Αριστερά · Πολιτική

Θα ανακυκλώσουμε το παλιό ή θα χτίσουμε το νέο;

Από την εφηβεία μου, προς τα τέλη της δεκαετίας του 90,  με ενδιέφερε η “πολιτική”. Με την κανονική της έννοια, γιατί στην Ελλάδα μάλλον κυριαρχεί υπό τον όρο “πολιτική” η μικρόπολιτική.

Την εποχή εκείνη και για αρκετά χρόνια η πολιτική για τη γενιά μου ήταν συζήτηση “βαρετή”. Πολλοί μπέρδευαν την πολιτικοποιημένη νεολαία, με την κομματοεξαρτημένη νεολαία των πανεπιστημίων, της Μυκόνου και των μπουζουκιών. Μπέρδευαν τις καταλήψεις για το νόμο Αρσένη (τις οποίες έζησα) και τις μαθητικές εκδηλώσεις με το “κίνημα χωρίς αιτήματα” ή “κατάληψη για το τυρί στο τόστ”. Φοβάμαι ότι ακόμα και τώρα αδυνατού να διαχωρίσουν τα πράγματα στο μυαλό τους.

Ενηλικιώθηκα λοιπόν εν μέσω μιας Ελλάδας στον κόσμο της. Μιας Ελλάδας Big brother, Κωστόπουλου, Fame story και επιβίωσης των μετρίων για ακατανόητους σε εμένα λόγους. Από μικρός ψάχτηκα να ενταχθώ σε κάποιο χώρο. Το έκανα γιατί, μεγαλωμένος και στο ποδόσφαιρο, πάντα πίστευα στις ομάδες. Ήξερα ότι δε θα βρω χώρο να με εκφράζει στο 100%. Πολύ φυσικό σε μια δημοκρατία.

Ήξερα ότι ιδεολογικά ανήκω στην Αριστερά. Στην πολυδιασπασμένη και εκτός μόδας τότε. Επέλεξα να είμαι κοντά (σταθερά ως ψηφοφόρος και συχνά ως ενεργός παρατηρητής) στον Συνασπισμό. Την εποχή του 2,9 και του 3,2%. Πρώτον γιατί ήταν ότι πλησιέστερο στις απόψεις μου, δεύτερον γιατί μου άφηνε το δικαίωμα να συμμετέχω παραμένοντας ανένταχτος και τρίτον γιατί υποστήριζε και εφάρμοζε την ελευθερία της άποψης εσωτερικά.

Όλα αυτά τα χρόνια, είδα προέδρους αδιάφορους (Κωνσταντόπουλος), διασπάσεις, αποχωρήσεις (με μεταγραφές στο μέλι του ΠΑΣΟΚ όπως του Βούγια, του Μπίστη, της Δαμανάκη, του Μίμη και πολλών ακόμα). Τίποτα αυτά δε με απογοήτευσε σε βαθμό που να αποφασίσω να μην ασχολούμαι. Ίσα ίσα. Είδα και ανθρώπους όπως ο Αλαβάνος κι ο Δραγασάκης, που με “έψησαν” να ενεργοποιηθώ περισσότερο και μπω στον πειρασμό (πάντα ως ανένταχτος) να γίνω μέλος. Δυστυχώς ο Αλαβάνος τελικά κατάφερε να γίνει ο πρώτος λόγος απογοήτευσης και “παγώματος”.

Παρόλα αυτά επέμεινα. Συμμετείχα στο ντεμπούτο Τσίπρα με την Ανοιχτή Πόλη. Στήριξα και “εκτέθηκα” δυναμικά το 2008 τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ κόντρα σε όλους. Ψήθηκα με την ενωτική απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑΑγνόησα την αποχώρηση Κουβέλη. . Αντιθέτως την αντιμετώπισα ως μια ευκαιρία να αλλάξει η δομή του χώρου. Ένιωσα τα ανάμεικτα συναισθήματα του 2012. Και μετά το σοκ της ήττας αποφάσισα να αφήσω κατά μέρος το σκέτο ανένταχτος” και να το κάνω “ανένταχτος αλλά μέλος τους ΣΥΡΙΖΑ” γιατί “ήρθε η ώρα της Αριστεράς” και γιατί ήρθε η ώρα το παλιό κομματικό και πολιτικό σύστημα να αλλάξει. Ομολογώ με απογοήτευσε η εισροή ΠΑΣΟΚων (με την κακή την έννοια), Τσουκαλάδων, Μητροπουλων κλπ. Το ότι στη Συνδιάσκεψη και στο Συνέδριο η βάση τους προσγείωσε μου έδωσε ελπίδα. Επέμεινα λοιπον.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι τα κόμματα μπορούν να επιβιώσουν με την παλιά αρχηγική τους μορφή. Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ αν ακολουθησει την πεπατημένη και την τακτική του ώριμου φρούτου. Ποτε δεν πίστεψα ότι θα χει μεγάλη διάρκεια μια Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαχειριστική, που δε θα έρθει σε ρήξεις και θα κάνει μια από τα ίδια με αριστερό περιτύλιγμα. Κι αυτό έχω αποφασίσει να είναι ο ρόλος μου. Να στηρίζω με κριτική.

