Ποδόσφαιρο

Πέθανε. Θα αναστηθεί;

Παρακάτω κάνω μία σύντομη ανάλυση του “τις πταίει;” Γιατί έφτασε η ομάδα μου, ο ΟΦΗ, εδώ που έφτασε, ποιος ευθύνεται κ.τλ. Αλλά πάνω απ’ όλα παρακινώ για κάτι πολύ σημαντικό: Μόνο αν βρεθείς στον πάτο, μπορείς να ανέβεις. Καιρός για τον ΟΦΗ μας, να ξεκολλήσει. Απ’ όλα τα σκουλήκια και τις νοοτροπίες που τον κρατάνε φυλακισμένο.
Στα σοβαρά, συμφωνούμε υποθέτω ότι ο θάνατος είναι μια δυσάρεστη εξέλιξη. Θάνατος με θάνατο βέβαια διαφέρει. Ο τρόπος έχει τη σημασία του. Και για αυτό θέλω να γράψω. Για τον τρόπο που πεθαίνει ένας άνθρωπος, ένα κράτος, μία ομάδα. Γιατί ότι ο θάνατος θα έρθει, είναι σίγουρος. Το πώς θα έρθει, ε, αυτό είναι στο χέρι σου.

Ο ΟΦΗ λοιπόν που λέτε, εδώ και χρόνια ψυχορραγεί. Στη φετινή σεζόν όμως έχουμε δει μαζεμένα όλα όσα βλέπαμε την προηγούμενη 12ετία (χοντρικά). Χρέη, μαφιόζους, στοιχηματζήδες, προσφυγές από όλα τα μέρη του κόσμου, προσωπικότητες όπως ο Γκατούζο να χάνουν τη μπάλα, αφανείς ιδιοκτήτες, αφαιρέσεις βαθμών, επενδυτές με κελεμπίες, επενδυτές επιπέδου Αμπράμοβιτς που κολλάνε σε μερικά χιλιάρικα, παίκτες να φεύγουν όποτε τους έρθει και άλλες πολλές ιστορίες για αγρίους.

Δε θα καταπιαστώ καθόλου με την περίοδο Θόδωρα Βαρδινογιάννη. Καλές αγωνιστικά εποχές και μια στοιχειώδη αυτονομία ή τελοσπάντων αξιοπρέπεια στα διοικητικά. Από το 1997 και μετά και κυρίως από το 2000 και μετά άρχισε η κάτω βόλτα. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι καθόλου στο αγωνιστικό κομμάτι. Καλές και κακές χρονιές υπήρξαν. Πραγματικά δε με αφορούν σαν οπαδό.

Αρχικά στην περίοδο των διαχειριστών Βαρδινογιάννη που ισχυρίζονταν ότι είναι ιδιοκτήτες είδαμε ανθρώπους όπως ο Φανούρης Βατσινάς να κάνουν το κομμάτι τους (και το πούρο τους) καταστρέφοντας την αξιοπρέπεια της ομάδας. Παίκτες να πηδάνε από το πούλμαν πριν μπουν παίξουν με τον ΠΑΟ, παίκτες να παίζουν στοίχημα κάρτες και γκολ και κόρνερ κι ότι άλλο μπορούσαν μέσα στη μούρη μας, παίκτες να πηγαίνουν αντάλλαγμα για μεταγραφές του ΠΑΟ (του Βύντρα τη μεταγραφή ρε φίλε…). Παιχνίδια να τα παίζουμε ή να μην τα παίζουμε ανάλογα την συμπεριφορά της αντίπαλης ομάδας κόντρα στον ΠΑΟ, ακαδημίες που ήταν καμάρι μας να αγνοούνται και ταλέντα να ξεχνιούνται (κυριολεκτικά) δανεικοί σε ομάδες για να εξυπηρετεί η ομάδα σαν στοκ γραφείων μάνατζερ με τους οποίους έπρεπε ο ΠΑΟ να διατηρεί καλές διπλωματικές σχέσεις. Αναξιοπρέπεια, αηδία και ξεφτίλα.

