Μουσικές · storytelling · Xρονογραφήματα

Για τον Λούκι…

Λίγες, πολύ λίγες, φορές στην είδηση ότι έφυγε από τη ζωή κάποιος «διάσημος» έχω νιώσει σα να έχασα κάποιον που ήξερα καλά, που ήταν φίλος. Μία από αυτές τις ελάχιστες είναι σήμερα. Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για την παιδική μου ηλικία, τις μουσικές του που με μεγάλωσαν και τις άκουγα μέχρι σήμερα όταν ήθελα να χαμογελάσω, να  χαλαρώσω ή και να σκεφτώ. Τη φιλοσοφία και τα μηνύματα του που πέρασε εν πολλοίς και σε μένα με τα μικροαστικά, τα μαθήματα πολιτικής οικονομίας, τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τον ύμνο των μαύρων σκυλιών, το ένα γουρούνι λιγότερο. Το χιούμορ του. Τον τρόπο που έβλεπα την καθημερινότητά μου μέσα από τα τραγούδια του όταν έλεγε ότι αρχίζει το ματς, το θα κάτσω σπίτι και πολλά ακόμα. Τη γλυκύτητα που είχαν τα τραγούδια του ακόμα κι αν έλεγε το πολύ απλό «πως σου παν καλέ τα τζιν». Τη νοσταλγία για τα πάρτυ που ονειρευόταν αλλά και τα πάρτυ και τις συναυλίες που έκανε που ακόμα και στο YouTube σε παρασέρνουν και τα απολαμβάνεις.

Δεν θα είναι όμως του τύπου του (ούτε και του δικού μου βασικά) να τον αποχαιρετάμε με ένα μελαγχολικό post και R.I.P και άλλα παρόμοια. Εξάλλου μας είχε πει τι θέλει να κάνουμε ΑΝ τελικά ερχόταν αυτή η ώρα.

Το μόνο που υπόσχομαι, στον εαυτό μου, ότι τα τραγούδια του θα (συνεχίσω να) τα βάζω στο σπίτι, στο μικρό, τώρα που διαμορφώνει συνείδηση και προσωπικότητα αλλά και μουσική παιδεία. Και είμαι βέβαιος ότι έτσι θα το διαπαιδαγωγώ ως γονιός με αξίες, αρχές και μηνύματα ζωής αλλά και ωραία μουσική και φοβερό χιούμορ.

1gaz8a

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s