Κοινωνία · Πολιτική

Μια διαδήλωση και για μένα ρε παιδιά!

Γενικά είμαι άνθρωπος που πιστεύει στην πολιτική που διαμορφώνεται «από κάτω προς τα πάνω». Δεν πιστεύω στα κόμματα που δημιουργεί ο Μεσσίας (όπως πχ ο Σταύρος Θεοδωράκης), ούτε στα εγχειρήματα που αποφασίζονται και κυρίως σχεδιάζονται στρατηγικά από ομάδες και κλίκες. Έχω δε αλλεργία στις κομματικές γραμμές αλλά και στις προσωπικές γραμμές.

590_b0a61d22c92480a41e2c2d2b0dcb74e6

Πάντα πίστευα ότι η διεκδίκηση στο δρόμο είναι ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των κάθε λογής κινημάτων και απέναντι (ή και δίπλα σε σπάνιες περιπτώσεις) των κάθε λογής εξουσιών. Και έχω επισημάνει πολλές φορές ότι σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη (που ορθώς τονίζουμε ότι ανήκουμε) ο δρόμος είναι ένα πεδίο δράσης αποδεκτό που χρησιμοποιείται από σχεδόν όλες τις ιδεολογικές «φυλές». Μόνο εδώ στην Ελλάδα, για χρόνια, «φιλελεύθεροι» της δεξιάς και από ένα σημείο κι έπειτα και της κεντροαριστεράς τον αντιμετώπιζαν με απαξίωση, ειρωνεία με τα γνωστά σχόλια ότι «συμμετέχουν βολεμένοι αργόσχολοι» ή ότι «πας μια βόλτα και νομίζεις ότι θα αλλάξει κάτι;». Επομένως το ότι τον υιοθέτησαν σαν πεδίο διεκδίκησης, ακόμα κι αν δε συμφωνείς με το αίτημα τους, υπήρξε μια καλοδεχούμενη είδηση.

Όλος αυτός ο πρόλογος γίνεται για να σας πω τον… πόνο μου. Πρώτη φορά βρέθηκα σε δίλημμα για το αν θα πρέπει να πάω στο Σύνταγμα και πότε. Βασικά πρώτη φορά ένιωσα να μην με εκφράζει καμία από τις δύο επιλογές που είχα. Δεν μου ήταν εύκολο να αποφασίσω να κατέβω σε μια πορεία που θα  με καπελώσει (εμένα που λέω “Τέλος στη Λιτότητα”) ένα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ “έξω από το ευρώ”. Γιατί ας μην κρυβόμαστε, το ξέραμε ότι αυτό θα έπαιζαν τα ΜΜΕ κι αυτοί είναι που κάνουν και περισσότερη “φασαρία.

Όμως είναι επίσης αδύνατο να δηλώνεις Ευρωπαίος, με τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, τις νοοτροπίες κλπ που αυτό περιλαμβάνει μαζί με τη Σιδέρη, τον Πλεύρη, τον Δένδια, τον Βαρβιτσιώτη, τον Άδωνη, τον Λοβέρδο και τον Μπίστη και να δεχτείς να καπελώνουν την συγκέντρωση οι «πάση θυσία ευρώ» και οι «no stalinism» που ακούνε αριστερά (ή και αμφισβήτηση της “αριστείας” και βγάζουν σπυράκια).

Δυστυχώς νιώθω ότι ούτε με τους μεν έχω να συνδιαμορφώσω κάτι ούτε όμως και με τους δε. Δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινή βάση.

