Γονείς και παιδιά · Κοινωνία · Προσωπικά

Ο κύκλος της ζωής

Ώρα 8:30 το πρωί, πριν μερικές μέρες. Φτάνουμε οικογενειακώς στο μαιευτήριο. Μας έχουν διαμηνύσει ότι η άφιξη του ανιψιού είναι θέμα λεπτών και τρέχουμε μέσα στην καλή χαρά να τον προλάβουμε!

Στην είσοδο του νοσοκομείου πέφτουμε πάνω σε ένα τελείως κόντρα από την δική μας κατάσταση σκηνικό. Νεκροφόρα που βγαίνει. Ακριβώς πίσω της, μία γυναίκα κλαίει, μαυροντυμένη ήδη, με την κόρη της αν κρίνω από την ομοιότητα να την κρατά, να την αγκαλιάζει και να τη στηρίζει και πίσω τους ένας νέος άντρας με σκυφτό το κεφάλι κρατά μία τσάντα προφανώς με τα πράγματα του νοσοκομείου που πια δεν χρειάζονται…

Δεν είμαι προληπτικός και δεν επηρεάστηκα καθόλου ως προς το δικό μας το θέμα. Το ανιψάκι ήρθε στην ώρα του, όλα ήταν καλά κι ένας πολύ ωραίος τύπος προστέθηκε στη ζωή μας! Η εικόνα όμως είχε παγώσει στο μυαλό μου, είχε αποθηκευτεί στο σκληρό μου δίσκο αναμένοντας επεξεργασία.

Ώρες μετά, ο μεγάλος γιος μου που είδε το σκηνικό στην είσοδο και εκείνη την ώρα έμεινε σιωπηλός το επανέφερε. Γιατί μπαμπά έκλαιγε η κυρία; Μπήκα στον πειρασμό να ντριμπλάρω την ερώτηση αλλά τελικά αποφάσισα να του πω την αλήθεια όπως πάντα επιλέγω κι ας “μου φωνάζουν” διάφοροι ειδικοί!

Του είπα λοιπόν ότι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή έχουν (τουλάχιστον) δύο όψεις. Τη μέρα και την ώρα που για σένα είναι η πιο μεγάλη χαρά για κάποιον, ένα μέτρο δίπλα σου, είναι η χειρότερη στιγμή της ζωής του. Την ώρα που εσύ μπορεί να πετάς στα σύννεφα κάποιος άλλος να χάνει τη γη από τα πόδια του. Είναι ο κύκλος της ζωής. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις και συμβιβαστείς με αυτό τόσο το καλύτερο για εσένα.

Untitled-2b

Του είπα ότι πριν μερικά χρόνια έτυχε να είμαι κι εγώ στην «σκοτεινή» πλευρά ενός μαιευτηρίου. Αυτό με έκανε και είδα πιο καθαρά τον κόσμο γύρω μου. Πιο ολοκληρωμένα και πιο σφαιρικά. Είδα κι εκείνους που έφευγαν απογοητευμένοι, δακρυσμένοι ή και θυμωμένοι. Δεν τους είχα “δει” ποτέ ως τότε! Αυτό με βοήθησε πολύ μακροπρόθεσμα να μάθω να εκτιμώ αλλά και να προχωρώ. Tονίζω το μαιευτήριο γιατί εκεί είχα πάει χαρούμενος, όποτε είχα πάει, μέχρι που προσγειώθηκα. Στα υπόλοιπα  λίγο- πολύ όλοι πάμε υποψιασμένοι και προετοιμασμένοι για τα ζόρια…

Η πλάκα είναι ότι το θέμα της φετινής γιορτής των παιδικών σταθμών του Αμαρουσίου που συμμετείχε ο Γιάννης (ο γιος που λέγαμε) ήταν ακριβώς αυτό «Ο κύκλος της ζωής». Κατά κάποιο τρόπο μετά το θεωρητικό training, με μουσικοχορευτική μέθοδο ήρθε και το πρακτικό κομμάτι της εκπαίδευσης με ένα ζωντανό παράδειγμα…

Γενικά η απώλεια ποτέ δεν ήταν ένα θέμα που μου άρεσε να συζητώ. Όμως είναι στη ζωή και μάλιστα σε πολλές διαφορετικές εκδοχές. Δυστυχώς κανείς δεν ξεφεύγει από αυτό. Έχει χτυπήσει και τη δική μου πόρτα όπως όλων. Η εικόνα όμως η πρωινή δεν έφευγε όμως από το μυαλό μου. Με έπιασαν τύψεις που δεν επηρεάστηκα και συνέχισα, μπήκα μέσα με χαμόγελο και υποδέχτηκα μαζί με όλους τον ανιψιό! Μήπως έχω γίνει κυνικός και αδιάφορος; Θα καταλήξω κι εγώ παχύδερμο σαν κάποιους που σιχαίνομαι; Ελπίζω πως όχι. Ελπίζω πως κινήθηκα σωστά έχοντας αφομοιώσει στα 35 μου πια καλά τον κύκλο της ζωής. Απόλαυσα το ευχάριστο που μου συνέβη και κατέγραψα και το δυσάρεστο για να το επεξεργαστώ άλλη- πιο κατάλληλη- ώρα.

Να μην ξεχνιέμαι!

 

 

Advertisements

One thought on “Ο κύκλος της ζωής

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s