Ποδόσφαιρο

Η Εθνική Ομάδα ως “βιτρίνα” του ελληνικού ποδοσφαίρου

Ξαφνικά μου ήρθε η όρεξη να μιλήσω για μπάλα. Βασικά αυτή την όρεξη για μπάλα την έχω πάντα. Πρώτα και κυρίως να παίζω. Και μετά να μιλάω. Για μπάλα όμως και ποδόσφαιρο. Όχι για τα υπόλοιπα. Κι εδώ στην Ελλάδα μιλάμε κυρίως για τα υπόλοιπα. Και μιλάνε- ή έστω ακούγονται περισσότερο- εκείνοι που δεν γνωρίζουν και πολλά (βέβαια έχουν όλο το δικαίωμα).  Και κάπως έτσι έχουμε καταλήξει σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα “ελληνικό ποδόσφαιρο”.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή την Εθνική ομάδα. Είχα γράψει στο παρελθόν ότι η Εθνική μας την περίοδο 2003-2014 δεν ήταν η βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ήταν ένα θαύμα, μια απροσδόκητη και εκτός πραγματικότητας επιτυχία. Εξηγήσιμη ασφαλώς. Και με συγκεκριμένους ανθρώπους στους οποίους οφείλεται. Η σημερινή Εθνική ομάδα είναι όντως η βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και για να είμαι εντελώς σαφής, δε μιλώ τόσο για την ποιότητα του υλικού, των ελλήνων ποδοσφαιριστών. Σε όλες τις χώρες ανά 5ετία- 7ετία αλλάζει ο κορμός κι έχει αυξομειώσεις. Οι “καλές” εθνικές όμως διατηρούνται σε ένα minimoum επίπεδο έστω. Δε μας φταίει ότι “δεν έχουν προσωπικότητες όπως ο Ζαγοράκης κι ο Δέλλας”. Άλλα μας φταίνε. Και το ξέρουμε όλοι μας καλά.

Βλέποντας το ματς της εθνικής και παράλληλα τα άλλα αποτελέσματα, συνειδητοποίησα ότι η Πορτογαλία του Σάντος έκανε το απόλυτο. Με 1-0 στα πιο πολλά ματς. Ναι με 1-0. Πάει όμως στη Γαλλία. Κι εμείς λίγο πολύ έτσι δεν πηγαίναμε; Θυμήθηκα τη μουντιαλική γκρίνια μετά το ματς με την Κολομβία. “Που πάμε με Κατσουράνη” και “να μην παίξει στο επόμενο”. Και “τι τους θέλει τώρα αυτούς”. Και “γιατί παίζει τόσο αμυντικά” και άλλες ιστορίες ατελείωτης προπονητικής της εξέδρας και γκρίνιας.

???  *** GOAL ***

Με θυμάμαι να αντιμετωπίζομαι ως εξωγήινος όταν έλεγα ότι η Κολομβία είναι μια από τις καλές ομάδες, top επιπέδου και καλά έκανε και δεν μας έβγαλε μπροστά γιατί θα είχαμε θέμα. Το κατάλαβαν όλοι στη συνέχεια της διοργάνωσης. Θυμάμαι επίσης την απορία ή πιο σωστά την αποδοκιμασία στο βλέμμα όσων με άκουγαν να λέω ότι “δεν έχουμε καλύτερο του Κατσουράνη για το συγκεκριμένο ρόλο”. Ούτε και του Καραγκούνη. Κι ότι ο Γκέκας είναι χρήσιμος για ένα προπονητή. Κι ότι τέλοσπάντων έχουμε ένα προπονητή υψηλού επιπέδου που μας κρατάει σε υψηλό επίπεδο κόντρα στα βαρίδια του πραγματικού ποδοσφαίρου στη χώρα (τα οποία ήδη είχαν αρχίσει να τρυπώνουν στα αποδυτήρια).

Φαντάζομαι σήμερα δεν έχει καν νόημα να πω “σας τα έλεγα”. Μη λέμε τα αυταπόδεικτα. Το θαύμα του EURO 2004 και των μεγάλων διοργανώσεων και των παρά ένα πέναλτι 8 του Μουντιάλ δεν ήταν προϊόν της καλής δουλειάς στο ποδόσφαιρό μας. Ήταν προϊόν της απομόνωσης της Εθνικής από όλο το υπόλοιπο ποδοσφαιρικό οικοσύστημα. Σήμερα η Εθνική έχει ενταχθεί σε αυτό το οικοσύστημα. Κι αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ είναι το πρόβλημα.

Άρα την λύση την ξέρουμε (και) σε αυτό τον τομέα. Πάλι είναι θέμα βούλησης. Ή πιο σωστά είναι θέμα μη βούλησης. Ξα μας* λέμε στην Κρήτη!

Προς το παρόν με τσ’ υγείες μας (που επίσης λέμε στην Κρήτη) και περαστικά μας!

*Ξα μας= Στην εξουσία μας (στην κρίση μας, στο χέρι μας σε ελεύθερη μετάφραση)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s