Κοινωνία · Πολιτική

Στα τριάντα

Διάβασα ένα κειμενάκι της Μαριάννας Ρουμελιώτη με το οποίο μπορώ να πω συμφωνώ σε πολλά και “συμπάσχω”! Άλλωστε κι εγώ εδώ και κάποιες μέρες βρίσκομαι σε αυτή την δεκαετία των τριάντα… Και μιας και χθες συζητούσαμε για την “χαμένη γενιά”, αυτό το κειμενάκι “κολλάει” πολύ. Και κυρίως δίνει το κλίμα, την ατμόσφαιρα και πολλές από τις σκέψεις των ανθρώπων εκεί γύρω στα τριάντα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο enfo.gr

 

Θυμάμαι ένα καλοκαίρι στην Ιθάκη με την παρέα από το σχολείο. Καθόμασταν σε ένα καφέ στο Κιώνι και ονειρευόμασταν πως θα θέλαμε να είμαστε στα 30. Τότε ήμασταν κάπου 20 στα 21, κάναμε κάτι ψιλοδουλειές για το χαρτζιλίκι μέχρι να τελειώσουμε τις σπουδές. “Θα θελα να ζω σε ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη”, “να είμαι συγγραφέας”, “να έχω παιδιά”, “θα θελα να είμαι σε αγρόκτημα στην Ιταλία”, χιλιάδες “να” και “θα” βγαλμένα από τον κινηματογράφο.

Βλέπαμε πολλές ταινίες, είχαμε μεγαλώσει εύκολα μάλλον, ήμασταν καλομαθημένοι. Δε ξέρω τι ακριβώς νομίζαμε, αλλά σίγουρα δεν υπολογίζαμε κανέναν και τίποτα. Σιγά μην γυρίσω αν φύγω, θα βρω δουλειά στο εξωτερικό, θα κάνω αυτό που μου αρέσει και έτσι θα ζω. Τα της Ελλάδας ήταν τα εύκολα, τα δεδομένα, ούτε συζήτηση για αυτά.

Φύγαμε για το εξωτερικό, γυρίσαμε από τo εξωτερικό για λόγους που τότε, ούτε φανταζόμασταν. Το πιο παράδοξο είναι πως τη μεγαλύτερη δυσκολία τη βρήκαμε στην Ελλάδα που θα ήταν εύκολα.

Χωριστήκαμε σε αυτούς που συνεχίζουν να ζουν μια εκδοχή, έστω στραπατσαρισμένη, του ονείρου τους και σε αυτούς που αναζητούν τον τρόπο να ζήσουν διαφορετικά. Κάποιοι από μας ακόμα ελπίζουν πως κάτι θα βγει από το 10ωρο στο κλιματιζόμενο γραφείο και τα ατελείωτα meetings. Κάποιοι από μας ακόμα πιστεύουν στην καινοτόμα επιχειρηματικότητα, στη σαραντάρα director που προτιμά το γραφείο από το σπίτι, στον πενηντάρη manager που μιλάει για τους πελάτες και τρέχουν τα σάλια του. Κάποιοι από μας πιστεύουν πως μόνο έτσι γίνεται, πως μόνο έτσι κατακτάς την ευτυχία, πως μόνο έτσι μπορείς να υπάρχεις. Ένα ταξίδι στο εξωτερικό το χρόνο, 10 μέρες διακοπές το καλοκαίρι στην Αντίπαρο και καταπίνονται όλα αυτά που δεν αντέχεις τον υπόλοιπο καιρό. Έτσι είναι, σου λένε οι γονείς σου, τα πρώτα χρόνια είναι δύσκολα, μετά ανεβαίνεις στη σκάλα και λες σε άλλους τι να κάνουν. Όλοι τα περάσαμε αυτά, θα πούνε οι πιο μεγάλοι των γραφείων. Χωριστήκαμε σε αυτούς που επιμένουν σε αυτό και σε αυτούς που το αμφισβητούν.

Αυτοί που το αμφισβήτησαν, έψαξαν δουλειές με μικρότερο ωράριο, με λιγότερα λεφτά, με ανθρώπους που θέλουν να βλέπουν. Κάποιοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες αλλά με ανθρώπους που επέλεξαν, κάποιοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες αλλά μπορούν να επιλέξουν αν θα είναι οι βραδινές ή οι πρωινές. Οι περισσότεροι παλεύουν για να πληρωθούν, αλλά δεν θα γυρνούσαν πίσω, ούτε για μια μέρα.

