Ποδόσφαιρο

Στο Μουντιάλ είμαι…με όλους

Ένα πολύ ενδιαφέρον και βαθιά ποδοσφαιρικό κείμενο για το Μουντιάλ που ξεκινάει σήμερα. Διαφωνώ ΜΟΝΟ στο υστερόγραφο. Η Εθνική ομάδα είναι η βιτρίνα ενός ποδοσφαίρου σάπιου. Μια βιτρίνα παντελώς άσχετη με το εσωτερικό του. Ναι δεν παίζει σπουδαία μπάλα, αλλά έχει μάθει να επιβιώνει όχι με γιούργια και κορώνες αλλά με σύστημα και επιμονή. Είναι χρήσιμο παράδειγμα. Το κείμενο λοιπόν για να μπαίνουμε σιγά σιγα σε ρυθμούς:

mundial 2014

Αγαπώ το ποδόσφαιρο κυριολεκτικά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με μια μπάλα στον κήπο της γιαγιάς να ανταλλάζω πάσες με τον πατέρα μου. Και αργότερα να ακολουθώ τον θείο μου στις προπονήσεις της Ομόνοιας, να κάθομαι με τους παίκτες στον πάγκο. Δεν είχα πολλές επιλογές. Όλη μου η οικογένεια υποστήριζε φανατικά την Ομόνοια και επομένως η υποστήριξη στο τριφύλλι ήταν αυτονόητη. Μεγαλώνοντας κατάλαβα και γιατί. Ομάδα της Αριστεράς, με έντονες κοινωνικές αναφορές τόσο κατά τη δημιουργία της όσο και στην πορεία της, ομάδα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων και υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους. Αν είχα επιλογή πάλι Ομόνοια θα ήμουν.

Ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε «σώνει και ντε» να διαλέξω εθνική κάθε τέσσερα χρόνια. Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι ήταν αυτό της Ιταλίας το 1990. Όλοι διάλεγαν και μια ομάδα. Ο ένας την Ολλανδία, ο άλλος την Αργεντινή, ο τρίτος την Ιταλία και όλα τα πιτσιρίκια της γειτονιάς μου τη Βραζιλία. Εγώ έγινα Γιουγκοσλαβία. Σε αυτό του 1994 ερωτεύτηκα τη Βραζιλία. Το 1998 απλά παρακολούθησα τα παιχνίδια, το 2002 γοητεύτηκα από την Τουρκία, τέσσερα χρόνια μετά από την Πορτογαλία και το 2010 δεν θα μπορούσα να μην υποκλιθώ στην Ισπανία.

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να υποστηρίζεις σταθερά συγκεκριμένη ομάδα στο Μουντιάλ. Η παγκοσμιοποίηση του ποδοσφαίρου έχει κάνει τις εθνικές ομάδες τόσο όμοιες που ελάχιστες διατηρούν το δικό τους στυλ. Η Βραζιλία εξευρωπαΐστηκε, η Αργεντινή χάνει τη σκληράδα της για χάριν του μεγαλείου του Μέσι, οι Άγγλοι έχουν αφήσει καιρό τώρα τις σέντρες και το ψηλό παιχνίδι, οι Ισπανοί αφού δίδαξαν τον κόσμο το τίκι-τάκα προσπαθούν να εφεύρουν νέα πράγματα, η Γερμανία έχει αλλάξει και έχει γίνει πιο θελκτική στα μάτια μου, η Ιταλία έχει αφήσει πίσω το κατενάτσιο και προσπαθεί να δημιουργήσει, η Ολλανδία αφήνει φέτος το κλασσικό 4-3-3 και το γυρνάει σε 5-3-2 γιατί δεν έχει τους κατάλληλους παίκτες για το σύστημα που υποτίθεται ότι λανσάρει εδώ και καμιά 25αριά χρόνια. Ακόμα και οι Αφρικανικές χώρες φέρνουν το παιχνίδι του τόσο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα που καμιά φορά καταλαβαίνεις ότι οι παίκτες νιώθουν να έχουν αφήσει την ταυτότητά του στα αποδυτήρια των ευρωπαϊκών ομάδων που αγωνίζονται.

Αν πάλι τα κριτήριά σου είναι πιο κοινωνικό – πολιτικά μάλλον έχεις ξεμείνει από ομάδες. Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια και μαζί της κατάρρευσαν όλες οι υπόλοιπες ανατολικές χώρες. Η Βενεζουέλα συνήθως δεν πάει στις τελικές φάσεις, η Κούβα προτιμά το μπέιζμπολ. Όσοι πάλι σκέφτονται τη Β.Κορέα θα πρέπει να ένιωσαν άσχημα στο προηγούμενο Μουντιάλ με την εικόνα της ομάδας αλλά και με όσα ακολούθησαν.

