Κοινωνία

Οι πλευρές του νομίσματος της ζωής

Είμαι παρατηρητής. Περιεργάζομαι. Όχι όμως για να σχολιάσω (σπάνια το κάνω), ούτε και για να μάθω μυστικά. Με αφήνουν αδιάφορο. Πλάθω τις ζωές των άλλων. Πηλός στα χέρια μου, γίνονται εικόνες. Στο Μετρό, στο δρόμο, στην αναμονή στην τράπεζα, στο ζευγαράκι που πίνει καφέ δίπλα μου. Everyday stuff.

Αν δε πιάσεις το κέρμα και από τις δύο πλευρές, δεν ξέρεις. Αν δε το πιάσεις. Και όχι αν δεν το δεις. Το κέρμα έχει πλευρές, όχι όψεις. Άλλο να πιάνεις, άλλο να βλέπεις. Μεγάλη η διαφορά. Το κατάλαβα πρόσφατα. Τι είναι αυτό το φοβερό που κατάλαβα πάλι; Ότι η επιρροή του προσωπικού φίλτρου στο πώς βλέπεις το περιβάλλον που κινείσαι. Οκ, το ξέρω είναι προφανές, απλά όταν το βιώνεις είναι αλλιώς.

Πιο συγκεκριμένα:

Το μαιευτήριο για μένα ήταν πάντα μια μεγάλη παιδική χαρά. Βασικά, μια χαρά των ενηλίκων. Είχα πάει 2-3 φορές στη ζωή μου για γέννες παιδιών φίλων και συγγενών. Και μια και πιο σημαντική για τη γέννηση του γιου μου.
Τις μέρες που πέρασα εκεί, έπλαθα και έπλαθα. Κοιτούσα και έφτιαχνα κόσμους. Τον νέο μπαμπά που κάνοντας τσιγάρο έξω σκέφτεται που θα βολέψει την κούνια στο δυάρι χαμογελώντας. Την γιαγιά που θυμάται όταν γέννησε την κορούλα της που σήμερα έχει γίνει ολόκληρη μαμά και βουρκώνει. Την αδερφή που καμαρώνει που έγινε θεία αλλά παράλληλα αναρωτιέται «εγώ πότε θα γίνω μάνα». Τον παππού που κάθεται στο καφέ και κερνάει το γιατρό και τον σερβιτόρο και τον ταξιτζή που τον έφερε ακόμα κι εσένα που τον κοίταξες.

Έλα όμως, που είδα και το μαιευτήριο από την ανάποδη πρόσφατα. Έχοντας λοιπόν πάει εκεί όχι για «καλό σκοπό» κατάλαβα ότι δεν έβλεπα καθόλου καλά γύρω μου τις προηγούμενες φορές.

Τα μισά είχα δει μόνο.

Δεν είχα δει τον μεσήλικα υποψήφιο μπαμπά που αγωνιά για το πόρισμα της 4ης προσπάθειας εξωσωματικής. Δεν είχα καταλάβει ότι το τσιγάρο έξω μπορεί και να είχε συνοδεία σκέψεις για το «αν θα τα καταφέρει η γυναίκα μου στον τοκετό, με τόσα καρδιακά προβλήματα».

Δεν είχα δει ούτε τα δακρυσμένα ζευγάρια βγαίνουν βιαστικά από το υπερηχογράφημα και περιμένουν το γιατρό να τους πει ότι δεν κατάλαβαν καλά ή ότι είναι λάθος αυτό που έδειξε η εξέταση. Δεν είδα ούτε και την μαμά που έφευγε άδεια και απογοητευμένη, γιατί όλα είχαν στραβώσει ξαφνικά στον 6ο μήνα.

Αυτό με το νόμισμα λοιπόν και τις δύο πλευρές, καθόλου ψέμα δεν είναι. Γι αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι την επόμενη φορά που στενοχωρημένος θα παρατηρώ τους γύρω μου, θα φανταστώ μια αισιόδοξη και γεμάτη χαμόγελα ιστορία. Κι όταν μέσα στη χαρά μου, θα πλάθω την ιστορία κάποιου, θα είμαι πιο παρατηρητικός και θα δίνω σημασία στο δακρυσμένο βλέμμα που ως τώρα δεν έπιανε το ραντάρ του νου μου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s