Στην πρώτη μου δουλειά μετά το μεταπτυχιακό είχα μια ατζέντα που σημείωνα όλα αυτά που έπρεπε να τελειώσω μέχρι το τέλος της ημέρας. Μετά το πρώτο τρίμηνο δεν προλάβαινα καν να γράψω τι έχω να κάνω. Έτρεχα όλο το πρωί να προλάβω να μιλήσω στα τηλέφωνα, να γράψω αναλυτικά email υπηρετώντας το “όλα πρέπει να τα έχουμε γραπτώς”. Έτρεχα να πάρω υπογραφές και επιβεβαιώσεις, να μπω και να βγω από συναντήσεις που κάναμε την τρίχα τριχιά, να τελειώσω πριν τις 10 το βράδυ. Γυρνούσα στο σπίτι και χρειαζόμουν τρεις ώρες για να σταματήσω να σκέφτομαι όλα αυτά που έχω να κάνω αύριο. Η βδομάδα μου, μια ατελείωτη διαδρομή προς το τίποτα. Αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος, αν φταίει η εταιρεία, θα φύγω, έφυγα, πήγα αλλού, ήταν το ίδιο. Είναι πάντα το ίδιο. Είναι τέτοιοι οι ρυθμοί, τέτοιο το πλαίσιο, έτσι οι άνθρωποι, που μετά από λίγο καιρό μοιάζουν και είναι όλα ίδια.

Δεν ξέρω και δεν κατάλαβα ποτέ πώς κάποιοι από μας αντέχουν. Πώς σε κάποιους αυτή η συνεχόμενη τρέλα δε φαίνεται προβληματική. Παρατηρώ πως τα τελευταία χρόνια, λίγο πολύ, η κρίση γέννησε μια μεγαλύτερη αμφισβήτηση για αυτό το μοντέλο. Μίκρυναν οι μισθοί, άλλαξαν οι ανάγκες, κουράστηκαν οι άνθρωποι, τι σημασία έχει τι τους έφερε εδώ. Σημασία έχει να βγουν από το ετοιμόρροπο κτίριο πριν καταρρεύσει στα κεφάλια τους. Οι προηγούμενες γενιές θαμπώθηκαν για τα καλά από τις πολυεθνικές εταιρείες και τα γυάλινα υποκαταστήματα στην Κηφισίας. Η επαγγελματική καταξίωση ήταν τα πάντα.

Χωρίς απαραίτητα να έχουν αλλάξει τα πιστεύω και οι στόχοι των ανθρώπων, η επαγγελματική καταξίωση δεν έρχεται πια μόνο φορώντας κοστούμι σε μια τράπεζα, αλλά έρχεται και από ένα λαπτοπ στο σπίτι σου. Κάποιοι συγχρονίστηκαν άμεσα, κάποιοι αμφισβήτησαν τον αρχικό στόχο, κάποιοι περιπλανιούνται σε limbo. Για αυτούς μιλάω. Για αυτούς που ίσως τους πήρε η φόρα και τρέχουν χωρίς να θυμούνται το λόγο. Γι’ αυτούς που είναι στον αυτόματο. Για αυτούς που θα δεις τα Σάββατα έξω και μισομεθυσμένοι θα σου πουν πως δεν την παλεύουν άλλο στη δουλειά και αυτό θα το ακούς ξανά και ξανά, επί μήνες. Τη Δευτέρα θα έχουν και οι ίδιοι πείσει τους εαυτούς τους πως το έλεγαν στο μεθύσι τους, πως δεν είναι τελικά έτσι ακριβώς. Μέχρι το επόμενο Σάββατο.

Τότε θα ονειρευτούν πάλι ζωές σε νησιά και παραλίες αλλά πάλι δεν θα βρουν τον τρόπο να πιστέψουν πως γίνεται.

Όμως όλα γίνονται. Το είδα στις φίλες μου, σε πρώην συναδέλφους, σε μένα. Ενώ ξέρουμε και επαναλαμβάνουμε πως όλα είναι στα δικά μας χέρια, συνήθως αφηνόμαστε. Καμία κοινωνική καταξίωση δεν έρχεται με την καταπίεση και το “υπομένω”. Δεν θα ‘ναι εύκολα, αλλά δεν θα ναι δυσκολότερα. Θα υπάρχουν βράδια που θα στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου, θα μετράς τα λεφτά και δε θα βγαίνουν. Το επόμενο πρωί όμως θα σου έρχεται μια ανάμνηση, μια εικόνα από σένα σε ένα γραφείο να κάνεις refresh τις σελίδες και θα λες, όχι άλλο. Ένας καφές στο κέντρο στις 11 μιας καθημερινής, το να ανοίγεις τον υπολογιστή σου για να δουλέψεις αυτά που θες εσύ, το να μπορείς να χαζολογήσεις αν σήμερα δεν συγκεντρώνεσαι, θα σου θυμίζουν πως έτσι δεν υπομένεις απλά, έτσι σου αρέσει. Μια καινούρια αίσθηση ελευθερίας. Η ελευθερία του να φέρνεις τις αλλαγές που χρειάζονται, να ακολουθείς αυτό που φαντάστηκες πως θες να είσαι και όχι αυτό που σου φόρεσαν με το ζόρι οι προηγούμενοι από σένα. Η ελευθερία του να ορίζεις τη ζωή σου, τις κινήσεις σου, τις επιλογές σου. Η ελευθερία του να εκπροσωπείς τον εαυτό σου και μόνο αυτόν.

 

πηγή:   http://enfo.gr/ar1610

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s