Πολιτική

Ευρωεκλογές: Η διαφορετικότητα και το στοίχημα της αποχής

Έτος εκλογών μας ήρθε. Σίγουρα στην αυτοδιοίκηση αλλά και για τις Ευρωεκλογές. Πιθανότατα βέβαια και έτος εθνικών εκλογών. Αυτό είναι λογικό να συμβεί και εξαιτίας του αποτελέσματος σε περιφέρειες, Δήμους και για την Ευρωβουλή αλλά κυρίως λόγω της διαχρονικής και εκνευριστικά επίμονης εφαρμογής αποτυχημένων πολιτικών υπέρ των (πολύ) λίγων και σε βάρος της κοινωνίας, σε βαθμό μάλιστα εξαντλητικό.

Ταπεινή μου εκτίμηση, είναι ότι το στοίχημα θα είναι -ειδικά στις Ευρωεκλογές που έχουν πιο σαφή ανάγνωση σαν αποτέλεσμα- η αποχή! Εκεί είναι το πεδίο της μάχης που καλείται να δώσει κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι εκεί έχει πολλούς αντιπάλους και παραμέτρους να υπολογίσει, αν θέλει να έχει αποτελεσματική στρατηγική.

Η απογοήτευση και η εξάντληση της κοινωνίας είναι αντί-κίνητρο για τη συμμετοχή. Τουλάχιστον όσο δεν βλέπουμε μια σταθερή και δυναμική διάθεση κινητοποίησης, από τη συγκεκριμένη “ομάδα” πολιτών που εμφανίζονται…ευάλωτοι στην ιδέα της αποχής. Αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλλον βολικό για την Κυβέρνηση. Είναι κοινή η ομολογία ότι η Αριστερά δεν έχει πετύχει την επιθυμητή κινητοποίηση. Δεν έχει με άλλα λόγια καταφέρει να μετατρέψει τη βουβή πλειοψηφία από απογοητευμένους παρατηρητές σε ενεργούς συμμετέχοντες. Αυτός, κατά την άποψή μου, πρέπει να είναι ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά. Αν το πετύχει, θα ευνοηθεί εκλογικά αλλά κυρίως θα τον βοηθήσει στη διακυβέρνησή του.

Παράλληλα, η Κυβέρνηση γνωρίζει ότι μια προεκλογική ατζέντα ουσίας και προτάσεων δεν την ευνοεί. Θα παίξει λοιπόν κατενάτσιο, μαζί με όλη της την ομάδα της (Κεντρικά ΜΜΕ, παπαγαλάκια κάθε είδους, ψευτοσυνδικαλιστές αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Ελιές κλπ) κι όσους έχουν απομείνει σε αυτά) και με αντεπιθέσεις με φορ κρούσης τις δυνάμεις της διαπλοκής, θα ψάξουν τρόπους να σκοράρουν κατά του ΣΥΡΙΖΑ σε επικοινωνιακό επίπεδο και μόνο, προσπαθώντας έτσι να κρατήσουν έστω και “παρά φύση” τις εξουσίες και τα προνόμιά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι οι διαπλεκόμενοι ελπίζουν σε μια παράταση που και θα τους δώσει τη δυνατότητα να ευνοήσουν τα συμφέροντά τους και παράλληλα θα προσπαθήσουν να αφομοιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ή έστω μέρος αυτού, ελπίζωντας έτσι να τον κρατάνε στο χέρι στο μέλλον. Κι αυτό είναι μια πασιφανής παγίδα που οι υγιείς δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να φροντίσουν να αποφύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το παιχνίδι αυτό, τον κλεφτοπόλεμο, το ξέρουν καλά, το χουν φτιάξει οι ίδιοι εδώ και χρόνια και,τους ευνοεί. Με μήνυμα “όλοι ίδιοι είναι” και με επένδυση στη θολούρα και την “φασαρία” στη δημόσια συζήτηση, χωρίς ουσία, θα κάνουν ότι μπορούν για να σπρώξουν τον κόσμο στην αποχή. Όπως λένε και στο ποδόσφαιρο, “ματς που δεν μπορείς να κερδίσεις, προσπαθείς να μην το χάσεις”. Είναι κυνικοί, έμπειροι στο “βρώμικο παιχνίδι” και να μην έχει κανείς αμφιβολία ότι θα κάνουν ότι μπορούν, με νύχια, δόντια και λάσπη, να κρατηθούν στην εξουσία. Όσο μπορούν περισσότερο,με οποιοδήποτε τίμημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, στρατηγικά τόσο επικοινωνιακά όσο και καθαρά ως προσανατολισμό, ειδικά στις Ευρωεκλογές, οφείλει να στοχεύσει στην αντιμετώπιση της αποχής και όχι τόσο σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Να αποδεικνύει κάθε μέρα ότι “δεν είναι όλοι ίδιοι”. Να κάνει σημαία τη διαφορετικότητα και τη φρεσκάδα του. Βασικά βέβαια, πρώτα από όλα πρέπει να στοχεύσει να βγάλει μπροστά την φρεσκάδα του και την διαφορετικότητά του. Αυτό αποτελεί προτεραιότητα. Οφείλει να προστατέψει το ηθικό του πλεονέκτημα τόσο από τους προφανείς αντιπάλους του, όσο και από τους πρόθυμους αυλικούς που σιγά σιγά μαζεύονται γύρω από το κόμμα και ψάχνουν δίοδο επιβίωσης.