Η ομάδα ήταν να πέσει μια φορά, αλλά την έσωσαν οι οπαδοί της στο περίφημο ματς με το Λεβαδειακό (έτσι για να τη σπάσουν στον Ολυμπιακό του Κόκκαλη που φρόντιζε για τον υποβιβασμό). Ήταν να ξαναπέσει αλλά τη γλύτωσε γιατί μπούκαραν μέσα οι Αρειανοί και έριξαν την ομάδα τους. Κάποια στιγμή ήταν για να πέσει για τρίτη φορά και την έσπρωξαν οι ίδιοι οι οπαδοί, ως κίνηση απελπισίας για την ανεξαρτησία από την οικογένεια Βαρδινογιάννη που για χρόνια ζητούσαν.

Και έγινε η πολυπόθητη μέρα ανεξαρτησίας. Το restart που ο κόσμος περίμενε. Και συσπειρώθηκαν όλοι γύρω από την ομάδα. Στη Β Εθνική το γήπεδο γέμιζε. Εξάλλου ο κόσμος το είχε ξεκαθαρίσει, αν έρθει η ανεξαρτησία «θα είμαι εκεί, σε όποια κι αν παίζεις εθνική». Και ήταν. Και διαρκείας. Και εκδρομές. Και να πιέζει. Την πρώτη χρονιά η τότε στα ντουζένια της παράγκα Μπέου και φίλων δεν τον άφησε. Τους έφτασε όμως μέχρι το τελευταίο μπαράζ, του τελευταίου ματς, στο τελευταίο λεπτό και τους ανάγκασε να εκτεθούν και να το κάνουν απροκάλυπτα. Την επόμενη χρονιά τα κατάφερε. Χάρη στην πίεση του κόσμου (που έφτασε στον εκφοβισμό και στην ανάμειξη των πρώτων μεγαλομαφιόζων εγχώριας παραγωγής) και στη μαγκιά ομάδας και κόσμου στα μπαράζ του Ιουλίου (!). Όμως η ασθένεια είχε μπει στην ομάδα. Πολιτικάντηδες, παράγοντες χωρίς μεράκι αλλά με προσωπικά κίνητρα και παράγοντες πρώην είδωλα που αποδείχθηκαν ακατάλληλοι σε ρόλο εκτός γηπέδου είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν κακό. Κακοδιαχείριση (ίσως και κάτι παραπάνω) και χρέος που μεγάλωνε.

Και ήρθε η Α Εθνική ξανά. Και έβαλε πάλι πλάτη ο κόσμος. Να αγοράζει διαρκείας. Να αγοράζει μετοχές (και μετοχές να μη βλέπει). Να αγοράζει κουπόνια. Να κάνει εκδρομές. Και να βλέπει παίκτες με μεγάλα ονόματα και συμβόλαια να έρχονται αλλά ούτε ένα πιτσιρικά. Να βλέπει μετά τους παίκτες να φεύγουν και να έρχονται άλλοι. Δώδεκα και δεκαπέντε μεταγραφές σε κάθε περίοδο. Και ονοματάρες (ενίοτε και βετεράνοι). Όλοι από ένα-δύο γραφεία μανατζαραίων. Με τις νίκες αποκοιμιόταν ο κόσμος και δεν έβλεπε το χρέος που μεγάλωνε, την ομάδα που δεν έβγαζε παίκτες, τις ακαδημίες που ήταν υπό διάλυση. Δεν έβλεπε καν τα παράξενα αποτελέσματα και την αψυχολόγητη αγωνιστική συμπεριφορά σε κάποια ματς της ομάδας.

