Κρήτη · Κοινωνία

Υπάρχουν “αδερφές” στην Κρήτη;

Στο prismanews.gr γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης, για ένα πολυ σοβαρό,διαχρονικό και βαθιά κοινωνικό θέμα της πατρίδας μου της Κρήτης:

Η εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο μερικές πτυχές της κρητικής ψυχοσύνθεσης, οι οποίες με το πέρασμα του χρόνου και μέσα από αλλεπάλληλες αλλοιώσεις έχουν μετατραπεί πια σε παθογένειες. Το bullying δεν είναι βέβαια τοπικό πρόβλημα, είναι παγκόσμιο. Αντιθέτως η αντίληψη της ψευτοπαλικαριάς και της ψευτολεβεντιάς ως παράσημα «κρητικοσύνης» είναι τοπικό πρόβλημα και μάλιστα τεράστιο.

Έχω συναντήσει στη ζωή μου πολλούς, αληθινούς λεβέντες Κρητικούς. Τυχαίνει να γνωρίζω λοιπόν ότι τα χαρακτηριστικά που τους ξεχώριζαν δεν ήταν ο κουτσαβακισμός, η διαρκής διάθεση για καυγά, τα όπλα, οι χυδαίοι προπηλακισμοί απέναντι σε οτιδήποτε θεωρούν οι ίδιοι ότι «προσβάλει» την τιμή τους. Ήταν και είναι η ηρεμία, το ανεπανάληπτο χιούμορ, η πηγαία καλοσύνη, η γενναιοδωρία όσο και η γενναιότητα, η μεγάλη καρδιά, τα λίγα λόγια και ναι, προφανώς η αίσθηση της τιμής. Αλλά της αληθινής τιμής, Όχι εκείνης της …υπερευαίσθητης που προσβάλλεται όταν ένα άλλο αγροτικό σε προσπεράσει στο δρόμο. Ή όταν ένα νεαρό παιδί δεν πληρεί τις προϋποθέσεις του σκληρού Κρητικού που εσύ έχεις στο χαλασμένο μυαλό σου και άρα δικαιούσαι να το υποβάλλεις σε ό,τι καψόνι γουστάρεις.

Μέσα στη συγκεκριμένη στρέβλωση και καθώς ο κόσμος τρέχει προς μια αμφίβολη πρόοδο, οι πραγματικοί λεβέντες τείνουν να ξεχαστούν. Οι Κρητικοί, που αν σας φέρει ποτέ η τύχη στο ίδιο τραπέζι μαζί τους για ρακές, θα ξεδιπλώσουν μπροστά σας όλη την ομορφιά της κρητικής ψυχής και θα σας κάνουν να αγαπήσετε την Κρήτη βαθιά και αμετάκλητα, μπαίνουν σιγά – σιγά στο περιθώριο.

Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα δυστυχώς, είναι η νέα γενιά μαυροπουκαμισάδων (κτηνοτρόφων, επιχειρηματιών, μπράβων ή απλώς ανθρώπων του υποκόσμου, απ΄ όλα έχει ο μπαξές) που ορίζει σχεδόν αποκλειστικά το μέτρο του αποδεκτού και το μη αποδεκτού στη σύγχρονη Κρήτη. Οι υπόλοιποι τους φοβόμαστε άρα τους ανεχόμαστε, προσπαθούμε να συνυπάρχουμε μαζί τους και παράλληλα τους αφήνουμε να δυσφημούν τον τόπο μας και να προκαλούν ζημιά στα όρια του ανεπανόρθωτου. Στους “υπόλοιπους” συμπεριλαμβάνονται ασφαλώς και οι αρχές που είτε κοιτάζουν αλλού, είτε καλύπτουν με τον πιο κυνικό τρόπο τις ανομίες της πελατείας τους. Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχουν αθώοι ανάμεσα μας.

Όλοι στο Νησί γνωρίζουμε πώς σε ορισμένες από τις κοινωνίες της Κρήτης το κλίμα για ανθρώπους περισσότερο ευαίσθητους από τον μέσο όρο μπορεί να γίνει πραγματικά ασφυκτικό. Σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία θα μου πείτε. Εντάξει. Εδώ λίγο παραπάνω. Εδώ είμαστε πολύ «άνδρες». Δεν έχουμε «αδελφές»!

Κι όμως έχουμε. Φοράνε συνήθως ανοιχτά μαύρα πουκάμισα, έχουν χρυσές καδένες χαμένες στο δασύστριχο στήθος, μιλάνε βαριά κρητικά, πυροβολούν πινακίδες, προπηλακίζουν, δέρνουν, τρομοκρατούν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους και απέχουν από τον αληθινό ανδρισμό όσο τα πυργάκια στην άμμο από τον Ψηλορείτη…

Υ.Γ. Το κείμενο μιλάει αποκλειστικά για το πρότυπο του Κρητικού “παλικάρα” που καταδυναστεύει πολλές πτυχές της κοινωνικής ζωής της Κρήτης σήμερα. Όχι φυσικά για όλους τους κανονικούς ανθρώπους, μαυροπουκαμισάδες ή μη, που κοιτάζουν τη δουλειά τους και δεν έχουν καμία σχέση με τέτοια μασκαριλίκια. Επίσης ο όρος “αδελφές” καθώς και ο ανδριμός, εν προκειμένω δεν χρησιμοποιούνται υποτιμητικά για τον σεξουαλικό προσανατολισμό οποιουδήποτε. Χρησιμοποιούνται, με την αρνητική ή τη θετική χροιά που έχουν φορτιστεί στην καθομιλουμένη, ως χαρακτηριστικά συμπεριφορών.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s