Κοινωνία · Πολιτική

Ποιά ακριβώς βία τελικά καταδικάσαμε, στην πράξη;

Τέσσερα χρόνια λοιπόν από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου αλλά και από όσα εκείνη σηματοδότησε το Δεκέμβρη στους δρόμους της Αθήνας κι όχι μόνο. Έχουν ακουστεί άπειρες απόψεις και αναλύσεις. Το ερώτημα είναι τι διδαχτήκαμε από τότε;

Aς πάμε στα πολύ απλά. Ένα από τα κοινώς απόδεκτά συμπεράσματα του Δεκέμβρη του 2008,ήταν η ανάγκη εκδημοκρατισμού κ ουσιαστικότερης εκπαίδευσης στην Αστυνομία. Σήμερα μιλάμε ανοιχτά για τη σχέση ΕΛΑΣ-Χ.Α με όρους συγκοινωνούντων δοχείων. Το “μεμονωμένο περιστατικό” του 2008 έχει καταλήξει σε μια παραδεκτή από όλους, διείσδυση της Χρυσής Αυγής και γενικά αντιδημοκρατικών και εντελώς καταχρηστικών σε εξουσία ανθρώπων, νοοτροπιών και πρακτικών. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα.

Υπάρχουν όμως και τα πιο σύνθετα. Η “εξέγερση” του 2008 αντιμετωπίστηκε τότε από τη ΝΔ ως πεδίο μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Επέλεξε να στοχοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ αντί να σκύψει στα αίτια του προβλήματος. Με χαρά την ακολούθησαν και τα υπόλοιπα κόμματα μιας και η τότε άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, βόλευε πολλούς να καταπνιγεί. Τότε είχαμε και την πρώτη ουσιαστική διαφοροποίηση Κουβέλη άλλωστε. Σήμερα, το 2012, αλήθεια πόσες διαφορές βλέπουμε στο σκηνικό; Η ανακοίνωση της ΝΔ τα λέει όλα. Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν.

Από την άλλη, ο χώρος όπου εγώ προσωπικά κινούμαι και εκφράζομαι, το 2008 βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα. Θα έκανε το “politically correct” να καταδικάσει το περιστατικό, να το ονομάσει τυχαίο και να καταδικάσει γενικώς και αορίστως τη βία “από όπου κι αν προέρχεται” πάντα και να γυρίσει στο γραφείο του, μη ρισκάροντας τα τότε διψήφια δημοσκοπικά ποσοστά του; Ή θα επέλεγε να βγει και να μιλήσει με ειλικρίνεια, να πει ότι δεν είναι στην κουλτούρα της Αριστεράς η βία, ούτε στα όπλα που αρέσκεται να χρησιμοποιεί όμως είναι το δέντρο όλα αυτά κι όχι το δάσος. Το δάσος είναι μια κοινωνική έκρηξη που υπέβοσκε, με τις νεότερες γενιές να αισθάνονται ότι λογαριάζουν χωρίς αυτές, ότι δεν είναι όλα καλά στην κοινωνία όπως ήθελαν να παρουσιάζουν, ότι υπήρχε ήδη ένα “ξεχασμένο” κομμάτι;

Επέλεξε να πάρει το δύσκολο δρόμο, συγκρούστηκε αλλά έθεσε το θέμα όπως ήταν. Η σπίθα πυροδότησε μια φωτιά που ήταν έτοιμη καιρό να ανάψει. Υπήρχαν λόγοι και αιτίες πίσω από αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ εκεί έδωσε έμφαση. Το πλήρωσε πολύ ακριβά, ρίσκαρε, έπαιξε και έχασε σε ποσοστά τότε. Τον κέρδισαν ΜΜΕ και πολιτικά κόμματα. Όμως προσωπικά νιώθω πολύ περήφανος για εκείνη την επιλογή. Είπε την αλήθεια του, με όλο το ρίσκο. Αυτό είναι Αριστερά για μένα κι αυτό είναι και πολιτική γενικότερα. Το πολιτικό κόστος μας έχει φτάσει ως εδώ, δεν μπορώ σαν νέος άνθρωπος να το ανέχομαι.

Σήμερα λοιπόν, έτος 2012, ο κόσμος έχει καταλάβει πολλά για τότε, αλλά και γενικά για το τι συμβαίνει στους δρόμους, ποιοί κερδίζουν από τη βια, ποιοί ωφελούνται και ποιοί φροντίζουν να την πυροδοτούν. Το ίντερνετ έκανε τη δουλειά που για χρόνια τα ΜΜΕ δεν ήθελαν να κάνουν. Έδειξε ποιοί φοράνε κουκούλες. Η χθεσινή ανακοίνωση της ΝΔ εκτιμώ ότι ρίχνει και τις τελευταίες μάσκες. Ξεκάθαρα φρόντισε να δημιουργήσει κλίμα βιας, καθόλου τυχαία, είναι παλιά η συνταγή. Αλλά έχουν ξινίσει τα υλικά. Η χυδαία φρασεολογία της δεν αγγίζει πια τον τότε φοβισμένο κόσμο. Η αγωνία της για τους νεκρούς της ΜΑΡΦΙΝ δεν πείθει. Θα έπειθε αν είχε κάνει τον κόπο (και τα τρια κομματα που κυβερνούν) να ψάξουν αιτίες και φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Το αφήνουν θολό, γιατί έτσι τους βολεύει. Τους έχουν πια καταλάβει και οι πέτρες.

Aπεχθάνομαι τρομερά τη βία. Ένας από τους τρόπους έκφρασης της είναι η σωματική βια και η φυσική βία των καταστροφών. Μορφή βιας όμως είναι και η λεκτική βία, όπως αυτή της ανακοίνωσης, όπως τη βία του Κούγια στη δίκη Γρηγορόπουλου. Βία είναι να σε εξαθλιώνουν. Βία είναι να στερείς δικαιώματα. Βία είναι να καταστρατηγείς την ισονομία, την ισότητα και την αξιοπρέπεια. Βία είναι να βλέπει τ0 85% των πολιτών της χώρας σου να πνίγεται κι εσύ να τους κοιτάς εκ του ασφαλούς από τη στεριά. Βία είναι να είσαι φασίστας. Βία είναι να αποδέχεσαι ή να δίνεις τροφή και χώρο στους φασίστες ή και να τους καλύπτεις ή να συνεργάζεσαι μαζί τους. Ε, λοιπόν, καμία βια δεν με αφορά κι ούτε την ανέχομαι. Καμία όμως, όχι επιλεκτικά να “καταδικάζω” κάποιες μορφές της…

Τέσσερα χρόνια λοιπόν μετά, όλα τριγύρω φαινομενικά έχουν αλλάξει μετά από το Δεκέμβρη εκείνο. Τι όμως ουσιαστικά έχει αλλάξει; Ποιά βία καταδικάσαμε στην πράξη;

X.Σ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s