Πιστεύω ότι αν υποστηρίζεις σταθερά την ίδια ομάδα σε Μουντιάλ χάνεις τη μισή απόλαυση του τουρνουά. Πάντα εμφανίζεται μια χώρα που θα καταφέρει να σε κερδίσει με όσα κάνει. Πάντα υπάρχει ένας παίκτης που σε τρελαίνει, πάντα ένας προπονητής που γουστάρεις πολύ, πάντα κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες που σε ωθούν να υποστηρίξεις συγκεκριμένη χώρα. Στο Μουντιάλ του 1990 για παράδειγμα, οι «Γιούγκο» εκτός από μπαλάρα σε ενέπνεαν γιατί έβλεπαν χωρίς ίχνος κομπλεξισμού τους δυτικούς αντιπάλους τους. Δεν θα μπορούσες όμως να μην υποστηρίξεις και λίγο το Καμερούν του Ροζέ Μιλά και σίγουρα θα ήσουν με την Αργεντινή του Μαραντόνα που στον ημιτελικό με την Ιταλία δίχασε μια ολόκληρη χώρα προτρέποντας τους νότιους να στηρίξουν τη χώρα του καθώς οι βόρειοι τους καταπιέζουν μέσα στην ίδια την Ιταλία.

Στις ΗΠΑ το 1994 τρελάθηκες με τον μεγάλο Ρομπέρτο Μπάτζιο αλλά και με το δίδυμο της βραζιλιάνικης επίθεσης, Ρομάριο – Μπεμπέτο. Σίγουρα όμως για λίγο υποστήριξες την κλίκα της Βουλγαρίας και σκέφτηκες ότι όταν μείνεις φαλακρός θέλεις να μοιάσεις λίγο με τον μεγάλο Λέτσκοφ. Στήριξες για λίγο τη Ρουμανία του Χάτζι και σου άρεσε που είδες τη Σουηδία να κάνει την έκπληξη φτάνοντας στην τρίτη θέση.

Το 1998 δεν μπορεί να μην χάρηκες που ένας Αλγερινός έκανε τους Γάλλους να τον προσκυνούν, δεν γίνεται να μην πωρώθηκες με το γκολ του Μπέργκαμπ στο 89΄ του αγώνα με τους Αργεντίνους, δεν μπορεί να μην ταυτίστηκες λίγο με τους Κροάτες που έπαιξαν μπαλάρα και ήρθαν τρίτοι, δεν μπορεί, αν ήσουν Βραζιλία, να μην θύμωσες με όσα έγιναν στον τελικό με τους σπόνοσορες να πιέζουν τον Ρονάλντο να παίξει παρά την εμφανή του αδυναμία.

Τέσσερα χρόνια μετά, εκτός από το ξενέρωμα του αηδιαστικού σπρωξίματος της Ν.Κορέας, εκστασιάστηκες με τα «3 Ρ» της Βραζιλίας, χόρεψες κάποιες στιγμές στα γκολ της Σενεγάλης και όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι πωρώθηκες με τους Τούρκους που μάσαγαν σίδερα και έφτασαν στα ημιτελικά. Αν ήσουν «Γάλλος» θύμωσες με τον απίστευτο διασυρμό της πρωταθλήτριας κόσμου που δεν κατάφερε να πετύχει ούτε γκολ.

Το 2006 ταυτίστηκες με τον Ζιντάν που έριξε τη κουτουλιά στον Ματεράτσι αλλά σίγουρα κάποιες στιγμές σε κέρδισε και η Ιταλία, σου άρεσε η ολοκληρωμένη ομάδα της Πορτογαλίας αλλά δεν μπορεί να μην εκτίμησες και τη προσπάθεια της Γερμανίας που έβαλε τότε τις βάσεις για μια νέα, δυναμική επανεμφάνιση στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Όσο για το 2010; Ξεκίνησες υποστηρίζοντας Αργεντινή γιατί είχε στον πάγκο Μαραντόνα και στο χορτάρι Μέσι, σε «κέρδισε» η Γκάνα που έκανε εκπληκτικά παιχνίδια, την Ισπανία να είναι αχτύπητη αλλά και την Ολλανδία να κάνει ό,τι καλύτερο στον τελικό απέναντί της αλλά σίγουρα ήσουν για λίγο με την Ουρουγουάη που σε άφηνε άφωνο με τον απίστευτο συνδυασμό πάθους και τεχνικής και τον μεγάλο Ντιέγκο Φορλάν να σε καθηλώνει μπροστά από την οθόνη.

Από σήμερα λοιπόν, καθόμαστε μπροστά στις οθόνες μας, φωνάζουμε τους φίλους μας και αφηνόμαστε στη σαγήνη της στρογγυλής θεάς, μια σαγήνη που μόνο οι ποδοσφαιρόφιλοι μπορούν να καταλάβουν και δεν χρειάζεται να μπούμε σε καμιά διαδικασία να εξηγήσουμε το γιατί. Όποιος καταλαβαίνει, καλώς!

 

Υ.Γ. Όσο για αυτούς που υποστηρίζουν την Ελλάδα. Τι να πω; Ο καθένας με τα βίτσια του

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s