Γονείς και παιδιά

Αντί απολογισμού για το 2013…

Το 2013 άλλαξε, για πάντα, την ζωή μου. Συνεπώς ο απολογισμός μου είναι εντελώς μονοθεματικός. Άλλωστε η καθημερινότητα είναι σκληρή για τους περισσότερους από εμάς, δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να συνεισφέρω με μία ακόμα εκδοχή αυτής της δύσκολης καθημερινότητας…

Τρίτη και 13 του 2013, λοιπόν, στην  καυτή Αθήνα, κατακαλόκαιρο, με τους δρόμους άδειους λόγω Δεκαπενταύγουστου, ήρθε το νέο μας μέλος, που πώς και πώς το περιμέναμε, που συζητούσαμε, διαβάζαμε και σχεδιάζαμε γι αυτό, χωρίς αυτό, εννέα ολόκληρους μήνες. Ειδικά ο τελευταίος μήνας μας φάνηκε τόσο ατελείωτος. Κι όμως, τίποτα δεν μπορεί τελικά να σε προετοιμάσει γι αυτό που θα νιώσεις μόλις όντως μπει στη ζωή σου.  Αλλάζουν όλα στην καθημερινότητα σου, όλα αυτά τα μικρά που στο τέλος διαμορφώνουν το “παζλ” της ημέρας σου.

Για να είμαι και ξεκάθαρος και να σπάσω λίγο το μελό, οι αλλαγές αυτές δε σημαίνει ότι είναι όλες καθαρά ευχάριστες και “εύκολες”! Περιλαμβάνουν έξοδα, βάρβαρα ξυπνήματα τα ξημερώματα, ένα κλάμα ανεξήγητο σε στιγμές που έχεις ανάγκη να ηρεμήσεις, μια ολόκληρη προίκα σε κάθε βόλτα, αρκετές προυποθέσεις για το που θα πας, πότε θα πας και πώς θα πας. Οφείλεις να έχεις αποφασίσει ότι θες να τα αντιμετωπίσεις και να το κάνεις με συνέπεια. Και ψυχραιμία. (Πιστέψτε με, η ηρεμία είναι το πρώτο πράγμα που “ζητάνε” από εσένα τα μωρά κι αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την…συγκατοίκησή σας).

Διαπιστώνεις όμως ότι πας βόλτα στα μαγαζιά και ξεχνάς εκείνη τη φόρμα που χρειάζεσαι να πάρεις, προτιμάς να πάρεις “2 φορμάκια ακόμα για τον μικρό, δεν του κάνουν τα παλιά”. (Αν έχεις λεφτά πάντα). Διαπιστώνεις ότι η τσαντίλα από το κλάμα που ακούς στις 3.30 το βράδυ σου φεύγει κατευθείαν μόλις δεις το μικρό ανθρωπάκι να σου κουνάει τα χεράκια και τα ποδαράκια του θέλοντας να σου πει ότι κάτι δεν πάει καλά (πείνα είναι, δίψα είναι, άλλαγμα είναι, πάντως κάτι είναι…). Διαπιστώνεις ότι τελικά δεν είναι άσχημο να πιεις καφέ στις 10.30 μαζί με τα ΚΑΠΗ και τα καρότσια, ούτε να πας στο ταβερνάκι από τις 8.30 για να αποφύγεις την κάπνα απτα τσιγάρα στις 10. Διαπιστώνεις ότι τελικά σ’ αρέσει να κουβαλάς για ώρες 4-9 κιλά μέσα στην πόλη σε ένα μάρσιπο, επιβαρύνοντας την πλάτη σου αλλα απολαμβάνοντας την αναπνοή του πάνω στη δική σου και το κοίταγμα που κάνει για να δει αν είσαι ακόμα εκεί, ανά διαστήματα. Διαπιστώνεις ότι όσο κουρασμένος και ζαλισμένος είσαι το βράδυ που γυρνάς από τη δουλειά και το μόνο που θες είναι να βάλεις μουσική και να αράξεις στον καναπέ, όταν δεις το τόσο δα ανθρωπάκι να σου γελάει και να σε προτρέπει με τα χεράκια του να παίξετε, βρίσκεις και όρεξη και δύναμη να παίξεις και ως εκ θαύματος επαναφορτίζεις τις μπαταρίες σου!

