Κοινωνία · storytelling

Δύσκολη η εξίσωση αλλά πρέπει να λυθεί

Κάποτε (όχι πολύ παλιά), λέγαμε «μην ξεχάσω να πληρώσω το λογαριασμό» και πλήρωνα πριν την ημερομηνία λήξης. Μετά έλεγα «μην ξεχάσω να πληρώσω γιατί λήγει αύριο».

Στη συνέχεια πήγαμε στο «μην το αφήσω να εκκρεμεί για πολύ το χρέος». Καταλήξαμε στο «κάτσε να διαλέξω ποιο από τα χρέη επείγει να πληρώσω πρώτο». Επόμενο βήμα ήταν «θα πληρώσω τα απολύτως απαραίτητα». Και μεθεπόμενο «ας διαλέξω ποιο από τα χρέη επείγει περισσότερο μην έχω μπλεξίματα». Κι έρχονται κι άλλα βήματα. Και η κατηφόρα συνεχίζει.

Αλλά ξέρεις τι γίνεται ρε φίλε; Όσο και να το μελετάς και να ξενυχτάς το βράδυ και να τα κουταλομετράς που έλεγε και η γιαγιά μου, δεν τα έχεις φάει σε μαλακίες για να τα ψάχνεις  τώρα.

Ούτε έκανες όσα τραβούσε η ψυχή σου (ταξιδάρες, ένα αμάξι από νωρίς, ρούχα ακριβά κλπ). Ίσα- ίσα είχες κληρονομήσει κι εσύ το «άγχος» των γονιών σου να «βάζουμε κάτι στην άκρη». Κι έβαλες. Ότι μπόρεσες. Δεν ήσουν και κανένας καλά αμειβόμενος ούτε και μεγαλοκληρονόμος. Και τελικά τα έφαγες σε χρόνο dt για φόρους και χαράτσια.

Και όσο περνά ο καιρός τα έσοδα λιγοστεύουν. Αλλά εσύ δουλεύεις διπλά από ότι πέρυσι. Βγάζεις με το παραπάνω τις υποχρεώσεις σου και αναλαμβάνεις όλες τις ευθύνες σου, αλλά δεν έχεις φράγκο για τις υποχρεώσεις. Λείπεις όλη μέρα από το σπίτι, τη γυναίκα και τα παιδιά σου, τους γονείς σου, από το οικοσύστημά σου όποιο κι αν είναι αυτό. Και όταν γυρνάς δεν είσαι ο κουβαλητής. Μπαίνεις μέσα με τα χέρια άδεια και το μυαλό γεμάτο. Άγχη και ανασφάλεια.

Κάπου εκεί ακούς και τη γνωστή καραμέλα  «μη μιλάς που είσαι άφραγκος/ απλήρωτος/ αγχωμένος, άλλοι δεν έχουν δουλειά». Σωστά. Κι άλλοι δεν έχουν ούτε σπίτι. Επίσης σωστά. Άρα, να έχω και τύψεις ότι είμαι αχάριστος; Ότι γκρινιάζω ενώ «είμαι καλά»; Αφού δεν είμαι καλά. Το ξέρω, το νιώθω.

Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτό; Πού είναι εκείνο το γαμημένο το φως στο βάθος του τούνελ; Που είναι έστω εκείνος ο πάτος στο βαρέλι; Αλήθεια τώρα, βλέπει κανείς κάτι να κινείται;

Θα έλεγα ότι βαρέθηκα και τα παρατάω. Αλλά όχι δεν μπορώ να τα παρατήσω στα 32 μου. Σα νωρίς δεν είναι; Δεν μπορώ να αφήσω στην τύχη του το γιο μου στην τελική, άσε με εμένα.

Δεν τα παρατάω. Καλά ως εδώ. Και αντιδρώ και μπράβο μου. Στη θεωρία είμαστε καλά. Στην πράξη;  Πρέπει να βρω μέσα στον πνιγμό της επιβίωσης και το χρόνο να ψαχτώ. Να βρω τρόπο. Οι τρόποι που έως σήμερα δοκίμασα, δοκιμάζονται και βρίσκονται ελλιπείς. Ζητείται δηλαδή χρόνος, τρόπος και μάλιστα αποτελεσματικός και δια

Δύσκολη εξίσωση, αλλά πρέπει να λυθεί. Μας έχει βάλει καιρό τώρα, δύσκολα η ζωή.


math-t2

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s