να βασιστεί στις νέες τις γενιές; Δεν είναι κοινή λογική ότι εφόσον έχουμε φτάσει σε πάτο, οι προηγούμενες γενιές (είτε εκούσια είτε ακούσια) απέτυχαν κι άρα είναι η ώρα των νέων ανθρώπων για ευκαιρίες; Τι προσφέρει λοιπόν το σήμερα στους νέους; Μαυρίλα, αβεβαιότητα και πλήρης έλλειψη ελπίδας. Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι, είναι πολύ προσγειωμένοι.

Αντί η νεολαία να “φθείρεται” σε παραγωγικές υπερδραστηριότητες κάθε είδους (δουλειές, μόρφωση αλλά και ταξίδια και ξενύχτια) που θα την δυναμώσουν και θα την “ψήσουν” ώστε να αποτελεί την πιο γερή βάση για το μέλλον, αντιθέτως η φθορά είναι υπαρκτή αλλά αφορά άγχος, καταθλίψεις, ουσίες, στρες και μιζέρια. Κυρίως όμως έλλειψη εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. Δύο δηλητήρια που είναι ικανά να αποσαθρώσουν κάθε κοινωνία και να υποθηκεύσουν κάθε μέλλον, να το φυλακίσουν σε δίχτυα αδιαπέραστα και σαρκοβόρα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s