Υπάρχει όμως ένα πράγμα που με απογοητεύει σε βαθμό τέτοιο που να σκέφτομαι την επιστροφή στο ανένταχτος σκέτο. Οι εσωτερικοί μηχανισμοί, οι ομαδοποιήσεις, οι ιδεοληψίες. Αδυνατώ να μπω σε αυτό το παιχνίδι. Στο δικό μου μυαλό τέτοια Αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει. Αδυνατώ επίσης να καταλάβω τη ροπή προς την πεπατημένη. Ναι συμμαχίες πχ. Αλλά γιατί από τα πάνω;  Γιατί δεν ψάχνουμε, αφού δυσκολευόμαστε να πείσουμε να έρθουν αυτοί μόνοι τους σε εμάς (εν πολλοίς λόγω των μηχανισμών και της κομματικής γραφειοκρατίας). Ναι να μην κολλάμε στην ιδεολογική καθαρότητα. Αλλά να έχουμε το στοιχειώδες φίλτρο ηθικής και αισθητικής.

Πιστεύω πολύ τη ρήση του Σωκράτη ότι “το μυστικό για την αλλαγή είναι να βάζουμε όλες μας τις δυνάμεις όχι για να πολεμήσουμε το παλιό αλλά για να δημιουργήσουμε το νέο”. Αυτό ζητά από το ΣΥΡΙΖΑ ο κόσμος. Να φτιάξει το νέο. Όχι να περιτυλίξει το παλιό με πιο ωραίο τρόπο.

Έχει έρθει η ώρα για ρήξεις. Με πολιτικό κόστος. Ένας λόγος που δεν παγώνω και να πάω σπίτι μου τελείως είναι ότι ο Τσίπρας στο παρελθόν έχει δείξει ότι μπορεί να έρθει σε ρήξη και να αγνοήσει το πολιτικό κόστος. Το έκανε το 2008 (το πλήρωσε με πτώση των δημοσκοπικών ποσοστών). Το έκανε με το γήπεδο του ΠΑΟ. Το έκανε δηλώνοντας άθεος. Το έκανε όταν πιέστηκε από παντού να συνεταιριστεί το 2012. Δεν βλέπω γιατί θα πρέπει τώρα να πατήσει φρένο. Ο κόσμος, η κοινωνία, αυτό περιμένει από εκείνον και βασικά από όσα εκείνος συμβολίζει.

Τον τελευταίο καιρό όμως σα να κόλλησε το κάρο στη λάσπη. Σα να κυνηγάμε την ουρά μας. Αυτοεγκλωβιζόμαστε σε ατζέντες και συζητήσεις που βάζουν όσοι η κοινωνία έχει αποδοκιμάσει ξεκάθαρα (κόμματα και ΜΜΕ). Μπαίνουμε σε μια αδιέξοδη προσπάθεια απαντήσεων σε ερωτήσεις που κακώς τίθενται και που δε μας αφορούν. Ψάχνουμε επιφανειακά για συμμάχους αντί να το κάνουμε μεθοδικά και μέσα στην κοινωνία και τις γειτονιές. Δεν υπάρχουν φρέσκα πρόσωπα και κυρίως ιδέες ή δεν τα ψάξαμε;

Διαβάζω άρθρα περί “αριστερού ΙSO” που πολλοί φίλοι έχουν ανεβάσει στα social media.  Στο δικό μου μυαλό προϋπόθεσεις συνεργασίας αποτελούν μόνο, πρώτον το ήθος και δεύτερον η προϊστορία κάποιου να συμβαδίζει με πολύ βασικές αξίες και αισθητική. Αντί να “γνωριζόμαστε” με συνεργαζόμενους έστω εκτός κόμματος αλλά προερχόμενους από την κοινωνία και γενικά από τους “κάτω” (πχ Κυρίτση) χάνουμε χρόνο συζητώντας για ανακυκλωμένους βουλευτές και τοπικούς τηλεαστέρες;

Ομολογώ είμαι προβληματισμένος πολύ, νιώθω σαν μέρος του χώρου να θέλει να με “διώξει” τώρα που έχουμε μπει στην τελική ευθεία. Πάντα υπήρχε αυτό το μέρος του χώρου. Τώρα στα κρίσιμα δεν περίμενα να είναι αυτό που θα καθοδηγεί. Εάν το κάνει, ο υγιής κόσμος που είτε προυπήρχε είτε τώρα στρέφεται στην Αριστερά θα ξενερώσει, για να το πω…επιστημονικά!

Ας αποφασίσουμε λοιπόν όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος του με ποιές ιδεές, νοοτροπίες και δυνάμεις θέλει να συνεργαστεί και να προχωρήσει. Αν το αποφασίσουμε αυτό, τότε θα βρεθούν και τα αντίστοιχα πρόσωπα. Η αντίστροφη διαδικασία θα οδηγήσει μαθηματικά και σε σε μεσοβέζικες και επιφανειακές λύσεις που σύντομα θα ξενερώσουν τον κόσμο. Το μαχαίρι και το καρπούζι το έχουμε εμείς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s