Κοινωνία · Πολιτική

Είναι η διαχείριση της φτώχειας το μέλλον μας;

Τον τελευταίο καιρό νιώθω- και φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος- ότι η κινούμενη άμμος που ζούμε σαν κοινωνία έχει πια γίνει τσιμέντο. Κι εμείς είμαστε μέσα βυθισμένοι. Χωρίς διεξόδους και χαραμάδες. Ξεμείναμε μέσα κοινώς.

Νιώθω ότι η δημόσια συζήτηση, όση τέλοσπάντων δεν αφορά την παραπολιτική αλλά την πολιτική, μας δείχνει τα προσεχώς. Προδιαγράφει το μέλλον μας. Και το μέλλον του πολιτικού συστήματος κατ’ επέκταση. Και το μέλλον μας πολύ φοβάμαι ότι περιλαμβάνει μια αέναη ανακύκλωση φτώχειας και χαμηλών προσδοκιών. Σε αυτό το περιβάλλον, το πολιτικό μας σύστημα θα κληθεί να διαχειριστεί αυτή ακριβώς τη φτώχεια και την έλλειψη ελπίδας (για να μην το πω απελπισία και ακουστώ υπερβολικά απαισιόδοξος).

Δυστυχώς προσωπικά δε βλέπω από το τωρινό σύστημα εκείνον που θα το χειριστεί διαφορετικά. Που θα θελήσει να μας απεμπλέξει από όλο αυτό το ατελείωτο κυνηγητό της ουράς μας. Ίσως γιατί αυτό απαιτεί σχέδιο σοβαρό, ρήξεις πολύ δυναμικές και απόλυτη ειλικρίνεια. Και καλό στελεχιακό δυναμικό με νοοτροπίες έξω από όσες έχουμε τόσες δεκαετίες συνηθίσει να ανεχόμαστε ή και να υιοθετούμε ακόμα. Προς το παρόν καθόμαστε (κι αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό στοιχείο που αξίζει μελέτης) και παρακολουθούμε προτάσεις και διαμάχες για το ποιος φόρος είναι καλύτερος- σε ένα λαό εξουθενωμένο φορολογικά- και για αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων ΜΜΜ. Ή για κόψιμο 100 ευρώ από “προνομιούχους” των 900 για να μην κοπούν από τους μη προνομιούχους των 400 κι άλλες ιστορίες για αγρίους.

ΦΤΩΧΕΙΑ

Μια φράση λοιπόν που ξανάκουσα τυχαία ότι «η φτώχεια είναι η μπίζνα του μέλλοντος» μου θύμισε ένα ντοκιμαντερ που είχα δει πέρσι, το Poverty Inc. Στο ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζεται η τεράστια βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από την προσφορά σε όσους υποφέρουν. Βασικά γύρω από τη διεθνή φιλανθρωπία. Από τις ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (τύπου Tom’s), τους celebrities- πρεσβευτές τύπου Αντζελίνα Τζολί αλλά και τα δίκτυα trafficking και υιοθεσιών. Και το ερώτημα που έθετε ήταν αν όλο αυτό τελικά καταλήγει να ευνοεί αυτούς που την λαμβάνουν την βοήθεια ή αυτούς που την προσφέρουν. Σε ένα αντίστοιχο σημείο, με διαφορετικές παραμέτρους σε σχέση με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα. Κάποιοι μας βοηθάνε λίγο- λίγο να επιβιώσουμε. Μας βοηθούν όμως να ζήσουμε; Κι επίσης εμείς βοηθάμε τους εαυτούς μας να περάσουμε από την επιβίωση στη ζωή;

Είναι βασική μου πεποίθηση ότι ποτέ κανένας λαός, καμία κοινωνία, κανένα έθνος δεν ξεπέρασε τα προβλήματά του λαμβάνοντας μόνο εξωτερική βοήθεια, παρά μόνο στήνοντας καλύτερα τις δικές του υποδομές ανάπτυξης, εμπορίου, βιομηχανίας, πρωτογενούς τομέα, και σειράς άλλων πυλώνων.

Όλα λίγο πολύ καταλήγουν στο γνωστό κινεζικό ρητό «μη μου δώσεις ένα ψάρι, μάθε με να ψαρεύω». Κι αν η επιθυμία των Κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών, των επιχειρήσεων ακόμα και των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των διασήμων stars είναι ειλικρινής, θα χρειαστεί ν’ ακούσουν και να κατανοήσουν πρώτα. Και αμέσως μετά να σπρώξουν τον αδύναμο να σχεδιάσει και να σταθεί στα πόδια του. Και βέβαια αντιστρόφως, ο αδύναμος θα πρέπει να ζητά αυτού του τύπου τη βοήθεια. Και ο ίδιος να βάζει τον εαυτό του σε αυτή τη διαδικασία. Να έχει και το  ελληνικό αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

ftoxeia

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s