Επικοινωνία- ΜΜΕ · Πολιτική

Προεκλογική στρατηγική κι επικοινωνία. Tι μπορούμε να περιμένουμε;

Έχω πει και γράψει ότι με τις εκλογές αυτές δεν σκοπεύω να ασχοληθώ πολιτικά για πολλούς και διάφορους λόγους που περιέγραψα εδώ κι εδώ.

Προσπαθώ να αποφεύγω πολιτικές συζητήσεις, ειδήσεις και κυρίως παραπολιτικούς σχολιασμούς. Περιορίζομαι στα βασικά με ενημέρωση επιλεκτική από το internet. Λόγω δουλειάς όμως και επειδή θεωρώ ότι είναι από τις πιο παράξενες και «κουφές» εκλογές που έχω ζήσει, είπα να τις δω λίγο από επικοινωνιακής- στρατηγικής άποψης. Έτσι για να ακονίσουμε λίγο το μυαλό που μας το καίνε μέρα με τη μέρα η πραγματικότητα και η ανυπαρξία ουσίας.
Έχουμε και λέμε λοιπόν, κάποιες πρώτες σκέψεις πριν καν δούμε τις πρώτες ενέργειες στρατηγικών κινήσεων και επικοινωνίας των κομμάτων (που είναι και ακόμα περισσότεροι πια):

To Πολιτικό Περιβάλλον

Μπορεί να είμαστε μόνο 7 μήνες από τις προηγούμενες εκλογές αλλά το τοπίο έχει αλλάξει τελείως.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια «αντι-μνημονιακός» και δεν είναι πια «κόμμα των συνιστωσών» μιας και οι περισσότερες αποχώρησαν. Και από τα σπλάχνα του έχουν προκύψει 2 νέοι «παίκτες», η Λαϊκή Ενότητα και το κόμμα της Κωνσταντοπούλου, που βέβαια πιθανόν να τους δούμε να κατεβαίνουνε παρέα. Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ το προεκλογικό δεν μπορεί πια να το αξιοποιήσει. Δεν μπορεί όμως ούτε και ο Λαφαζάνης μιας και το περιβόητο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, στις εσωκομματικές διεργασίες προεκλογικά τότε, σταθερά το καταψήφιζε. Αναγκαστικά το αφήγημα του «αντιμνημονιακού μετώπου» πλέον θα είναι η περιγραφή της διεξόδου μέσω εθνικού νομίσματος. Επομένως οι 2 ΣΥΡΙΖΑ πρέπει άμεσα να βρουν, να σχεδιάσουν και να παρουσίασουν ένα νέο «συμβόλαιο» μια νέα πολιτική κατεύθυνση και να πείσουν για αυτά όχι μόνο το 36% εκ νέου αλλά και άλλους. Και όλα αυτά σε 20 μέρες.

Έχει αλλάξει όμως το τοπίο και στην Νέα Δημοκρατία. Σαμαράς τέλος. Κατεβαίνει με προσωρινό (το οποίο έχει θετικά και αρνητικά από στρατηγική άποψης) επικεφαλής τον πιο κεντρώο και σίγουρα μπαρουτοκαπνισμένο Μεϊμαράκη. Είναι βέβαιο ότι η ατζέντα της ΝΔ θα μετακινηθεί προς το κέντρο. Φτάνει όμως αυτό;
Στο στρατόπεδο των ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ, ΔΗΜΑΡ) τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα. Εκτός από τον εμφύλιο που έχει προκύψει από την προσπάθειά τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους (!) υπάρχει ακόμα το μεγάλο εμπόδιο που λέγεται απαξίωση. Οι αλλαγές σε ηγεσίες που έγιναν (Γεννηματά, Θεοχαρόπουλος) δεν έφεραν κάποια δραστική μεταβολή κλίματος. Η προηγούμενη γενιά συνεχίζει να κάνει το κουμάντο, με ότι – όχι ιδιαίτερα θετικό- αυτό συνεπάγεται.

