Κοινωνία · Πολιτική

To Σαββατοκύριακο σε σχόλια

Γεμάτο Σαββατοκύριακο αυτό που πέρασε. Προσπάθησα να μαζέψω μερικά, τα πιο σημαντικά ας πούμε, σε ένα κολάζ σχολίων δικών μου και άλλων φίλων.

Κεφάλαιο 1ο: Το σήριαλ της διαπραγμάτευσης

Αυτή είναι η επίσημη δήλωση (κι όχι μια ακόμα διαρροή) για τις εξελίξεις. Στα θετικά ότι δεν επέλεξαν να ενημερώσουν πάλι με non paper. Στα αρνητικά ότι παραμένει η εμπλοκή. Από σήμερα μπαίνουμε θεωρώ σε τελική ευθεία 20 το πολύ ημερών (καιρό τώρα έλεγα ότι έχουμε ψωμί ακόμα). Γι αυτό ίσως και έγινε μια τόσο ξεκάθαρη τοποθέτηση. Πρόβλεψή μου (πρώτη φορά) 60% συμφωνία-40% μη συμφωνία. Ως χθες έδινα 75-25.

Σημείωση: Mε το φτωχό μου το μυαλό καταλαβαίνω ότι το δίλημμα για την Κυβέρνηση είναι τι ωφελεί τελικά στην περίφημη διαπραγμάτευση, οι διαρκείς μικρές και μεγάλες υποχωρήσεις ή η μη υποχώρηση;

dragasakis-telesigrafa

Η επίσημη δήλωση Δραγασάκη για την εμπλοκή:

«Η ελληνική αντιπροσωπεία, που βρίσκεται στις Βρυξέλλες από το Σάββατο, παρέδωσε σήμερα στους θεσμούς συμπληρωματικές προτάσεις όπως είχε συμφωνηθεί, που καλύπτουν πλήρως το δημοσιονομικό κενό και τα πρωτογενή πλεονάσματα. Προτάσεις που ανοίγουν το δρόμο για την τελική συμφωνία που θα καλύπτει τους τρεις πυλώνες –δημοσιονομικό, χρηματοδοτικό και αναπτυξιακό.

Οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης καλύπτουν πλήρως το δημοσιονομικό κενό όπως το προσδιορίζουν οι εκπρόσωποι των θεσμών. Ωστόσο παραμένει η επιμονή τους η κάλυψη του κενού να γίνει αποκλειστικά με περικοπές συντάξεων κατά 1% του ΑΕΠ και από αύξηση του ΦΠΑ επίσης κατά 1% του ΑΕΠ.

Παρά την παραμονή της ελληνικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες δεν υπήρξε ανταπόκριση από την πλευρά των θεσμών για συζητήσεις σε εκείνο το επίπεδο και με εκείνες τις εξουσιοδοτήσεις που θα επέτρεπαν την επίλυση των θεμάτων που παραμένουν ανοιχτά.

Η αντιπροσωπεία της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει σε ετοιμότητα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και την επίτευξη μιας αμοιβαίας επωφελούς συμφωνίας».

Ξεχώρισα επίσης δύο- τρεις αναλύσεις γύρω από τα θέματα αυτά.

Ξεκινώ με την ανάλυση του φίλου Μιχάλη Παναγιωτάκη που όταν ανοίγει το στόμα του (ή πατάει το πληκτρολόγιό του) έχει ψαχτεί και μελετήσει πριν και δε διστάζει να γίνεται και δυσάρεστος όταν χρειάζεται.

