Κοινωνία · Πολιτική

Προτεραιότητες, πρόσβαση και άλλες ιστορίες

Ανήκω στους τυχερούς ανθρώπους που σε γενικές γραμμές έχω την υγεία μου και τη δυνατότητα στα 30 μου να κινούμαι στην πόλη εύκολα. Ανήκω και στους ακόμα πιο τυχερούς ανθρώπους που έχω ένα μικρό παιδί που στους 22 μήνες που είναι στη ζωή μας, μια από τις αγαπημένες του συνήθειες είναι οι βόλτες!

Βόλτες με το μάρσιπο στην αρχή, μετά με το καρότσι, μετά με τα πόδια και το ποδήλατο του. Βόλτες που και για μένα είναι πια (ακόμα πιο) αγαπημένη συνήθεια και υπό μία έννοια αποσυμπίεση από την δύσκολη καθημερινότητα και μιας μορφής ψυχοθεραπεία.

IMG_0621.JPG

IMG_0620.JPG

Ζω μάλιστα σε ένα Δήμο, στο Μαρούσι, που διαθέτει -θεωρητικά- πεζοδρόμους, πράσινο και μεγάλα πεζοδρόμια για να κυκλοφορείς. Μόνο θεωρητικά όμως. Στην πράξη όποιος το έχει δοκιμάσει ξέρει ότι σε κάθε 10 μέτρα ένα δέντρο με ρίζες που έχουν βγει από την πλάκα σε αναγκάζουν να αφήσεις το πεζοδρόμιο και να πας από το δρόμο. Ξέρει ότι κάποιος μαλάκας έχει παρκάρει “αρχοντικά” πάνω στο πεζοδρόμιο και πρέπει να πας πάλι από το δρόμο. Ότι οι μόνες ράμπες για να ανεβοκατέβεις στο πεζοδρόμιο είναι τα πάρκινγκ και οι πυλωτές των πολυκατοικιών.

Δεν βάζω καν στη συζήτηση τα περίφημα “τραπεζοκαθίσματα” των καφέ και των εστιατορίων, τις κακοτεχνίες και τους γνωστούς κάδους που φυτρώνουν στα πιο άκυρα σημεία.

Και ξαναλέω, εγώ ο τυχερός μπορώ και με κάποιο τρόπο κάνω τη δουλειά μου. Σηκώνω το καρότσι ή το ποδήλατο, μαζί με τις τσάντες του σούπερ μάρκετ. Όσο περνάει ο καιρός εκπαιδεύομαι μάλιστα και μπορώ παράλληλα να μιλάω και στο τηλέφωνο ή να κρατάω και τη μπάλα του μικρού μαζί με το τον καφέ μου. Οι λιγότερο τυχεροί;

Ο παππούς και η γιαγιά που κάνουν baby sitting και λαχταρούν να πάνε το εγγόνι στις κούνιες; Ή που τέλοσπαντων πρέπει να πάνε ως τη λαϊκή για τα βασικά. Οι άνθρωποι που κινούνται στα αναπηρικά καροτσάκια; Δεν έχουν την πολυτέλεια να πάνε να πιουν ένα καφέ, να ψωνίσουν ή να κάνουν τις δουλειές τους στην τράπεζα;

IMG_0622.JPG

IMG_0618.JPG

Ταπεινή μου άποψη είναι ότι το βασικότερο δείγμα πολιτισμού σε μια κοινωνία είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα παιδιά, την 3ή ηλικία, τα ΑμΕΑ και τους φτωχούς. Ε λοιπόν, ακόμα είμαστε στο μηδέν. Υπάρχουν αυτονόητα πράγματα, όπως το να υπάρχει πρόσβαση για όλους παντού που δεν εφαρμόζονται (πχ δοκίμασε να πας με καροτσάκι σε τράπεζα). Υπάρχουν αυτονόητα πράγματα που δεν περνάνε καν από το μυαλό σου να μην κάνεις (πόσο συχνά καβαλάς το πεζοδρόμιο για να παρκάρεις;). Υπάρχουν προφανείς και χωρίς κόστος υπηρεσίες της Πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης που αγνοούνται (πότε είδατε στη γειτονιά σας τελευταία φορά να διορθώνουν το πεζοδρόμιο που “έσκασε” ή να γράφουν όσους παρκάρουν σε σημεία που εμποδίζουν την πρόσβαση;).

Και μη μου πεις φίλε μου ότι έχουμε σοβαρότερα θέματα να μας καίνε. Όχι, δεν έχουμε. Το συγκεκριμένο θέμα αντανακλά τις προτεραιότητες μας σαν κοινωνία. Και οι προτεραιότητες αυτές λάμπουν δια της απουσίας τους και σε άλλα θέματα όπως πχ η οικονομία που εννοείς εσύ φίλε μου. Γιατί όπως αρνείσαι σαν κοινωνία σε ομάδες την πρόσβαση κάπου, έτσι την εμπόδιζεις και σε αρκετά άλλα.

Advertisements

One thought on “Προτεραιότητες, πρόσβαση και άλλες ιστορίες

  1. Ειναι και θεμα δημοκρατιας. Ουσιαστικα σε πολλα μικροθεματα (ειναι;) αντικατοπτρίζεται η αντιληψη μας περι κοινωνιας. Κατα βαση λειτουργουμε με την αρχη του ισχυρου οχι της ισονομιας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s