Χρυσή Αυγή και Ποτάμι μάλλον είναι οι πιο ανεπηρέαστοι από όσα έγιναν αυτό το 7μηνο. Αν αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την διατήρηση των ποσοστών τους ή τη βελτίωση των επιδόσεών τους μένει να φανεί. Δύσκολα θα τους πάει πιο κάτω πάντως. Το ερώτημα στην δική τους περίπτωση είναι θα αλλάξουν ή έστω θα αναπροσαρμόσουν κάτι στη στρατηγική τους ή θα πάνε με την ίδια λογική για να αποφύγουν τα αυτογκόλ; Να το πούμε αλλιώς, αν θα πάνε για τα πολλά ή θα μείνουν με τα λίγα. Το ερώτημα αφορά κατά βάση το Ποτάμι.

Στην πιο δεινή θέση μάλλον βρίσκονται οι ΑΝΕΛ καθώς αυτοί έχουν το πιο σοβαρό ζήτημα στρατηγικής. Τους ένωνε το «αντιμνημόνιο» το οποίο πια υπέγραψαν. Τώρα τι;
Για το ΚΚΕ δεν χρειάζεται ανάλυση. Θα συνεχίσει ότι έκανε απλά πλέον θα έχει δύο διαφορετικούς ΣΥΡΙΖΑ να τους επιτίθεται.

eklogesss

Οι Ψηφοφόροι

Το κοινό δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Είμαι βέβαιος ότι παρακολουθεί με κομμένη την ελπίδα όμως. Όσοι εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι από απογοητευμένοι και οργισμένοι έως μουδιασμένοι και μπερδεμένοι. Όσοι ψήφισαν τα «μνημονιακά» κόμματα πάλι, τώρα απλά έχουν άλλη μία επιλογή να διαλέξουν.
Το δίπολο μνημόνιο- αντίμνημόνιο πια καταρρέει. Όμως ο διχασμός μένει. Γιατί πολύ απλά δεν αφορούσε αυτό το δίλημμα κατά την ταπεινή μου άποψη. Ο διχασμός είχε, έχει και θα έχει ως αιτία το μεγάλο ρήγμα ανάμεσα στους- όλο και λιγότερους- που επιβιώνουν καλά ή πολύ καλά και στους υπόλοιπους που μέρα με τη μέρα αποκλείονται περισσότερο από βασικά δικαιώματα όπως η παιδεία και η υγεία. Και επειδή δεν ισχύει ο ίδιος αυτός αποκλεισμός για την πληροφορία, τα πράγματα στο πολιτικό και επικοινωνιακό παιχνίδι γίνονται διαρκώς πιο πολύπλοκα και ρευστά.

ekloges1

Το βέβαιο είναι ότι η ανασφάλεια έχει μεγαλώσει. Η οργή μπορεί να μην εκδηλώνεται πολύ δυναμικά αλλά δεν έχει περάσει. Η απογοήτευση δεν βοηθά να σκεφτείς καθαρά, πολύ δε περισσότερο η απελπισία. Οι διακοπές του Αυγούστου μπορεί να έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα αδιαφορίας αλλά η πραγματικότητα γρήγορα θα προσγειώσει τους πάντες.
Σημαντική παράμετρος είναι και η αποχή. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παραίτησης πιθανόν να την ενισχύσει κι άλλο. Κι αυτό είναι κακό νέο για τη δημοκρατία μας.

Τέλος, ένα καθοριστικό ακροατήριο- group ψηφοφόρων που είναι οι νέοι (ας πούμε χοντρικά ως τα 25) είναι πια σαφές ότι δεν έχουν καμία δέσμευση όχι μόνο με κόμματα αλλά και με ιδεολογικούς χώρους. Αυτό εξηγείται αλλά θέλει μία ολόκληρη, ξεχωριστή κοινωνιολογικοπολιτική ανάλυση που δεν είναι της ώρας. Καθορίζει όμως το αποτέλεσμα η στάση τους. Στο δημοψήφισμα για παράδειγμα είδαμε μια ισχυρή τάση τους στο «αντιδραστικό» ΟΧΙ και μια επαναστατική προσέγγιση στα πράγματα. Επομένως η «σύνεση» του ΣΥΡΙΖΑ είναι αμφίβολο αν θα τους πείσει αυτή τη φορά.

