Γονείς και παιδιά · Μουσικές

Γίνεται να «εισβάλουν» στον προσωπικό σου χώρο και να σου αρέσει; Σπάνια, αλλά γίνεται.

Είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν τη μουσική, ψυχανάλυση. Μέσα από τη μουσική έχω μάθει να βιώνω συναισθήματα, να «ντύνω» τη διάθεσή μου αλλά ενίοτε και να την αλλάζω.

Η μουσική ήταν πάντα ο τρόπος μου να προετοιμαστώ είτε για να μπω να παίξω μπάλα κάποτε, είτε ακόμα και για να πάω σε μία σημαντική δουλειά ή συνάντηση. Ήταν πάντα κι ο τρόπος μου να αποσυμπιεστώ μετά από δύσκολες μέρες ή στιγμές. Ήταν πάντα το καταφύγιό μου όταν ήθελα να μείνω μόνος.

Συχνά τα βράδια, παρά τη νύστα και την κούρασή μου, απομονώνομαι και ακούω μουσική στα ακουστικά ως αργά. Όταν όλοι στο σπίτι έχουν κοιμηθεί. Πίστευα πάντα ότι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσα να προσφέρω στον εαυτό μου μέσα στην πίεση της καθημερινότητας. Μία ανάσα.

Κι όμως, τελικά υπάρχει και καλύτερο. Τον τελευταίο καιρό ο γιος μου το βράδυ πριν αποκοιμηθεί έρχεται και κάθεται δίπλα μου (και πάνω μου ενίοτε), παίρνει το ένα ακουστικό και ακούει μαζί μου. Είναι από τις λίγες ώρες της μέρας που μένει ήσυχος. Ακούει και πολλές φορές σχολιάζει «τι λέει μπαμπά εκεί» . Σε ότι του αρέσει ζητά να το ξαναβάλω. Δηλώνει δε και κατηγορηματικά ποιά δεν του αρέσουν. Πάντως κάθεται (δεν είναι τόσο απλό όσο το φαντάζεσαι αυτό), ακούει, απολαμβάνει και σιγά- σιγά σβήνει ο διακόπτης του.

Αυτού του τύπου λοιπόν την προσωπική «ιεροτελεστία», δεν είχα φανταστεί ότι θα την μοιραστώ με κάποιον. Κι όμως συμβαίνει και με συγκινεί πολύ. Όχι γιατί «μου μοιάζει το παιδί». Ή γιατί μπορεί στα πιο πολλά που ακούμε να συμφωνούμε στο πόρισμα, αλλά γιατί μπορώ να μοιραστώ μαζί του κάτι που εδώ και 3 δεκαετίες ήταν προσωπικό τελείως.

Δε ξέρω για πόσο ακόμα θα θέλει να «μοιραζόμαστε» τη μουσική. Σίγουρα κάποια στιγμή θα γίνει και γι αυτόν μια προσωπική στιγμή. Αλλά η «χάρη» που μου έκανε, για όσο κρατήσει, ήταν κάτι που πραγματικά με έκανε να αισθάνομαι γεμάτος.

Θα σκέφτεσαι τώρα που με διαβάζεις, κοίτα κάτι θέματα που τον συγκινούν. Κι όμως εμένα με συγκινεί όλο αυτό. Παρότι δεν είμαι φαν του μελό, το να εισβάλει ένα 4χρονο τόσο γλυκά σε μία τόσο προσωπική συνήθεια, έχει…κάτι!

Αφιερωμένο λοιπόν στο Γιάννη, ένα από τα βασικά τραγούδια της κοινής μας playlist:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s