Κοινωνία · storytelling

Οι αναμνήσεις ως φορτιστής “μπαταρίας” κι ως κληρονομιά!

(Kείμενο μου για το www.theopinionmakers.wordpress.com)

Αισίως,φτάσμαε 18 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Σιγά σιγά όλοι στολίζουν τα μαγαζιά, τα σπίτια τους και μπαίνουν σε εορτασικό mode. Αλήθεια όμως, είναι τόσο εύκολο να μπεις σε τέτοιο mode;

Από παιδάκι η περίοδος των Χριστουγέννων ήταν η αγαπημένη μου. Σε σχέση με το πιο “εκκλησιαστικό” Πάσχα, αυτές οι δέκα μέρες μεταξύ Χριστουγέννων και Φώτων έμοιαζαν ατελείωτη γιορτή, με βόλτες, με κάλαντα, με ωραία γλυκά και μυρωδιές στο σπίτι. Σίγουρα έπαιζε ρόλο και ότι ήταν η γιορτή μου η ονομαστική.

Χθες λοιπόν, όταν βγήκε απόφαση στην οικογενειακή εστία για το στόλισμα του δέντρου σπίτι, κατάλαβα, ότι φέτο δεν το νιώθω αυτό. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Θα μου πεις, τόσα γίνονται, πολύς κόσμος θα είναι όπως κι εσύ παγωμένος. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Όμως καιρό τώρα έχω επίσης συνειδητοποιήσει ότι μοναδικό αντίδοτο και τρόπος αντίστασης είναι να διατηρήσεις μέσα σου μια σπίθα αισιοδοξίας, όσο δύσκολο κι αν είναι.

Αποφάσισα λοιπόν να ανάψω κι εγώ τη δική μου σπίθα. Ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν η αναδρομή στα παιδικά μου χρόνια. Στο σπίτι το πατρικό στην Κρήτη. Τα κάλαντα με τον αδερφό μου, την ξαδέρφη και τον γείτονα μας, ήταν καθαρά, ομαδική η προσπάθεια! Ξυπνούσαμε από τις 7 να ετοιμάσουμε το κουτί από τα χαρτομάντηλα (το ταμείο μας), τα τρίγωνα, την μελόντικα (δεν παίζαμε είχαμε ποικιλία!) και να ξεκινήσουμε πρωί πρωί να προλάβουμε να πάμε σε όλους. Και με βροχή και κρύα, ο ποδαρόδρομος ήταν στο πρόγραμμα. Θυμάμαι την εικόνα, κατάκοποι, απόγευμα πια να ξαπλώνουμε στο χαλί κάτω από το δέντρο και να μετράμε τα “κέρδη” μας! Όλοι είχαμε προαποφασίσει που θα τα “επενδύσουμε”.

Θυμήθηκα το μαγαζί με τα παιχνίδια του θείου μου, που όλη την εορταστική περίοδο βοηθούσαν οι γονείς, άρα κι εμείς ως παιδιά. Πόσος κόσμος έμπαινε κι έβγαινε, τις πλάκες με τους πελάτες, τα ξαναμέννα πρόσωπα των παιδιών που έμπαιναν για να διαλέξουν, τους γονείς πολύ πιο ευάλωτους στο “χατήρι”  από ότι σήμερα που βγαίνει ακόμα πιο δύσκολα ο μήνας. Δεν ξεχνάω τις σοβαρές αρμοδιότητές μου να φέρνω νέο χαρτί περιτυλίγματος, να κολλάω το αυτοκολλητάκι μόλις είχε φτιαχτεί η συσκευασία και τη δική μου πινελιά “σας ευχαριστούμε” με χαμόγελο της Crest! Όλα αυτά πριν να έρθει το Jumbo και να κλείσει ο θείος το μαγαζί.

Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στο σπίτι, με τις μυρωδιές από την παραμονή κιόλας να μας παίρνουν τη μύτη και τα…αυτιά. Ξέρετε εμείς στην Κρήτη λέμε “ακούω τη μυρωδιά”! Το μενού ίδιο, όλοι το ξέραμε από πριν, με το γουρουνόπουλο στο φούρνο, το μοσχαράκι με το ρύζι, την σπανακόπιτα και την τούρτα σοκολάτα μετά μαζί με τα μελομακάρονα. Κουραμπιέδες είχε αλλά από παιδί στο μυαλό μου έχαναν τη μάχη με τα μελομακάρονα! Και μετά κουβεντούλα, ρακές και ουισκάκι μερικοι. Την Πρωτοχρονιά και χαρτάκι, τριανταμία να παίζουμε όλοι, μικροί, γονείς, γιαγιάδες. Πολύ πλάκα, λίγα λεφτά στο ποντάρισμα και οι γνωστές ζαβολιές προς όφελος των μικρών…

Αργότερα μεγαλώνοντας είχαμε και τα ξενύχτια με τους φίλους ως το πρωί. Ποτάκι, γέλια, ενίοτε και φλερτ και με το φως της μέρας πια, σουβλάκι στην πλατεία. Και την Πρωτοχρονιά, μπουγάτσα, κερί στον Αγιο Τίτο και ποδαρικό στο σπίτι, αρκεί να βρίσκαμε εύκολα το δεξί πόδι! Ακόμα θυμάμαι το εικονάκι που μας έχωνε η μάνα μου, το χάρτινο, στο σακάκι ή το μπουφάν για να γίνει σωστά το ποδαρικό!

Και κερασάκι στην τούρτα, η γιορτή του Αγίου Ιωάννη, “πολιούχου” του σπιτιού μας. Κόσμος από το πρωί με πεσκέσια από το χωριό, αρνάκι, τυράκι, μανταρίνια, πορτοκάλια, χόρτα, απάκι, λουκάνικο, κρασί, ρακή ασφαλώς. Τα πάντα. Το τηλέφωνο να χτυπάει ασταμάτητα, παραζάλη αλλά τόσο ευχάριστη.  Κουραστικά αλλά τελικά ευχάριστα όλα αυτά όταν το σκέφτεσαι.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά και φορτίζω τις μπαταρίες του μυαλού και κυρίως της ψυχής. Σκέφτομαι πόσο σημαντικό ρόλο έχω πια να τα προσφέρω ως “κληρονομιά” με τη σειρά μου στα παιδιά μου. Δεν έχει καμία σημασία αν θα ναι λιγότερα τα παιχνίδια, μειωμένο το μενού ή οι ποσότητες ή πιο μετρημένα τα πεσκέσια! Αυτά που μένουν είναι οι εικόνες, οι μυρωδιές, η αίσθηση που σου αφήνουν όταν κάνεις αυτή την αναδρομή. Και είναι μια σπίθα ικανή να σε ζεστάνει, να σε ξεπαγώσει, να μπορέσεις να προσφέρεις κι εσύ αναμνήσεις Χριστουγεννιάτικες στα παιδιά σου.

Χ.Σ

πηγή: http://theopinionmakers.wordpress.com/2012/12/07/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%89%CF%82-%CF%86%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s