Οι Δημοσκοπήσεις

Εδώ και καιρό οι δημοσκοπήσεις έχουν χάσει την αξιοπιστία τους ως εργαλείο πρόβλεψης. Όσο περνάει ο καιρός χάνουν και την βαρύτητά και την αποτελεσματικότητά τους ως εργαλεία προπαγάνδας. Επομένως δύσκολα, ειδικά σε τόσο ρευστό τοπίο, θα μας δώσουν πολύ χρήσιμο υλικό για να συζητήσουμε.

Οι μετρήσεις των κομμάτων και συγκεκριμένα ποιοτικά στοιχεία τους ίσως- χωρίς να το λέω με σιγουριά- να δώσουν υλικό χρήσιμο για το χτίσιμο επικοινωνιακά της στρατηγικής ή για «διορθώσεις» κατά την διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας. Αν και σε 20 μέρες, δεν μπορείς να κάνεις και πολλούς ελιγμούς.

Η Στρατηγική των Κομμάτων

Αυτό που μένει να δούμε είναι με ποια στρατηγική θα κατέβουν στο γήπεδο τα κόμματα και επομένως πώς θα διαμορφωθεί η επικοινωνιακή τους καμπάνια, με βάση την συγκεκριμένη στρατηγική. Επιχείρησα να κάνω κάποιες προβλέψεις, με βάση το δικό μου πολιτικό και επικοινωνιακό αισθητήριο.

ΣΥΡΙΖΑ
Όπως περιγράφω και παραπάνω, ο ΣΥΡΙΖΑ στερείται αφηγήματος. Επομένως η στρατηγική του λογικά θα κινηθεί σε 2 άξονες. Ο πρώτος είναι ένα νέο σχέδιο (μαντεύω ότι θα έχει τίτλο με λέξεις όπως «διεξόδου», «απεμπλοκή» και «απεγκλωβισμό») το οποίο όμως καλείται να ετοιμάσει σε χρόνο μηδέν, με το κόμμα περιθωριοποιημένο. Αναγκαστικά θα το ετοιμάσει μια συγκεκριμένη ομάδα πέριξ του Τσίπρα, για την οποία προσωπικά έχω πολλές ενστάσεις και αμφιβολίες. Συν ότι, πολιτικά μιλώντας, τα σχέδια τα σοβαρά δεν βγαίνουν έτσι στο πόδι. Θέλουν εσωτερικές συζητήσεις, αναλύσεις, προτάσεις, μελέτες πριν προετοιμαστούν και προταθούν.

Ο δεύτερο άξονας αφορά τα διλήμματα που θα προσπαθήσει να περάσει. Το μνημόνιο- αντιμνημόνιο, πέθανε. Κατά την ταπεινή μου άποψη κακώς επένδυσε και το 2012 και κυρίως το 2015 εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν ένα κούφιο δίλημμα. Η λογική λέει ότι τώρα θα επιχειρήσει να βάλει το «παλιό εναντίον νέου» ή το «φθαρμένο εναντίον του άφθαρτου». Θα είχε πολύ καλύτερη τύχη αν το έκανε τον Ιανουάριο. Μπορεί να το υποστηρίξει και τώρα αλλά ως ένα σημείο. Έχει ταβάνι αυτή η επιλογή.

Θεωρώ δεδομένο ότι θα στηρίξει όλη την επικοινωνία του γύρω από τον Τσίπρα. Στο δημοψήφισμα αυτό πέτυχε. Τώρα και πάλι μπορεί να πετύχει. Αλλά και πάλι ως ένα σημείο. Έχει πεπερασμένες δυνατότητες κι αυτό το όχημα επικοινωνιακά. Και αν επιμείνει να πλαισιώνεται από τους ίδιους, πολύ συγκεκριμένους 4-5 (Παππάς, Γεροβασίλη, Φλαμπουράρης, Βούτσης) τότε προβλέπω να μην καταφέρει πολλά. Το μούδιασμα και η απροθυμία στελεχών όπως ο Σακελλαρίδης και ο Τσακαλώτος είναι κακά νέα. Η λειψανδρία σε νέα, φρέσκα πρόσωπα επίσης είναι πρόβλημα. Τη στιγμή που εγώ ισχυρίζομαι ότι υπάρχουν και απλά τα αγνοεί.