Λέει λοιπόν ο Μιχάλης:

“Σκέψεις για την διαπραγμάτευση – τις ξεκίνησα όταν διέρρευσαν τα περί αποδοχής της πρότασης Τσίπρα από Ολάντ και Μέρκελ και φαίνεται smile emoticon αλλά δεν βρήκα την ευκαιρία μέχρι σήμερα να τις ολοκληρώσω:
1. Το [χθεσινό (τότε)] δεν είναι συμφωνία. Ακόμα. Και δεν είναι σαφές ακόμα το περιεχόμενό της όταν γίνει. Οι διαρροές τους τελευταίους μήνες δεν έχουν αποδειχθεί αξιόπιστες.
2. Το βασικό πρόβλημα, η κεντρική αντίφαση που πρέπει να λυθεί, αφορά το χρέος και τις υποχρεώσεις της Ελλάδας και είναι η εξής: Οι μεν δανειστές θεωρούν δικαίως πως αν υπογράψουμε μεν αλλά δεν υπάρχει το λουρί της χρηματοδοτικής ασφυξίας, τίποτα δεν εμποδίζει την Ελληνική κυβέρνηση, άμεσα ή έμμεσα να απεμπλακεί σε δεύτερο χρόνο από οιαδήποτε “συμβατική της υποχρέωση” μονομερώς, είτε στα μουλωχτά είτε φόρα παρτίδα. Δηλαδή φοβούνται πως θα συμφωνήσει στις ιδιωτικοποιήσεις, θα κοπεί το χρέος, θα τρέξει σε δικαστήρια και σε γραφειοκρατίες η διαδικασία και κατά τον Οκτώβρη, λίγο πριν τις Ισπανικές εκλογές, ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης θα επικαλεστεί σημαντικά νομικοτεχνικά θέματα που κάνουν την ιδιωτικοποίηση αδύνατη π.χ. Αυτό θα συνιστούσε μια απαράδεκτη για αυτούς ισχυροποίηση της Ελληνικής κυβέρνησης εσωτερικά και ισχυρότατη ενίσχυση της ευρωπαϊκή αριστεράς πανταχόθεν. Από την άλλη η Ελληνική πλευρά αν δεν εξασφαλίσει αυτή την άρση της δυνατότητας μελλοντικού εκβιασμού είναι μάλλον βέβαιη πως θα έρθουν σε δυο μήνες οι λεγόμενοι “εταίροι” να σου ζητήσουν ό,τι έχεις διαφυλάξει σε μια τωρινή συμφωνία. Και για τις δύο πλευρές λοιπόν, υπάρχουν αντιτιθέμενες κρίσιμες προϋποθέσεις για συμφωνία. Εξ ου και η προσπάθεια εστιάζεται στη μετάθεση αυτής της κρίσιμης συζήτησης λίγο πιο μετά, με τις δυνατόν λιγότερες απώλειες εκατέρωθεν στο ενδιάμεσο
3. Το πρόβλημα με αυτή τη μετάθεση για την Ελληνική κυβέρνηση είναι πως η χρηματοδοτική ασφυξία στην οποία οι ε̶κ̶β̶ι̶α̶σ̶τ̶έ̶ς̶ εταίροι μας, μας έχουν υποβάλλει 5 μήνες τώρα, έχει δημιουργήσει μια κρίσιμη οικονομικά κατάσταση, για την οποία χρειάζεται θεραπεία. Εξ ου και η κυβέρνηση ζητάει χρηματοδοτική διέξοδο χωρίς νέο (εξωτερικό) δανεισμό. Αυτό είναι το κομβικό για οιαδήποτε συμφωνία: δεν θα πρέπει να δεχτεί η Ελλάδα νέα εξωτερικά δάνεια για να πληρώσει τα προηγούμενα. Αν το δεχτεί, η ήττα της είναι δεδομένη
4. Ακόμα και αν η συμφωνία επιτευχθεί (όποια συμφωνία δεν περιλαμβάνει την πλήρη υποταγή της κυβέρνηση στα τελεσίγραφα των δανειστών), η απέναντι πλευρά θα έχει συμφέρον την συνεχή υπονόμευση της Ελληνικής οικονομίας ούτως ή άλλως διότι (μέσα ή έξω από το ευρώ) η Ελλάδα θα είναι το κακό υπόδειγμα αν επιβιώσει χωρίς άλλες απώλειες καθώς θα αποδεικνύει το ότι υπάρχει ζωή μετά την TINA
5. Είναι σαφές πλέον πως η έστω και “νόμιμη” στάση πληρωμών και η έμπρακτη απειλή της χρεωκοπίας θα ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικότερη όσο πιο νωρίς γινόταν. Από τον Φλεβάρη ήδη. Νομίζω πως αυτό το παραδέχονται όλοι πια. Θεωρώ ότι τον Φλεβάρη χωρίς εικόνα καν του τι έχουν παραλάβει, με την απειλή του σεναρίου παρένθεσης, με το ενδεχόμενο να υπάρξει άμεσο πάγωμα του τραπεζικού συστήματος, η Ελληνική κυβέρνηση φοβήθηκε να κάνει το βήμα αυτό.”

