Αριστερά · Πολιτική · οικονομία

Οι προϋποθέσεις της επόμενης μέρας

Το σήριαλ της διαπραγμάτευσης έχει κουράσει τους πάντες. Και όσους μετέχουν ενεργά και όσους το παρακολουθούμε. Κουραστήκαμε γιατί κράτησε πολύ. Κουραστήκαμε γιατί ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει μερικά χρόνια πριν όταν υπήρχαν αποθέματα υπομονής και αντοχής (με την ευρεία έννοια). Κουραστήκαμε γιατί εκτός από την αναμονή είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τον καταιγισμό σεναρίων, διαρροών και υποθέσεων στα ΜΜΕ. Κι επειδή κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά συμβαίνει, αυτό το παιχνιδάκι πέρασε κατά πολύ τα όρια της υπερβολής.

Φαίνεται ότι αυτή η διαδικασία φτάνει σε ένα τέλος. Καλό ή κακό, επώδυνο ή ανώδυνο, ελπιδοφόρο ή καταδικαστικό θα φανεί όταν δούμε ΑΚΡΙΒΩΣ περί τίνος πρόκειται. Αν πρόκειται για συμφωνία, θα πρέπει να δούμε όλα όσα περιλαμβάνει για να κρίνουμε. Αλλά κι αν πρόκειται για ρήξη θα πρέπει να δούμε που οδηγεί και με ποιο σχέδιο θα κινηθούμε από δω και στο εξής. Όλα ρευστά λοιπόν.

Όλα; Όχι δα. Υπάρχουν κάποια δεδομένα. Και κάποιες απαιτήσεις. Κάποιες προϋποθέσεις στην ουσία, για να προχωρήσουμε στην εφαρμογή του επόμενου σεναρίου, όποιο κι αν είναι αυτό.

Προϋπόθεση 1η. Η Κυβέρνηση θα μας πει τι ΑΚΡΙΒΩΣ συμφώνησε. Θα μας πει όλους τους όρους, συμπεριλαμβανομένων και των «ψιλών γραμμάτων» και θα μας εξηγήσει με σαφήνεια και χωρίς πολλές περικοκλάδες τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τους πολίτες.

Προϋπόθεση 2η. H Κυβέρνηση θα μας πει ΑΚΡΙΒΩΣ τι πρότεινε και θα μας κάνει μια αποτίμηση για τις νίκες και τις ήττες της στη διαπραγμάτευση. Θα μας πει ρε παιδί μου «φάγαμε 3-4 γκολ στα φορολογικά με ΕΝΦΙΑ και τέλος επιτηδεύματος αλλά βάλαμε κι ένα γκολάκι με χαμηλό ΦΠΑ στα τρόφιμα». Ή «φάγαμε 2 μπαλάκια στις ιδιωτικοποιήσεις αλλά βάλαμε και μια γκολάρα (έτσι για την ψυχολογία μας ο υπερθετικός) στο θέμα της ΔΕΗ και του νερού». Ή ακόμα να μας πουν «το χάσαμε το πεναλτάκι με την άμεση αύξηση του βασικού μισθού, αλλά πετάξαμε στο 90 ένα γκολ με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας». Δεν έχουμε καμία ανάγκη να μας πουν ότι πήγαμε τους παίξαμε μονότερμα και φύγαμε. Αλλά έχουμε απόλυτη ανάγκη σαν κοινωνία για πρώτη φορά να ξέρουμε όλη την αλήθεια.

