Επικοινωνία- ΜΜΕ · Πολιτική

Ένα Ποτάμι με αντίστροφη ροή

Μπήκε λοιπόν στη ζωή μας  Το Ποτάμι και ο – πολιτικός- Σταύρος Θεοδωράκης. Μια είδηση που για να πω την αλήθεια, τη διπλοτσέκαρα, μην έχει προκύψει από κανένα koulouri. Τελικά όμως, όχι, είναι μια αληθινή είδηση.

Ένας πολύ δημοφιλής και σίγουρα πολυσυζητημένος δημοσιογράφος- τηλεστάρ μπαίνει στην πολιτική μας ζωή. Αμέσως μετά την παραδοχή αποτυχίας στο περίφημο εγχείρημα της κεντροαριστεράς και της «ομάδας των 58». Τυχαίο; Μπορεί. Μπορεί και όχι.

Η γενική αντίδραση περιείχε αρκετή αμηχανία, πολύ τρολάρισμα και μερικές επιθέσεις. Κάποιες από τις επιθέσεις ήταν ακατανότητες, άλλες αναμενόμενες και μερικές  τραβηγμένες τόσο από τα μαλλιά που σε βάζουν σε υποψίες. Λίγη σημασία έχει όμως αυτό.

Στα πρακτικά, είναι αλήθεια ότι Το Ποτάμι αντιμετωπίζεται με λιγότερη δυσπιστία από ότι οι κινήσεις όπως των 58, το κόμμα του Πολύδωρα, του Λοβέρδου, τους τρίτους πόλους κι άλλες παρόμοιες ιστορίες της πολιτικής τρέλας που επικρατεί στη χώρα. Ο Θεοδωράκης είναι χρόνια στη δημόσια σφαίρα. Δεν είναι όμως ανακυκλωμένος πολιτικός. Αυτό τον διαφοροποιεί από τις υπόλοιπες κινήσεις

Τι έχουμε δει ως τώρα;  Ότι υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική επικοινωνίας του όλου θέματος. Είναι καλά οργανωμένο. Μια ετοιμότητα για παρουσία σε ιντερνέτ, social media κλπ. Μια διακήρυξη που πιο πολύ φέρνει σε έκθεση ιδεών παρά σε κείμενο πολιτικού κόμματος. Χωρίς ξεκάθαρο πρόσημο. Με απλή γλώσσα, χωρίς δύσκολες λέξεις. Που καθρεπτίζει το «ένας από εμάς». Το στίγμα της παραπέμπει στην κοινή λογική και στη «μέση λύση». Γιατί το κάνει αυτό; Μα για να διαφοροποιηθεί. Και το πετυχαίνει. Μιλά με απλή γλώσσα  και λέει «λογικά» πράγματα. Φτάνει αυτό; Εγώ λέω όχι, δε φτάνει.

Η πολιτική δε μπορεί να γίνει με όρους επικοινωνίας. Η επικοινωνία είναι εργαλείο, όχι ο κορμός. Η απλή γλώσσα, εύκολα καταλήγει απλοϊκή. Η «μέση λύση» σε τέτοιους καιρούς ιδιαίτερα σύντομα αντιμετωπίζει πρόβλημα ρεαλισμού. Το «τα έχω με όλους καλά» δεν μπορεί να είναι πολιτική οπτική ή στόχευση. Δεν το πέτυχε ποτέ κανείς. Κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα να πάρεις θέση.

Επιπλέον, σε μένα τουλάχιστον φαίνεται ως πρόβλημα το να μην έχεις ιδεολογικό πρόσημο. Εδώ σχήματα με πρόσημο και κάποιες κοινές αρχές και έχουν τόσο μεγάλη πολυφωνία. Είναι δυνατόν να προχωρήσεις  χωρίς καθόλου ιδεολογικό κορμό; Ναι το ξέρω, στους «άστεγους πολιτικά», τους απολιτίκ και τους «όλοι ίδιοι είναι», η ιδεολογία ακούγεται σαν κάτι βαρετό. Στην πολιτική ζωή και πράξη όμως ΔΕΝ είναι. Επομένως ναι, έτσι, χωρίς πρόσημο και κορμό μπορείς να προσελκύσεις πολύ κόσμο. Πόσο εύκολο όμως είναι μετά να προχωρήσεις όταν ο καθένας έχει ένα δικό του, διαφορετικό, προορισμό;