Κεφάλαιο 2ο: ΜΜΕ, δημοσιεύματα και δημόσια συζήτηση γύρω από τις εξελίξεις 

Ο φίλος Στέφανος Λίβος έκανε 2 πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις σχολιάζοντας τα “περιφερειακά” θέματα και τον τρόπο που γίνεται η δημόσια συζήτηση και ανάλυση. Η πρώτη του ανάρτηση αφορά το αντι- ΣΥΡΙΖΑ μπλοκ που είναι στα κάγκελα από τον πανικό.

“Βγαίνει ο Μιχάλης Ιγνατίου, ο ανταποκριτής του MEGA στην Ουάσινγκτον, που κάνει ρεπορτάζ ΜΕΣΑ στο ΔΝΤ, γνωρίζει όλο το παρασκήνιο, έχει μελετήσει τα Μνημόνια και λέει “Αν το 2010 είχε γίνει διαπραγμάτευση σαν τη σημερινή, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα”. Λέει πως το Μνημόνιο μπορούσε να αποφευχθεί αν είχαν παρθεί τα σωστά μέτρα και μιλάει για την καταστροφή που προκάλεσε η Τρόικα στη χώρα. Και τα λέει αυτά τη στιγμή που θα επιστρέψει στην Αμερική και θα ξαναμπεί στα άδυτα του ΔΝΤ, εκεί όπου προφανώς λέγονται πράγματα που δεν βγαίνουν παραέξω.

ignatiou77

Κι έχεις τώρα κάτι πουθενάδες αρθρογράφους στο protagon, στα Παραπολιτικά και σε κάθε άλλη δημοσιογραφική opinion making-my ass σαπίλα να γράφουν “Δεν γίνεται διαπραγμάτευση” και ότι απλά η κυβέρνηση ζητάει λεφτά χωρίς να δίνει τίποτα.

Και τα λένε αυτά τη στιγμή που η Μέρκελ είναι στα μαχαίρια με τον Σόιμπλε για το ελληνικό θέμα, τη στιγμή που κάτι δεκάδες μαλάκες στα τεχνικά κλιμάκια κάθονται και γράφουν και σβήνουν και φτιάχνουν προτάσεις, ενώ υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις από Ελλάδα και πιστωτές σε επιμέρους ζητήματα. Αλλά σου λέει ο κάθε κατακαημένος όψιμος φιλελέ πρώην πασόκος ότι δεν γίνεται διαπραγμάτευση γιατί έτσι θέλει να πιστεύει ο ίδιος. Kαι τον αναπαράγουν όσοι νοσταλγούν τον Σαμαρά με την ακροδεξιά του κυβέρνηση γιατί υπήρχε η σταθερότητα με το 27% ανεργία και τις επιχειρήσεις που έκλειναν κάθε μέρα.”