Λέξεις κλειδιά που περιμένω να ακούσω πέρα από το παλιό-νέο, είναι «διαπλοκή», «μπροστά», «μέλλον», «πιο έτοιμοι», «ωριμότητα», «τομές».

Τέλος, η «αποστράτευση» του Κορωνάκη ο οποίος σχεδίασε την καμπάνια του 2015 είναι τεράστια απώλεια. Το ίδιο και η μη συμμετοχή του Ανδρέα Καρίτζη. Απώλεια επίσης και η απομάκρυνση της νεολαίας με τη φρεσκάδα και τους πολλούς εθελοντές. Και βέβαια μέσα σε όλα είναι σημαντικό να δούμε πόσο θα επηρεάσουν οι σαρωτικές αλλαγές στη σύνθεση των ψηφοδελτίων. Ειδικά στην επαρχία.

Νέα Δημοκρατία

Χωρίς Σαμαρά πια, με τον- ουδέν μονιμότερον και μάλλον ουδέν καταλληλότερον του προσωρινού Μεϊμαράκη. Αυτό πρακτικά δεν μπορεί παρά να σημαίνει στροφή προς το κέντρο. Και στρατηγικά να το δει κανείς, η ΝΔ από δεξιά της δεν έχει πια τους δυναμικούς ΑΝΕΛ αλλά τους ηττημένους ΑΝΕΛ. Επομένως το κέντρο, στο οποίο στοχεύει και ο Τσίπρας, είναι η δεξαμενή που μπορεί να στοχεύσει.

Σημαντικό πλεονέκτημα του νυν προέδρου σε σχέση με τον προηγούμενο είναι ότι είναι αγαπητός στο σύνολο του πυρήνα των νεοδημοκρατών. Μπορεί δηλαδή να συσπειρώσει καλύτερα. Το γεγονός ότι είναι προσωρινός έχει πλεονεκτήματα (δεν έχει κάτι να χάσει, δεν τον αγχώνει η κομματική ισορροπία) και μειονεκτήματα (τι θα γίνει αν κερδίσει; Μένει ή φεύγει; Ποιος θα είναι Πρόεδρος ΝΔ και ποιος Πρωθυπουργός).

Για τη ΝΔ έχουμε κι ένα πρώτο δείγμα με το πρώτο web banner. Με σλόγκαν «Μας πήγαν πίσω- Τώρα πάμε μπροστά». Μαντεύω ότι η ΝΔ θα προτάξει τη σταθερότητα και την ασφάλεια. Το παλιό- νέο σαν δίλημμα δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι την ευνοεί. Επίσης το success story δεν έπεισε και απορρίφθηκε δις από τον ελληνικό λαό, στη θέση τους δε θα το έπαιζα αυτό το χαρτί. Αν δε, επιλεγεί μια καμπάνια που θα μιλά για δικαίωση μπορεί ακόμα και να γυρίσει μπούμερανγκ μιας και τα έως τον Ιανουάριο πεπραγμένα της, δεν είναι ότι τα νοσταλγεί κιόλας ο ψηφοφόρος. Επομένως βλέπω ως μονόδρομο την επίκληση στη σταθερότητα.

Λέξεις κλειδιά που υποψιάζομαι ότι θα δούμε από τη ΝΔ είναι «δημιουργία», «σταθερότητα», «χωρίς ρίσκα», «χαμένος χρόνος», «πισωγύρισμα», «ιδεοληψίες», «επιχειρηματικότητα».

