Κοινωνία · Πολιτική · οικονομία

“Ασφαλιστική” παράνοια. Πόσες περικοπές σηκώνει η κοινή μας λογική και αντοχή;

Το ασφαλιστικό προφανώς είναι θέμα σύνθετο και απαιτεί λύση σε μια ολόκληρη εξίσωση Πολιτικής Οικονομίας. Κανένας μεμονωμένος “ειδικός” δεν μπορεί να το λύσει στα σοβαρά, θα χρειαστεί σύνθεση πολλών ειδικότητων και μεθόδων. Επομένως δεν πρόκειται να κάνω εγώ ο άσχετος αναλύσεις και υποδείξεις.

ΑΛΛΑ, υπάρχει πάντα αυτό το άτιμο… Μπορεί να είμαι άσχετος αλλά παραμένω ακόμα (ελπίζω) ένας στοιχειωδώς λογικός πολίτης στην πιο παραγωγική ηλικία, που εδώ και κάποια χρόνια κινείται στην πιάτσα και προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με την οικογένειά του.

Η πρόταση της Κυβέρνησης λοιπόν ζητάει από τον ελεύθερο επαγγελματία της οικογένειας μου (και μητέρα παιδιού κάτω από την ηλικία που ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ βρεφικός σταθμός δέχεται) εισφορές περίπου 2500 ευρώ (208 ευρω το μήνα). Ο συγκεκριμένος ελεύθερος επαγγελματίας εδώ και 2,5 χρόνια είναι ουσιαστικά με μηδενικά (μεικτά) έσοδα. Διευκρινίζω 0 (μηδέν) μεικτά(όχι καθαρά) έσοδα, πέρα από κάποια σκόρπια που προέκυψαν ουσιαστικά τυχαία κι από τα οποία εισέπραξε και ΦΠΑ και δεν ξεπερνούν το 1/3 του ποσού που ζητάει για ετήσια εισφορά. Και για να συνεχίζει να παραμένει επαγγελματικά ενεργός, εμφανίζει ζημιές, ελπίζοντας σε κάτι στο μέλλον (αφελώς μάλλον εφαρμόζοντας το “η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”).

Χωρίς λοιπόν να διεκδικώ το ρόλο κανενός ειδικού, μπορεί να μου πει κάποιος τη λογική αύξησης των εισφορών (από περίπου 1900 που είναι σήμερα) για κάποιον που δεν εμφανίζει εισόδημα επαρκές για την κάλυψή των εισφορών καν και που γι αυτό το λόγο έχει μπει σε ρύθμιση την οποία μετά κόπων και βασάνων εξυπηρετεί; Συγνώμη αλλά αυτό καταργεί τους νόμους της κοινής λογικής.

Είμαι βέβαιος ότι η παράνοια αυτή έχει ακόμα πολλά αντίστοιχα παραδείγματα και πιθανόν ακόμα χειρότερες και απελπιστικές περιπτώσεις. Το ερώτημα είναι απλό. Πόσο μακριά νομίζουν όλοι οι decision και policy makers ότι μπορούμε να πάμε παρά φύση; Με παρανοϊκές αποφάσεις (ανεξαρτήτως ιδεολογικών θέσεων, αυτό το πικρό κομμάτι δεν το αγγίζω καν);

Y.Γ: Δε συζητάμε καν ότι η γενιά των σημερινών 30αρηδων όπως εγώ κατά πάσα πιθανότητα καλείται να εξυπηρετήσει όλη αυτή την παράνοια, πιθανόν χωρίς αντίκρισμα, χωρίς να πάρει καν μια αξιοπρεπή σύνταξη όταν κάποια στιγμή έρθει η ώρα τους.

Κι όπως έλεγε δεκαετίες τώρα ο μεγάλος Λούκι, πρόκειται για απλή αριθμητική

“Δέκα σου παίρνει ένα σου δίνει. Ποιός θα το πει αυτό δικαιοσύνη;

Ένα κι ένα κάνουν δυό, δε θέλει δα πολύ μυαλό”

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s