Κοινωνία · Πολιτική · storytelling

Περπατώντας μακριά από το φόβο…

Κείμενο που γράφτηκε για το www.theopinionmakers.wordpress.com στις 17/11 με “έμπνευση” την πορεία για το Πολυτεχνείο:

Για κάποιο λόγο αποφασίζει να πάει σήμερα στο κέντρο της Αθήνας να συμμετάσχει την πορεία για το Πολυτεχνείο.

Παρότι σαν σωστός νοικοκύρης, σαν άλλος κυρ Παντελής που λέει κι ο ποιητής,  έπρεπε να παει σούπερ μάρκετ, να παίξει κανένα στοίχημα και να κάτσει σπίτι, άντε να πλύνει και το αμάξι. Να ευχαριστήσει δηλαδή και τον καλό αυτόν κύριο, το Μανώλη Καψή στο ΜΕΓΚΑ που ανησυχεί για τα μαγαζιά στο κέντρο και για την κίνηση στους δρόμους, να μην “ταλαιπωρείται” ο κόσμος μωρέ, αλλά κυρίως για την εικόνα που θα δώσει η χώρα στο εξωτερικό.

Παρά λοιπόν το ότι γνωρίζει ότι αποτελεί με την κίνηση του αυτή δυσφημιστή της Ελλάδας και ότι απειλεί την τάξη, το ξεκινάει. Διαπιστώνει ότι είναι κλειστοί μερικοί σταθμοί του Μετρό. Όχι πολλοί. Μόνο δέκα. Το κόβει με τα πόδια από ένα σημείο και μετά. Τον σταματούν 3 φορές, αστυνομικοί με μηχανές διακόπτοντας τον καφέ και την κουβέντα τους, για να του ζητήσουν ταυτότητα. Ευτυχώς έχει. Αλλιώς θα έπρεπε να πάει για εξακρίβωση στοιχείων… Δεν έπρεπε να αφήσει αυτό το μούσι, ουτε να εμφανιστεί σαν τον λέτσο με τη φόρμα. Προκαλεί το κοινό (αστυνομικό) αίσθημα!

Στο Σύνταγμα βλέπει ένα τοίχο από κλούβες τον ΜΑΤ. Μα τι κάνουν; Προσέχουν μην πάμε στην Ερμού για ψώνια; Με 4 ευρώ στην τσέπη δεν ψώνισε κανείς…

Embedded image permalink

Αναρωτιέται γιατί τόσο το μπλε το κέντρο; Γιατί να το κάνουν τόσο φοβιστικό και απωθητικό; Κρίμα και σκεφτόταν να πάρει την παρέα να πάνε για κανένα σουβλάκι. Για ένα σουβλάκι βασικά, μην ξανοιγόμαστε. Παρατηρεί επίσης κάτι ενδιαφέρον. Μέσα στην πορεία δεν έχει πουθενά ΚΚΕ. Μα αφού είναι πάντα εκεί, που είναι; Τον ενημερώνουν ότι θα κάνει ξεχωριστή μόνο του αργότερα… Δεν καταλαβαίνει, γιατί όχι μαζί; Τέλοσπάντων, προχωράμε…

Όπως προχωράει σκέφτεται, πόσο επίκαιρα είναι τα αιτήματα τα τότε τελικά και σήμερα. Καλά το παιδεία πάντα ήταν, το ψωμί τελευταία έγινε πολύ πολύ επίκαιρο. Το ελευθερία όμως γιατί το μετατρέπουν συνεχώς σε ολοένα πιο επίκαιρο; Αλήθεια τώρα, γιατί τόσος φόβος διασκορπισμένος παντού, στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, στην τηλεόραση, παντού! Α, δεν ξαναβλέπει ειδήσεις, το αποφάσισε, τον ρίχνουν σε μεγαλύτερη κατάθλιψη. Υπάρχει και το ίντερνετ στην τελική για ενημέρωση, όσο έχουμε ακόμα να το πληρώνουμε! Προχωράμε.

Δεν έβρεξε τελικά, καλύτερα. Σκέφτεται ότι ησυχία σήμερα, εκτός αν γίνει κάτιι στην Αμερικανική Πρεσβεία. Αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια διάθεση. Κάποιοι δίνουν την ιδέα να συνεχίσουν μετά και προς την Πρεσβεία του Ισραήλ. Δεν είναι κακή ιδέα. Η κουβέντα έχει απ’όλα, προβληματισμό, πολιτικές καθαρά αναλύσεις αλλά και καλαμπούρια, όλα χρειάζονται έτσι δεν είναι;

Με αυτά και μ’ αυτά φτάσανε στην Πρεσβεία. Ηρεμία. Άντε τώρα να ξαναβρεθεί μετρό ανοικτό. Αλλά αφού το άρχισε θα το πάει ως το τέλος. Καλό κάνει το περπάτημα μωρέ κιόλας…

Τελικά είχε κόσμο, αλλά πόσοι να ναι;  10.000;  Με την αστυνομία μαζί δε θα ήταν 15.000; Αλλά αν το σκεφτείς δεν είναι λίγοι σε κοτζάμ Αθήνα;  To πρωί πάντως που άνοιξε το facebook είχαν γεμίσει τα walls με Θεοδωράκη, Λοίζο, φωτογραφίες της εποχής και δυναμικά status. Λες τελικά να μην κατέβηκαν όλοι αυτοί οι φίλοι; Πώς κι έτσι; Φόβος, βόλεμα ή όλα μαζί;

Ας είναι… Εκείνος έστω για λίγες ώρες τον νίκησε το φόβο και την καθημερινότητα. Ίσως το ξανακαταφέρει σύντομα, γιατί όχι;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s