Προϋπόθεση 3η. Η Κυβέρνηση να μας παρουσιάσει το σχέδιο της για την διαχείριση της ήττας, όπου υπήρξε ήττα. Ωραία (τρόπος του λέγειν), θα φάμε το γκολ του ΕΝΦΙΑ, αλλά θα πέσουν οι αντικειμενικές πριν επιβληθεί; Θα γίνει κάτι συγκεκριμένο ώστε το 2016 να είναι η τελευταία του χρονιά; Θα εξαιρεθούν όσοι πραγματικά πρέπει να εξαιρεθούν; Και ποια είναι η μέθοδος για να εντοπιστούν όσοι πραγματικά είναι αδύναμοι; Πώς θα καταφέρουμε από την επόμενη κιόλας χρονιά να φορολογήσουμε δίκαια; Πώς θα φέρουμε λεφτά που δεν έχουν δηλωθεί, έχουν φύγει στο εξωτερικό αφορολόγητα ή δεν έχουν πληρωθεί με το έτσι θέλω; Απλά και κατανοητά πάντα.

diamart.-enfia-1

Προϋπόθεση 4η. Η Κυβέρνηση να μας παρουσιάσει το πλάνο της για τα επόμενα 3,5 χρόνια. Δεδομένου ότι το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μετά από τόση διαπραγμάτευση θα έχει υποστεί διάφορα στραπάτσα, ποιο είναι το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα; Τι ακριβώς πλέον υπόσχεται στον ελληνικό λαό και πότε στοχεύει να κάνει κάθε μία κίνηση που υπόσχεται;

mixelogiannakis

Προϋπόθεση 5η. Η Κυβέρνηση να προχωρήσει σε διορθώσεις και σε αυτοκριτική γι αυτό το πρώτο διάστημα των 5 μηνών. Ας πούμε ότι λόγω της διαπραγμάτευσης διάφορες γκάφες, χοντράδες και προκλήσεις πέρασαν στο ντούκου. Τώρα που θα έχουμε χρόνο δε θα τα ξαναδούμε να τα διορθώσουμε; Είναι ΟΚ όλοι οι Υπουργοί; Το πάμε καλά το θέμα ως προς κάτι διορισμούς κλπ; Έχουμε κάνει καλές στρατηγικά και ηθικά επιλογές σε κομβικές επιλογές προσώπων (από ΕΡΤ και ΔΝΤ μέχρι Τράπεζες και Δημόσιους Οργανισμούς); Είναι το ρόστερ μας ικανό και παράλληλα άφθαρτο για να μας οδηγήσει στην επόμενη μέρα; Έχουμε κόψει τα πολλά- πολλά με το καθεστώς ΠΑΣΟΚοΝουΔου που μας έφτασε ως εδώ; Με τις νοοτροπίες που μας έφτασαν εδώ; Είμαστε εντάξει, τις καταπίνουμε, τις διάφορες αηδίες που έχουν ακουστεί από βουλευτές της κυβέρνησης τύπου Μιχελογιαννάκη και Νικολόπουλου;

tagmatarxis

Προϋπόθεση 6η. Και τελευταία. Η επικοινωνία μας είναι αντίστοιχη του «νέου» που «έρχεται»; Της Αριστεράς που πιάνει το σφυγμό των εργαζομένων, των νέων, των ανέργων και γενικά της κοινωνίας; Είναι διακριτή από την επικοινωνία της παραπολιτικής και των κουτοπόνηρων tricks των προηγούμενων δεκαετιών; Αν δεν είναι έτσι η επικοινωνία μας (που δεν είναι) να γίνει. Άμεσα.

Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα έθετα ως απαραίτητα ζητούμενα, ειδικά ως μέρος της Αριστεράς όταν ακόμα ήταν μικρή και στη γωνιά της. Για παράδειγμα για τη σχέση με την Εκκλησία, για τη σχέση με το στρατό και τη δικαιοσύνη, για την κάθαρση στο ποδόσφαιρο και πολλά ακόμα. Θα αρκεστώ στα προηγούμενα έξι που (φαντάζομαι ότι) είναι γενικότερης αποδοχής κι εκτός ορίων αριστεράς, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισαν μόνο όσοι πιστεύουν στις θέσεις και τις αξίες της αριστεράς αλλά και άνθρωποι που αναζητούσαν το «νέο».

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s