Γονείς και παιδιά · storytelling · Xρονογραφήματα

Μόγλης

Ένα από τα μεγαλύτερα «δώρα» της πατρότητας είναι η ευκαιρία που σου δίνεται να ξαναδείς τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που τον ανακαλύπτει, μέρα με τη μέρα. Βλέπεις την αθωότητα, την απλότητα αλλά και την καθαρότητα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα. Καταλαβαίνεις έτσι πόσο πολύπλοκη κάνουμε πολλές φορές τη ζωή μας. Καταλαβαίνεις όμως και πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα που συχνά μέσα στη ρουτίνα ή και στην σκληρότητα που σου επιβάλλει η ζωή, τα ξεχνάς ή τα υποτιμάς.

Το Σαββατοκύριακο λοιπόν, έκατσα να δω με τον- 3 χρονών και κάτι- γιο μου την ταινία «Μόγλης». Κλασσική παιδική ιστορία, βιβλίο που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε διαβάσει. Για όσους δεν έχει τύχει να το διαβάσουν, πρόκειται για ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο του, χωρίς γονείς και γενικότερα ανθρώπους, μέσα στη ζούγκλα με τη βοήθεια των ζώων της.

%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%b7%cf%82

Εξηγώντας του λοιπόν τι είναι αυτό που βλέπουμε του είπα ότι το παιδάκι αυτό μεγαλώνει μόνο του, μέσα στα ζώα. Με κοίταξε με εμφανή απορία αλλά δεν το σχολίασε. Λίγα λεπτά μετά κι ενώ θεώρησα ότι πια είναι κατανοητό το σενάριο, επανήλθε: «Και που είναι ο μπαμπάς και η μαμά του»; Του εξήγησα και πάλι όσο μπορούσα πιο αναλυτικά.

Είδαμε το έργο- όσο μπορεί ένας τρίχρονος να δει συγκεντρωμένα έργο- και μετά ασχοληθήκαμε με άλλα θέματα, κυρίως με παιχνίδι βασικά. Ξαφνικά διακόπτει το παιχνίδι του και με ρωτά ξανά κοιτώντας με στα μάτια με μεγάλη σοβαρότητα: «Μπαμπά, που ήταν ΟΜΩΣ ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια»; Του εξηγώ ξανά, αλλά έβλεπα καθαρά ότι περιγράφω κάτι αδιανόητο.

Αρκετές ώρες μετά και λίγο πριν κοιμηθεί επανήλθαμε στο θέμα.

  • Μπαμπά, αύριο θα πας δουλειά κι εγώ σχολείο;
  • Ναι, είναι Δευτέρα αύριο, θα πάμε.
  • Και μετά τη δουλειά θα έρθεις σπίτι;
  • Ναι, θα έρθω να παίξουμε.
  • Α! Και θα έρθει (προφανώς όχι σε εμάς αλλά στο παιδί του) και ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια; (με πραγματική αγωνία)

Κάπου εκεί κατάλαβα, πόσο είχε επηρεάσει το μυαλουδάκι του αυτή η υπόνοια απώλειας που του περιέγραψα. Πόσο αδιανόητο και έξω από τον κόσμο του είναι το σενάριο ένα παιδί να μην έχει τους γονείς του. Και συνειδητοποίησα μέσα από την καθαρή και αθώα ματιά του, πόση αξία έχει να εκτιμούμε το γεγονός ότι μεγαλώσαμε με τους γονείς μας ή με δικούς μας ανθρώπους. Και να μπορούμε, έστω και στο ελάχιστο, να καταλάβουμε την ψυχολογία που έχει ένα παιδί που δεν τους έχει, για τον οποιοδήποτε λόγο. Όταν αρχίσουμε να το καταφέρνουμε θα έχουμε κάνει ένα καλό πρώτο βήμα στην προσπάθειά μας να είμαστε άνθρωποι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s