Κοινωνία · Πολιτική

Μια από τις πιο ψύχραιμες και αληθινές περιγραφές της σημερινής Αθήνας… Προσυπογράφω.

Μαζική απεργία και συγκέντρωση

AN. ΦΟΥΡΛΗΣ ΣΤΟ PROTAGON.GR
Με επεισόδια, που απείλησαν με καταστροφές ακόμα και το χώρο στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ολοκληρώθηκε η μεγάλη διαδήλωση, στο πλαίσιο της απεργίας ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Πιθανότατα επρόκειτο για τη μεγαλύτερη απεργιακή συγκέντρωση των τελευταίων είκοσι χρόνων, γεγονός που συνιστά και σαφές πολιτικό μήνυμα. Ωστόσο ακόμα και η περιφρούρηση των διαδηλωτών δεν κατάφερε να αποτρέψει τις συγκρούσεις μεταξύ κουκουλοφόρων και ΜΑΤ.

Καταθέτω και την μαρτυρία μου. Η γειτονιά μου ήταν αγνώριστη το πρωί. Εστριψα στην γωνία και το φαρμακείο ήταν κλειστό. Είπα να πεταχτώ μέχρι το κρεοπωλείο και έπεσα σε μία κλειστή πόρτα με ένα πρόχειρο σημείωμα: “Τετάρτη – κλειστά, λόγω απεργίας”. Αρχισα να τσεκάρω, ένα – ένα τα μαγαζιά στο δρόμο μου. Εικόνα ημι-αργίας και βάλε. Τα μισά κλειστά – ακόμη και καταστήματα μεγάλων αλυσίδων. Εριξα μία γρήγορη ματιά στην τράπεζα, χωρίς να βγω από το αυτοκίνητο. Και εκεί δυο-τρεις υπάλληλοι, όλοι κι όλοι. Στη Μεσογείων, στο ύψος της Αγίας Παρασκευής, περπατούσαν καμιά κατοσταριά νέα παιδιά με ένα μαύρο πανό, με κατεύθυνση προς Αθήνα – προφανώς με τελικό προορισμό το Σύνταγμα.

Επιστρέφω, όμως, από εκεί που ξεκίνησα, γιατί το πιο εντυπωσιακό για εμένα είναι η εικόνα στις γειτονιές. Γιατί το κλειστό κρεοπωλείο, περίπτερο, μπακάλικο ή ψιλικατζίδικο (εδώ που τα λέμε, ένα μας έμεινε στην γειτονιά – δύο κλείσανε μέσα στο 2011), “φωνάζουν” ότι οι άνθρωποι φτάνουν στα όριά τους. Δεν κλείνεις, διαφορετικά, ένα μαγαζί που σου δίνει το μεροκάματο, αφήνοντας τους πελάτες σου να αναζητήσουν αλλού τα απαραίτητα, τέτοιες μέρες…

Ελπίζω αυτοί οι άνθρωποι, που γίνονται πολλές χιλιάδες πλέον, να κατέβουν στην Αθήνα και να είναι αρκετοί ώστε να κρυφτούν όλοι οι υπόλοιποι: τα κόμματα που θα σπεύσουν να τους καπελώσουν, οι οπαδοί της βίας που φροντίζουν να μετατρέπουν κάθε διαδήλωση σε πεδίο μάχης και οι εργατοπατέρες που ουδέποτε με έπεισαν ότι βάζουν το συμφέρον των εργαζομένων πάνω από την επανεκλογή ή την μεταγραφή τους στη Βουλή.

Σκέφτομαι ξανά τον Γιάννη, τον κρεοπώλη μου, που είναι ένας σχεδόν πάντοτε χαμογελαστός και κεφάτος τύπος. Ημουν σίγουρος ότι τα πάει καλά, γιατί συχνά-πυκνά πέφτω σε ουρά στο μαγαζί του. Αναρωτιέμαι αν έχασε το χαμόγελό του και πότε θα το ξαναβρεί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s