Παράλληλα ο Στέφανος πιάνει και το θέμα της ισοπέδωσης από την άλλη πλευρά, αυτής του υπερ- ΣΥΡΙΖΑ! Οι γνωστοί υπερ- αριστεροί (νεοαριστεροί στην πλειοψηφία τους). ?Η ανάρτησή του με έκανε να θυμηθώ και λίγο το 2012, “καμία θυσία για το ευρώ, καμία αυταπάτη για τη δραχμή”. Ή αλλιώς, στην προσπάθειά μας να μην δημιουργείται πανικός και υπερβολικός φόβος, ας μην πέφτουμε στη λούμπα να ωραιοποιούμε την εναλλακτική μας (είτε λέγεται δραχμή, είτε υποτιμημένο ευρώ είτε φέτα ξέρω γω…). Η ανάρτηση ήταν η παρακάτω:

f93

“Ο Αρβανίτης του Κόκκινου αναρωτιέται σήμερα αν είναι υπερβολή το να φοβούνται οι φτωχοί την πτώχευση.

Είναι κάτι που αναρωτιούνται πολλοί ΣΥΡΙΖΑίοι που επιθυμούν τη ρήξη και την έξοδο από την Ευρωζώνη. Από τα σχόλια στην ανάρτησή του και αλλού, όμως, βλέπω μια σύγχυση των εννοιών. Ταυτίζουμε την οικονομική δυσπραγία με τη φτώχεια. Δεν είναι όμως έτσι. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε πολύ δύσκολα και αυτό δεν το αρνείται κανείς. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι είναι τόσο φτωχοί που να μην μπορούν να γίνουν φτωχότεροι.

Ο φτωχός δεν έχει λεφτά, δεν έχει καθόλου λεφτά, όχι για σύνδεση στο ίντερνετ για να λέει ότι “φτωχός”, αλλά ούτε για φαγητό. Τη φτώχεια την έζησαν οι παππούδες μας, που έβγαλαν τα παιδικά τους χρόνια με δύο ρούχα, που έφαγαν ψάρι στα 15, που δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν. Το να λέτε τόσο ανέξοδα κάποιοι ότι είστε φτωχοί και δεν φοβάστε τη δραχμή, επειδή μπορεί να μειώσατε τις εξόδους σας, συγγνώμη, αλλά είναι λίγο πρόκληση. Φτωχοί είστε μόνο αν κινδυνεύσετε να βρεθείτε άνεργοι στο δρόμο και, χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, με την επιστροφή στη δραχμή αυτό είναι μια μεγάλη πιθανότητα. Τα δάνειά σας θα είναι σε ευρώ, αλλά οι όποιοι μισθοί σε δραχμές. Δεν μου αρέσει να φαίνεται ότι κάνω κήρυγμα, αλλά εγώ ζω έξω. Πληρώνομαι σε λίρες και αν η Ελλάδα γυρίσει σε δραχμές, θα είμαι πασάς όταν έρχομαι Ελλάδα, οπότε θεωρητικά δε θα με πείραζε. Επειδή όμως οι γονείς μου είναι εκεί και ξέρω ότι έχουν μεγάλο περιθώριο φτωχοποίησης παρότι πολύ πιεσμένοι οικονομικά, με πειράζει αυτή η ελαφρά τη καρδία διάθεση να θεωρεί κάποιος εαυτόν φτωχό.”

ΦΤΩΧΕΙΑ

Κεφάλαιο 3ο: Το σήριαλ Πανούση

Μετά και τα γεγονότα στα ΕΛΠΕ το Σάββατο το πρόβλημα μεγαλώνει. Κι άλλο. Και το ερώτημα είναι σαφές. Έχει κάλυψη ο Πανούσης από το ΣΥΡΙΖΑ να προστατεύει το Λάτση και μάλιστα σε συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή; Έτσι θα τα βάλουμε με τους ολιγάρχες;

Θεωρώ ότι είναι απλά τα πράγματα. Είτε λοιπόν έδωσε την εντολή ο Πανούσης για την επίθεση και την σύμπραξη είτε απλά δεν τους ελέγχει  και τα δύο αιτίες παραίτησης είναι. Ή μάλλον αποπομπής. Μιλημένα, ξηγημένα.

κατάλογος

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s