Είναι τόσο πολλά που θέλω να πω για αυτό το διάστημα των περίπου 5 μηνών. Την καθημερινή παρατήρηση κάτι νέου στην συμπεριφορά του μωρού σου, τα συναισθήματα σου όταν καταφέρνεις να το κοιμίσεις μετά από ατελείωτες βόλτες μέσα στο σπίτι και το κοιτάς ξεθεωμένος, να χαμογελάει στον ύπνο του και πολλά πολλά ακόμα. Ούτε μπορώ να τα πω, ούτε να τα γράψω καν. Δεν νομίζω ότι έχει καν νόημα να το προσπαθήσω. Κι εγώ πριν τα ζήσω, δεν τα καταλάβαινα από τις περιγραφές φίλων, άρθρων κλπ.

Είναι θέμα που μπορώ να αναλύω για ώρες. Και είναι θέμα που κουράζει τον ακροατή μου το ξέρω. Προσπαθώ να μην το κάνω πολύ. Ελπίζω να τα καταφέρνω. Αντί επιλόγου αυτού του (εντελώς) μονοθεματικού απολογισμού θα επιχειρήσω να δώσω μερικά δικά μου tips στους νέους γονείς.

Έχουμε και λέμε:

Να είστε ήρεμοι όσο ασχολείστε με το μωρό. Αν δεν είστε, μην ασχολείστε.

Να παρατηρείτε καθημερινά και σε βάθος τις κινήσεις του παιδιού. Είναι ο μόνος τρόπος να καταλάβετε τι μπορεί να θέλει και τι μπορεί να το ευχαριστεί.

Να του φέρεστε από την πρώτη μέρα σαν ισότιμο μέλος, με σοβαρότητα όταν χρειάζεται και χαβαλέ επίσης όταν χρειάζεται.

Να μην υπερβάλετε. Ούτε η υπερπροστασία βοηθάει ούτε βέβαια και η αδιαφορία.

Να μην μιλάτε μόνο για το μωρό σας. Όταν έχετε την ευκαιρία να είστε με φίλους να πιάνετε και κανένα άλλο θέμα να μαθαίνετε τι γίνετε και στον έξω κόσμο!

Να ακούτε μουσική κι εσείς και το μωρό. Να χορεύετε κιόλας. Και του αρέσει και το ηρεμεί και του κάνει καλό στην πνευματική του ανάπτυξη.

Να του μιλάτε πολύ και ήρεμα. Επίσης του αρέσει, επίσης το ηρεμεί και επίσης το βοηθά στην ανάπτυξή του.

Να παίζετε. Πολύ.

Να βγαίνετε από το σπίτι ΜΕ το μωρό. Ναι ξέρω είναι λίγο ταλαιπωρία αλλά κάνει καλό σε όλους, μικρούς και μεγάλους.

Να προσπαθήσετε να μείνετε και νέοι άνθρωποι, να διατηρήσετε τα ενδιαφέροντά σας και την καθημερινότητά σας. Το παιδί θα προσαρμοστεί σε αυτά. Το ανάποδο δεν ευνοεί κανέναν. Ειδικά το μωρό.

Να βάλετε περιορισμούς στο περιβάλλον. Να το κάνετε παραθέτοντας επιχειρήματα και σχέδιο, όχι απλώς φωνάζοντας μη και μη.

Και κάτι που αφορά το μέλλον. Είμαι βέβαιος ότι το παιδί διδάσκεται όχι με θεωρία και κήρυγμα. Με συζήτηση, διάλογο και κυρίως παραδείγματα στην καθημερινότητα που θα του προσφέρουν οι γονείς του, κυρίως άθελά τους, μέσω της καθημερινής πρακτικής. Κοινώς το “πες ευχαριστώ στο θείο για το δώρο” δεν πιάνει. Αν εσείς λέτε ευχαριστώ στους γύρω σας, τότε μάλλον πως θα λέει κι εκείνο!

Ακολουθεί προσωπικό “κολάζ” φωτογραφιών και quotes που βρήκα χαζεύοντας στο ίντερνετ σχετικά με τη σχέση πατέρα και γιού όπως εγώ την έχω στο μυαλό μου προφανώς…

FatherSonWalking

proud father  

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s