europi-660

Τι ήθελες εσύ δηλαδή να γίνει και γκρινιάζεις θα μου πείτε ; Λοιπόν ήθελα μια συγκέντρωση που θα έχει ως σύνθημα το “ναι στην Ευρώπη- όχι στην λιτότητα”. Που θα έλεγε ότι δεν είναι το δίλημμα ευρώ ή δραχμή αλλά το να ζούμε σαν πραγματικοί Ευρωπαίοι, σύγχρονοι πολίτες, ενός κράτους καλά οργανωμένου με κοινωνική δικαιοσύνη και με φροντίδα για τις κοινωνικές ανισότητες. Μια συγκέντρωση που θα απαιτούσε μεταρρυθμίσεις αλλά δε θα βάφτιζε μεταρρύθμιση τους ΕΝΦΙΑ και τα voucher. Μια συγκέντρωση που θα έλεγε καθαρά ότι με βασικό μισθό 500 ευρώ ή και 750 ευρώ και καρτέλ στα βασικά αγαθά, παραπαιδεία και εξ ανάγκης χρήση της ιδιωτικής υγείας ΔΕΝ ΖΕΙΣ! Μια συγκέντρωση που θα μιλούσε για δομικές αλλαγές στην Ελλάδα υπονοώντας ότι αυτές είναι απαραίτητο να γίνουν και στην Ευρώπη.

1312302

Για να το πω όσο πιο μπορώ πιο μαζεμένα, θέλω μια συγκέντρωση που θα απαιτεί δημοκρατία, σεβασμό στο δικαίωμα τον πολιτών να αποφασίζουν, οικονομικό πλουραλισμό και εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων στην ευρωζώνη και την Ευρώπη γενικότερα. Και θα απαιτεί, ξεκινώντας από την Ελλάδα, να γίνει από το «νέο», έξω από φθαρμένα πρόσωπα, διαδικασίες και συνήθειες κάθε απόχρωσης.

διαδηλωση

Για το θέμα της διεκδίκησης και των κινητοποιήσεων και για να σκεφτόμαστε λίγο βαθύτερα τα θέματα παραθέτω μια πολύ ενδιαφέρουσα και σύντομη ανάλυση του Kostas Svolis:

“Οι ΣΥΡΙΖAίοι κοιτάζανε αμήχανα το ότι δεν είχαν καταφέρει να κινητοποιήσουν ούτε καν το κομματικό τους μηχανισμό, χαμογελάγανε με συμπάθεια στους βουλευτές και τους υπουργούς που ήταν στην συγκέντρωση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χάρηκε που μπήκε στην Βουλή. Η Ροσινάντε η μόνη Αναρχική συλλογικότητα που κατάλαβε το κρίσιμο του ζητήματος, (που έχει να κάνει όχι μόνο με την εμφάνιση των βρικολάκων του «μένουμε Ευρώπη», αλλά και με το ότι οι εξελίξεις, όπως φαίνεται, θα οδηγήσουν σε μια ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα), αποχώρησε αμήχανα. Κάποιος ελάχιστος κόσμος του κινήματος που ήταν εκεί, κοιτούσε σαστισμένος το πανηγυράκι.

Το θέμα δεν είναι το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να κάνει συμφωνία ή όχι, το θέμα δεν είναι το ευρώ ή η δραχμή, το θέμα δεν εάν θα φανούνε πιο πολλοί οι δανδήδες της Δευτέρας , από τους Αριστερούς της Κυριακής.

Το θέμα είναι ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να ξαναβγεί στο δρόμο ο κόσμος που φτωχοποιήθηκε από την κρίση, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, οι χωρίς ρεύμα…, όσα βρέθηκαν στους δρόμους του αγώνα τα 5 προηγούμενα χρόνια. Όλοι αυτοί που ξέρουν ότι ένα νέο μνημόνιο (πες το συμφωνία) θα σφίξει ακόμα παραπάνω την θήλεια στο λαιμό τους. Αυτοί που έχουν καταλάβει, ακόμα και από ένστικτό, ότι όσοι κατεβαίνουν στις κινητοποιήσεις της «γεμάτης κατσαρόλας», υπερασπίζονται το παντεσπάνι κλέβοντας την μπομπότα.
Καμία καλή εξέλιξη δεν μπορεί να υπάρξει όσο οι «από κάτω» απλά περιμένουν τις εξελίξεις και δεν δημιουργούν τις εξελίξεις…”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s