Ποτάμι

Γενικά δεν έχουν αλλάξει πολλά για το Ποτάμι. Παραμένει το νεότερο χρονικά κόμμα της Βουλής. Συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι έχει προέλθει «εκτός πολιτικής». Συνεχίζει επίσης να είναι πρόθυμος κυβερνητικός εταίρος πασπαρτού. Ανεξαρτήτως πρώτου κόμματος.
Επομένως υποψιάζομαι ότι δε θα θελήσει να εκπλήξει με μια νέα στρατηγική ούτε και με μια πολύ διαφορετική επικοινωνιακή προσέγγιση. Θα πάει στα σίγουρα.
Λίγο πολύ δηλαδή μάλλον μια updated καμπάνια τύπου Ιανουαρίου θα πρέπει να περιμένουμε. Φαντάζομαι ότι προσθήκη στη μηνυματολογία του θα είναι ότι «έβαλε πλάτη για να μείνει η χώρα σε ευρωπαϊκή τροχιά».

Επιπλέον θα περιμένουμε ίσως και πιο εναλλακτικές ενέργειες ως προς την προσέγγισή τους (spots, banners κλπ) με μεγαλύτερη επιρροή από το κλασσικό εταιρικό marketing.
Λέξεις κλειδιά που θα περίμενα είναι το «νέο», το «έξω από την πολιτική», «εγγυητές πολιτικής σταθερότητας», «ευρωπαϊκή τροχιά», «μεταρρυθμίσεις».

ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ- ΚΙΔΗΣΟ

Δεν ξεκίνησαν καλά. Στην προσπάθειά τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ξέσπασε τελικά εμφύλιος. Αυτό μάλλον σημαίνει ότι η προηγούμενη γενιά (Βενιζέλος, Παπανδρέου, Σκανδαλίδης και σια) δεν σκοπεύει να κάνει πίσω. Αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα.
Αν ήμουν σύμβουλός τους (που δεν είμαι) θα τους πρότεινα να βγουν με τελείως νέα πρόσωπα. Δεν βλέπω καμία τέτοια προθυμία. Πέρα από αυτό, λογικά θα βγουν με συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις μεταρρυθμίσεων και βελτιώσεων του μνημονίου επιδιώκοντας να καταχωρηθούν ως χρήσιμη δύναμη στην επόμενη μέρα. Είτε για το ΣΥΡΙΖΑ είτε για τη ΝΔ.

Αναμένω επίσης να γίνει εκτενής αναφορά στην βοήθεια που φάνηκε να έχει ο Τσίπρας από τους σοσιαλδημοκράτες της Ευρώπης.

Ο μεγάλος κίνδυνος για τα δύο ΠΑΣΟΚ είναι να επιμείνουν στον άγονο δρόμο της δικαίωσης. Από ότι φαίνεται Παπανδρέου και Βενιζέλος (και οι ομάδες τους) συνεχίζουν την ίδια κασέττα. Δε βλέπω πώς θα τους ωφελήσει κάτι τέτοιο.

Αν ήμουν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ ή Ποτάμι επικοινωνιακά θα φρόντιζα να τους αγνοώ. Να τους υποβαθμίζω αντί να τους τροφοδοτώ με επιθέσεις και διαμάχες με τελικό στόχο να βγουν από το κάδρο. Αν αυτό γίνει συντονισμένα, δε θα με παραξενέψει να τους δω και τους δύο εκτός Βουλής. Δύσκολο, αλλά μπορεί να συμβεί.

ΚΚΕ

Θα προσθέσει απλά μια γραμμή στις ομιλίες τους ακριβώς κάτω από την ενότητα ΣΥΡΙΖΑ και πάνω από την ενότητα ΝΔ, η οποία θα ασχολείται με το Λαφαζάνη. Κατά τα άλλα είναι έτοιμοι από τον Ιανουάριο όπου προεξοφλούσαν ότι κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσει ίδιο δρόμο. Υποψιάζομαι ότι θα επικεντρωθεί λίγο παραπάνω στην ΛαΕ μιας και θεωρητικά είναι αυτή που μπορεί να ανακόψει τις «αριστερές διαρροές» του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΚΚΕ.