Είχαμε και ένα νέο πρόεδρο με μέντορα τον αδερφό του ιδρυτή της καλύτερης παράγκας που είδε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο, επικοινωνιακό με προσβάσεις καλές στα τοπικά ΜΜΕ. Αποκοιμήθηκε ο κόσμος κι άλλο. Και να τα καμπανάκια από Ασίες και Ευρώπες για το στοίχημα. Καμία αντίδραση. Και να τα καμπανάκια για σχέσεις με τον νέο αυτοκράτορα του ελληνικού ποδοσφαίρου και πατριώτη μας Β. Μαρινάκη. Καμία αντίδραση. Και να τα καμπανάκια με ενημερότητες και απειλές για τιμωρίες που «οι εχθροί του ΟΦΗ» μας απειλούν. Καμία αντίδραση. Το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενή ΟΦΗ, είχε πια εξαντληθεί. Είχε συνηθίσει. Δεν είχε παρά ελάχιστα αντισώματα αξιοπρέπειας και καθαρότητας.

Η ομάδα λειτουργούσε σε καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας. Από τη μέρα που έπεσε δεν είχαμε νέα. Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης. Ποιος βάζει λεφτά. Ποιος βγάζει λεφτά. Ποιος έχει μετοχές. Που είναι οι μετοχές που προ-αγόρασε ο κόσμος. Ποιος φέρνει παίκτες. Ποιος διαλέγει παίκτες. Ποιος λειτουργεί τις ακαδημίες. Τι δουλειά έχουν διάφοροι αφανείς και εμφανείς παράγοντες (με το γνωστό μαφιόζικο look) στον πάγκο, τα αποδυτήρια, τα επίσημα στην εξέδρα. Πλήρες σκοτάδι. Κι όποιος ρωτούσε, ήταν ή γραφικός ή απλά «δεν είναι ώρα, κάτσε να σωθεί η ομάδα και θα τα δούμε όλα». Δεν τα είδαμε ποτέ. Και φέτος πλέον τα έχουμε δει όλα μαζεμένα και σε γερές δόσεις για να το εμπεδώσουμε.

Ο θάνατος λοιπόν έρχεται σε δόσεις. Λίγο κάθε μέρα. Αργά και βασανιστικά. Αν και η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους μήνες έχουν πυκνώσει τα συμπτώματα. Η ομάδα μένει στη ζωή με μηχανική υποστήριξη. Σε κώμα βαθύ. Και την κρατάνε στη ζωή ουσιαστικά εκείνοι που την μόλυναν. Για να προλάβουν να κρύψουν τις ευθύνες τους. Να σώσουν τον εαυτό τους. Άλλωστε γι αυτό μπήκαν στην ομάδα εξαρχής. Για τον εαυτό τους.

Και κάθεται ο κόσμος και κλαίει το μακαρίτη προκαταβολικά. Αλλά δεν τολμά να βάλει κανείς το χέρι του και να τραβήξει το καλώδιο. Κι έτσι περιφέρεται το κουφάρι της ομάδας σε όλη την Ελλάδα, μαζεύει 4αρες, κάνει τζίρους στα στοιχηματζίδικα και οριακά συμπληρώνει 11αδα. Και τον γλεντάνε και διάφοροι νεκρόφιλοι κι από πάνω κάνοντας το κομμάτι τους.

Ναι λοιπόν είναι άσχημο πράγμα ο θάνατος. Και χειρότερο πράγμα ο αργός και βασανιστικός θάνατος. Ακόμα χειρότερο όμως είναι η δολοφονία. Γι αυτό λοιπόν ήρθε η ώρα να τραβήξουμε το καλώδιο να τελειώσει το μαρτύριο. Και στη Γ, χωρίς χρέη κι αφού ξεφορτωθούμε πρώτα όλο το συνονθύλευμα μαφιόζων, επικίνδυνων, «παραγόντων» και πολιτικάντηδων να αρχίσουμε να ελπίζουμε στην ανάσταση.

Ας το πάρουμε απόφαση και να το πάμε από την αρχή. Καθαρά όμως τώρα. Όχι όπως το προηγούμενο restart. Κι όσο πάρει. Δεν είναι ντροπή να αργήσεις να επανέλθεις. Είναι ντροπή όμως και ανέντιμο να ανέχεσαι την ξεφτίλα.

Κείμενό μου στο Porca.gr

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s