Δεν σκοπεύω να κάνω σκληρή κριτική ή να πλακωθώ με κάποιο που πιστεύει στο Ποτάμι. Δικαίωμα του. Μου είναι όμως αδύνατο να το δω θετικά και πολύ περισσότερο να το στηρίξω. Πέρα από το θέμα του πρόσημου, έχω και μόνιμη αλλεργία στους «ηγέτες». Πάντα ήμουν και όλο και περισσότερο πείθομαι ότι είναι η εποχή των ομάδων. Το υποστηρίζω και εντός του χώρου της Αριστεράς, όπου κινούμαι και πάντα συμμετέχω στην κριτική ενάντια σε κρούσματα «αρχηγικών εμφανίσεων» και συγκεντρωτισμού. Ένας σχηματισμός λοιπόν που δημιουργείται κατ΄εικόνα και ομοίωση του ιδρυτή της, ο οποίος δεν έχει κανένα στέλεχος ακόμα, πέρα από τον σταρ του, εμένα δε μπορεί να με προσελκύσει.

Επιπλέον, στο δικό μου το μυαλό, τα κόμματα είναι αποτέλεσμα κοινωνικών διεργασιών, κινηματικής δράσης ή έστω συλλογικών προσπαθειών που αποφασίζουν να συνδιαμορφώσουν μια βάση και να προχωρήσουν μαζί. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα υπάρξει, ειδικά σήμερα, ένα κόμμα που θα προκύψει από πάνω προς τα κάτω. Ξέρω και αποδέχομαι μόνο τον αντίστροφο δρόμο. Από τη βάση και προς την κορυφή. Να το πω απλά, χωρίς 11αδα, ο σέντερ φορ είναι άχρηστος. Ή αλλιώς το συγκεκριμένο Ποτάμι έχει αντίστροφη ροή, κόντρα στην φύση.

Επομένως, θα περιμένουμε να δούμε πώς θα τα πάει ο Σταύρος Θεοδωράκης ως πολιτικός. Φαντάζομαι πάντως ότι δε θα απαλλαγεί εύκολα από τη δημοσιογραφική του συνήθεια του «στρογγυλέματος». Είναι όμως εποχή που το «στρογγύλεμα» έχει πάει περίπατο. Είναι εποχή που ο κόσμος και οι ανάγκες ζητούν ρήξεις, δομικές αλλαγές και κάτι εντελώς νέο. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου εκτίμηση.

Αντί επιλόγου, ένα σχόλιο μόνο για το αν  Το Ποτάμι, θα πάρει ψήφους από το ΠΑΣΟΚ ή από το ΣΥΡΙΖΑ ή από τη ΝΔ. Πιθανόν θα πάρει από τους κεντρώους. Με τόση «κοινή λογική» και «μέση λύση» στο DNA εκεί είναι το ακροατήριό του. Έχει και σημασία όμως πώς θα το αντιμετωπίσουν τα υπόλοιπα κόμματα. Ελπίζω ο ΣΥΡΙΖΑ να το αντιμετωπίσει περίπου όπως έκανε με τις διάφορες ομάδες της κεντροαριστεράς. Σα να μην υπάρχουν. Εξάλλου στην επικοινωνία (στην οποία Το Ποτάμι επενδύει) ισχύει ο κανόνας ότι «υπάρχει αυτό με το οποίο εσύ ασχολείσαι».

Εν αναμονή της στάθμης λοιπόν που θα φτάσει Το Ποτάμι αλλά και των προσώπων που θα βγουν μπροστά και θα ενταχθούν, ας ελπίσουμε ότι θα αποφασίσει να μας αποκαλύψει λίγο περισσότερα για το ιδεολογικό του πρόσημο, την κοσμοθεωρία του. Κι ότι θα αντιστρέψει τη φορά κοιτώντας να κινείται από κάτω προς τα πάνω. Αλλιώς δε θα απέχει και πολύ από τα κόμματα στους πρώην ψηφοφόρους των οποίων απευθύνεται. Τα οποία για χρόνια εφεύρισκαν όρους όπως κέντρο-δεξιά και κέντρο- αριστερά. Εγώ πάντως μόνο το σκέτο κέντρο ξέρω, το οποίο ιστορικά έχει αποτύχει κι έχει αφομοιωθεί στο δεξιόστροφο πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s