Λαϊκή Ενότητα

Στερείται όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ αφηγήματος. Δεν αρκεί πια η καταγγελία και η διαφωνία, ούτε και να ισχυριστεί ότι μένει συνεπής στον αντιμνημονιακό αγώνα.
Πλέον θα πρέπει να περιγράψει πειστικά τον άλλο δρόμο. Την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Αφενός για να το κάνει αυτό θα πρέπει να έχει έτοιμο αυτό το σχέδιο (δεν είμαι βέβαιος ότι το έχει). Αφετέρου αν τυχόν το έχει, θα πρέπει να έχει και το στελεχιακό δυναμικό να το παρουσιάσει (επίσης δεν είμαι βέβαιος ότι το έχει). Υποψιάζομαι ότι από κεκτημένη ταχύτητα τα στελέχη της θα συνεχίσουν να επιχειρηματολογούν κατά του μνημονίου χωρίς να περιγράφουν τη λύση. Και είμαι βέβαιος ότι όλα τα άλλα κόμματα, ιδιαίτερα δε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε κάθε ευκαιρία θα τους ζητάνε αυτή τη λύση.

Πολιτικά αλλά και επικοινωνιακά πιστεύω ότι ήταν αρνητική εξέλιξη η μη συμφωνία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Επιπλέον δε ξέρω πόσο θα την ευνοήσει η συνεργασία με την Κωνσταντοπούλου μιας και εξ ορισμού κάτι τέτοιο θα ανεβάσει τους τόνους. Και πέρα από συσπείρωση ίσως αυτό μπορεί να απομακρύνει «μπουχτισμένους» ψηφοφόρους.

ΑΝΕΛ
Οι ΑΝΕΛ δεν στερούνται απλά αφηγήματος. Στερούνται λόγο ύπαρξης. Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να το σώσει ο Καμμένος. Τον Ιανουάριο προς έκπληξη μου, το κατάφερε με το περίφημο τραινάκι του. Τώρα δεν είναι εύκολο.
Το αντιμνημονιακό πια δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Μαντεύω ότι η στρατηγική πλέον θα είναι «εγγυητής κάθαρσης». Δεν ξέρω αν μπορεί να πείσει για κάτι τέτοιο, τη στιγμή που ήδη κυβερνά 7 μήνες. Επιπλέον υποθέσεις όπως η πρόσφατη με την offshore του Χαϊκάλη δεν βοηθούν καθόλου.
Δεν θέλει απλά επικοινωνιακή κατεύθυνση το προϊόν ΑΝΕΛ. Θέλει επανατοποθέτηση και νέο positioning. Σε 20 μέρες δε ξέρω αν μπορούν να γίνουν αυτά. Συν ότι δεν πιστεύω ότι έχει και το πιο ποιοτικό ρόστερ για να ανταπεξέλθει.

Το δίλημμα της Αρνητικής διαφήμισης

Κι ένα τελευταίο ερωτηματικό είναι κατά πόσο θα κάνει καλό στα κόμματα να συμπεριλάβουν στην προεκλογική τους καμπάνια “αρνητική διαφήμιση”; Δεν είναι εύκολη η απάντηση αν το σκεφτεί κανείς…

Υλικό υπάρχει άφθονο για να υποστηρίξει κάθε κόμμα μια καμπάνια αρνητικής- για τα υπόλοιπα- διαφήμισης. Το ερώτημά είναι αν θα του κάνει καλό ή όχι. Γιατί γενικά, ειδικά στην Ελλάδα, η αρνητική διαφήμιση τις περισσότερες φορές έφερε αρνητικά αποτελέσματα στον δημιουργό της.

Για όλα σχεδόν τα κόμματα βρίσκω σοβαρούς λόγους να το αποφύγουν αλλά και καλές ευκαιρίες για να το κάνουν. Όπως το σκέφτομαι, το Ποτάμι έχει τις καλύτερες ευκαιρίες να το κάνει. Το ρίσκο όμως είναι κατά πόσο μπορεί το κόμμα που πλασάρεται ως “νέο” κι εκτός πολιτικής να μηνυματολογεί με αρνητικό τρόπο. Γνώμη μου είναι ότι το “νέο” και “διαφορετικό” το συμφέρει να έχει θετικό approach.

Δεν έχω την απάντηση, απλά το αναφέρω ως ένα εργαλείο που έχω μεγάλη περιέργεια αν θα επιλέξουν να το αξιοποιήσουν τα κομματικά επιτελεία και τι αποτέλεσμα θα τους φέρει τελικά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s