Με απλά λόγια, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί να κερδίσει καθαρά τις Ευρωεκλογές και να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην Κυβέρνηση, πρέπει να αλλάξει την ατζέντα, να δώσει χώρο και χρόνο στις δυνάμεις τις νέες που περικλείει. Να κάνει ένα ισχυρότατο face control σε πρόσωπα, νοοτροπίες και πρακτικές του παρελθόντος. Να γίνει ελκυστικός για τον κόσμο που ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και τώρα νιώθει “ορφανός”, όχι χρησιμοποιωντας απομεινάρια του ΠΑΣΟΚικού συνδικαλισμού ή της υποτιθέμενης κεντροαριστεράς.  Να το κάνει με νέους (σε μυαλό και ιδέες) ανθρώπους, άφθαρτους και με καθαρό βλέμα. Να το κάνει με προβολή μιας νοοτροπίας ανατροπών, ριζικών, δομικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα. Να το κάνει με ρήξεις, τονίζοντας τη διαφορετικότητά του από παλιές, (διε)φθαρμένες δομές (πχ ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΝΟΠ κλπ).

Εκεί λοιπόν, στην διαφορετικότητα είναι το στοίχημα. Και η διαφορετικότητα είναι εκείνη που θα πολεμήσει την  αποχή και τις αιτίες της. Εκεί πρέπει να χει το βλέμμα της αυτό το κρισιμότατο διάστημα η Αριστερά. Οι “άλλοι” θα σπρώχνουν προς την αποχή, προφανώς αδιαφορώντας για τη ζημιά που προκαλούν στη συνολική λειτουργία της δημοκρατίας. Το ερώτημα είναι, ο ΣΥΡΙΖΑ θα τους επιτρέψει κι αυτή τη φορά να κάνουν το βρώμικο παιχνίδι τους με ατζέντα λάσπης και φόβου ή θα χτυπήσει στη ρίζα της αποχής με ατζέντα και πρόσωπα που θα πείθουν ότι διαφέρει κι ότι είναι φορέας ρήξεων, ανατροπών και μιας εντελώς φρέσκιας πολιτικής νοοτροπίας και πρακτικής;

Θέλει προσήλωση, θέλει δυναμική και κυρίως θέλει στροφή στην κοινωνία, στα “κάτω” και γερό φιλτράρισμα των όψιμων φίλων μιας Κυβέρνησης Αριστεράς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s