Κοινωνία · έλληνες · storytelling

Μπορεί άραγε η γενιά των συμβιβασμών, να επαναστατήσει;

Στα τριάντα και κάτι του. Στην «πιο παραγωγική δεκαετία» κατά το αφεντικό του. Και στην κατάλληλη ηλικία για «να μου κάνεις κι εμένα ένα- δύο εγγονάκια παιδί μου».

«Τώρα είναι η ώρα μας να απογειωθούμε»,, που έλεγε κι ο κολλητός του.

Κι όντως, το καταλαβαίνει κι ο ίδιος. Είναι τώρα η περίοδος που θα θερίσει όσα έσπειρε με κόπο ως παιδί στο σχολείο. Που έπαιξε λιγότερο μπάλα για να κάνει και μια δεύτερη γλώσσα. Που έχασε μερικές ωραίες συναυλίες για  να προλάβει τα φροντιστήρια. Που σταμάτησε στα 15 την κολύμβηση γιατί «δε θα βγάλεις λεφτά από αυτό στη ζωή, τι το θες».

Θα θερίσει κι όσα έσπειρε στην προηγούμενη δεκαετία. Να βγάλει τη σχολή με καλό βαθμό για να κάνει κι ένα καλό μεταπτυχιακό. Να κάνει και κατατακτήριες να έχει ένα δεύτερο πτυχίο, χρήσιμο είναι κι αυτό. Να πάει στρατό και να γυρίσει να κάνει 1-2 πρακτικές αμισθί 8-10 ώρες τη μέρα για «να μάθει». Να δουλέψει και σε κακοπληρωμένες δουλειές με προοπτική μήπως και «χωθεί». Για τις οποίες δε, χρειάστηκε να μιλήσει κι ο θείος του με τον Διευθυντή των Πωλήσεων, να μιλήσει με τον Διευθυντή Προσωπικού λες και δεν είχε τα προσόντα. Και ξενύχτια, δουλειά το Σαββατοκύριακο και κάτω το κεφάλι. Θα ερχόταν και η ώρα του.

Ήρθε και η ώρα του λοιπόν! Λίγο πριν τα 35, νέος ακόμα αλλά κι έμπειρος. Σπουδασμένος και μέσα σε όλα. Και φρέσκος μπαμπάς. Και νέος σχετικά σύντροφος, έχουν τόσα χρόνια μπροστά τους σα ζευγάρι με τη γυναίκα του, να κάνουν όσα δεν πρόλαβαν την προηγούμενη δεκαετία. Τότε έχτιζαν άλλωστε.

Όμως σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά. Στη δουλειά ο μισθός γίνεται όλο και πιο σπάνια διαδικασία.  Οι άδειες το ίδιο. Αντίθετα οι υπερωρίες αγριεύουν. «Πρέπει να βάλουμε όλοι πλάτη» είναι το σλόγκαν.

Στα κανάλια πολιτικοί και opinion formers τον καλούν επίσης ως πολίτη να βάλει πλάτη, για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Αλλά όταν πάει να συμμετάσχει πιο ενεργά βρίσκει μπροστά του τους ίδιους που τόσα χρόνια έβλεπε και μάλλον κάτι δεν έκαναν καλά για να του ζητάνε τώρα πλάτη και θυσίες. Και αν δεν είναι οι ίδιοι, είναι τα παιδιά τους. Ή τα «παιδιά» τους. Κάτι κλωνοποιημένες απομιμήσεις νεότερης ηλικίας.

Σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό. Όμως νιώθει ότι άργησε. Μπούκωσε και το εξωτερικό με έλληνες οικονομικούς μετανάστες. Έπρεπε να πάει πριν μερικά χρόνια. Τώρα, όπως λέει κι ο Φοίβος, «είναι δύσκολο μετά τα τριάντα να κάνεις νέα αρχή». Και τι να κάνεις; Να μείνεις να κοιτάς;

Όλα αυτά τα συζητάει όλη μέρα. Στο γραφείο, στο σπίτι, με φίλους, στα social. Και τι βγαίνει;  Ο ένας τραβάει τον άλλο να βυθιστούν παρέα στη μιζέρια. Πώς έχουν αλλάξει έτσι απότομα; Αντί να λένε για ταξίδια, μουσικές και μπάλα, λένε για αϋπνίες, κρίσεις πανικού, αντικαταθλιπτικά και άγχος. Αντί να λένε για ωραίες ιδέες και φοβερά projects που υπάρχουν στη δουλειά, λένε για μειώσεις, απολύσεις, καθυστερήσεις και λογαριασμούς που τρέχουν. Αντί για απογείωση, προσγείωση και μάλιστα ανώμαλη. Και ένα ερώτημα σταθερά εκεί να βασανίζει. «Και τώρα τι κάνουμε»;

Τι κάνουμε λοιπόν; Τι πήγε τόσο λάθος; Διορθώνεται τώρα;

Οι ειδικοί λένε για να λύσεις το πρόβλημα πρέπει να το εντοπίσεις. Τι πήγε τόσο λάθος κι είναι 30αρης σε απόγνωση; Πολλά πήγαν λάθος. Μπορεί και όλα. Συνοψίζονται όμως σε μία λέξη. Συμβιβασμοί. Η πορεία της γενιάς του σκέφτεται είναι πορεία ατελείωτων συμβιβασμών. Συμβιβασμών με ότι «πρότεινε» η προηγούμενη γενιά.

Σχολείο με βιβλία και παιδαγωγικές μεθόδους last year. Τρόπος επιλογής επαγγέλματος με μυαλά της δεκαετίας του 1960 και 1970. Νοοτροπίες κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς με πρακτικές δεκαετίας 1980. Δουλειά κακοπληρωμένη και με τις υπερωρίες να εννοούνται.

polytexneio

Η γενιά του millennium κοιμάται (#διπλής) όπως έστρωσε η γενιά του Πολυτεχνείου.

«Θα γίνεις γιατρός/δικηγόρος/πολιτικός μηχανικός».

«Θα γίνεις Ολυμπιακός/Παναθηναϊκός».

«Θα μπεις στην ΔΑΠ/ΠΑΣΠ για να σε βολέψουν».

«Θα μιλήσω εγώ για να έχεις βύσμα στο στρατό».

«Θα πάρω τηλέφωνο για να σε πάρουν στη δουλειά».

«Εμείς- όπως ξέρεις- στην οικογένεια ψηφίζουμε αυτόν».

Και καλύτερα να μην πιάσει κανείς και τα ρατσιστικά/σεξιστικά και λοιπά και μελαγχολήσει χειρότερα.

Συμβιβασμός στο συμβιβασμό, κολλήσαμε στα σκατά και δεν ξεκολλάμε μονολογεί, αλλάζοντας με νεύρα στα κανάλια. Το θέμα είναι τώρα, γυρίζει το ματσάκι; Γυρνάει ο τροχός; Γιατί δεν δείχνει να κινείται και κάτι. Μια θολούρα μόνο γενική.

Μπορεί άραγε η γενιά των συμβιβασμών, να επαναστατήσει και να πάρει την τύχη της στα χέρια της;

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s